August 20, 2007

సౌందర్య రాహిత్యం

"As Phaneendra Kumar awoke one morning from uneasy dreams, he found himself transformed in his bed into a gigantic machine."

కళ్ళుతెరవగానే ఉవ్వెత్తున మీదపడే తమస్సు. ఉదయాన పక్కమీద నిద్ర లేవగానే ఇంచుమించు Gregor Samsa లాగే ఉంటుంది నా మనస్థితి. 'ఛత్... లేచామా, బోల్టులు బిగించుకున్నామా, మరమానవులమై ఈ యంత్రనగరానికి మనవంతు ఊడిగం చేసామా! మరలా పక్క మీద వాలామా!' ఇదే తంతు. జీవితం కన్నా కలలే colourfulగా ఉండడం జాలిగొలిపే విషయం కదూ.

మనస్సు ఎక్కడో సతత హరితారణ్యాల సందిట్లో స్వేచ్ఛావిహారానికై ఉవ్విళ్ళూరుతుంటే, తనువుమాత్రం ఏ ట్రాఫిక్ జాంలోనో చిక్కుకుని; ఎదుటివాడి కారు నంబర్ ప్లేటూ, పక్కవాడి బైక్ మీద వాలికూర్చున్న అమ్మాయిసీటూ తప్ప కళ్ళకు మరోదృశ్యం కనిపించక విలవిల్లాడుతుంది. ఇక్కడ విషయం ట్రాఫిక్ జాముల సమస్య కాదు. అర్థంపర్థంలేని బిజీలోపడి ప్రకృతికి ఎంతదూరం జరిగిపోతున్నామా అన్నది. రెండు చేతులూ విహ్వలంగా చాచి బారెడు ఆకాశాన్ని కొలిచేందుకు బయలే లేకుండా పోయిందే ఈ నగరంలో అన్న బాధ. అంతా ఇరుకు... ఇరుకు... ఇరుకు.

ప్రకృతి మాత్రం ఏంచేస్తుంది, మనం ఈ ఇరుకులో మగ్గిపోవడానికే మక్కువ చూపిస్తుంటే. నియాన్ లైట్ల జోరుముందు నిండుపౌర్ణమిరోజునకూడా వెలవెలబోతూన్న చంద్రుడు, పాపం జాలిగా మొహం ముడుచుకుంటాడు. అడ్వర్టైజింగ్ హోర్డింగుల మధ్య చిక్కుకున్న రంగులవానవిల్లు, పేలవంగా ఓనవ్వు నవ్వి, ఫాక్టరీ పొగల్లో మసకబారి మాయమైపోతుంది. నేలకు చక్కిలిగింతలు పెడదామని ఉత్సాహంగా కురిసిన వర్షంకూడా, అంతటా సిమెంటుగచ్చులూ, తార్రోడ్లే కనిపించేసరికి, విసుక్కుని అండర్ గ్రౌండ్ డ్రైనేజీల్లోకి ఇంకిపోతుంది.

ఒక్కోసారి అనిపిస్తుంది, నేనో కింగ్ కాంగ్ నై ఈ నగరాన్నంతా కసాపిసా తొక్కేసి, అడవుల్లోకి పారిపోవాలని. కానీ ఏంచేస్తాం... there is no way out. అయినా నేనొకరకంగా అదృష్టవంతుడ్నే. పల్లెవాతావరణంలో పెరగడంవల్ల, కనీసం నాకు ప్రకృతితో సాంగత్యమంటే ఏమిటో తెలుసు. తాటిముంజెలబళ్ళ్లూ, రావిచెట్టు ఉయ్యాళ్ళూ, మామిడితోటల్లొ దొంగతనాలూ, మావిచిగురు మాటునుండి కోయిల కూతలూ... ఈ జ్ఞాపకాలన్నీ, పాతపుస్తకపు పేజీల్లో భద్రంగా దాచుకున్న నెమిలీకల్లా, ఎప్పటికీ నాతోనే ఉండి పోతాయి. కానీ ఈ యంత్రనగరం లో పుట్టిపెరిగినవాళ్ళని తల్చుకుంటేనే కొద్దిగా జాలేస్తుంది. ప్రపంచం ఇలానేకాక మరోలాగ ఉంటుందనీ, ఉండచ్చనీ తెలియదు వాళ్ళకి. ఈ లోహప్రపంచాన్నే లోకమనుకుంటారు. మల్టీఫ్లెక్సుల్లోనూ, మౌంట్ ఒపెరాల్లోనూ శెలవు గడపడమే విశ్రాంతి అనుకుంటారు.

బహుశా అందుకే నీ ప్రేమలో పడిపోయానేమో... రంగురంగుల ప్లాస్టిక్ పూల మధ్య స్వచ్ఛంగా పరిమళించే పచ్చ సంపెంగలోని అందం ఉంది నీలో, సహారా ఉక్కపోతలో ఒయాసిస్సు చల్లదనం ఉంటుంది నీ నవ్వులో. My melancholic mermaid, impossible ice-maiden, demure darling... ప్రపంచాన్ని పక్కకు నెట్టేసి ప్రేమించగలను నిన్ను... ఎందుకు అర్థం కాదు నీకు?

1 comment:

  1. అద్భుతం.

    -/ ఒక్కోసారి అనిపిస్తుంది, నేనో కింగ్ కాంగ్ నై ఈ నగరాన్నంతా కసాపిసా తొక్కేసి, అడవుల్లోకి పారిపోవాలని. /-

    నాకైతే ఈ భాద, ఆలోచన నచ్చింది. హ హా..!! :)

    ReplyDelete