December 14, 2008

ఓ సాయంత్రపు చిట్టా

సుబ్బిగాడు నేనూ మేట్నీ నుండి ఆటోలో వస్తూంటే, అప్పటికప్పుడు మెదిలిన ఆలోచనతో, మలేషియన్ టౌన్‌షిప్ దగ్గర ఆపమన్నాను; ఇద్దరం కలిసి టౌన్‌షిప్ ఎదురుగా పెద్ద గుట్ట మీదున్న గుడికి బయల్దేరాం. ఈ ఆకస్మిక విహారానికి సుబ్బిగాడు మొన్నెప్పుడో ఆ గుడికి వెళ్దామని అడగడం ఒక కారణమైతే, ఇప్పుడే చూసిన చెత్త సినిమా హాంగోవర్ నుండి ఇది మమ్మల్ని కాస్త బయట పడేయగలదేమోనన్న ఆశ మరో కారణం. పైకి ఎక్కే దారిలో మాకెదురైన రెండు మూడు ప్రేమ జంటల్ని చూసి సుబ్బిగాడు నకిలీ నిట్టూర్పులు విడిచాడు; నేను నవ్వాను. పైన పెద్దగా జనం లేరు. గుడి తలుపులు మూసి ఉన్నాయి. గుడి వెనుక ఉన్న పెద్ద రాతి బండ మీద ఇద్దరం సాగిలబడ్డాం. గుట్ట క్రింద కాస్త దూరంలో కొత్తగా ఏదో టౌన్‌షిప్ కడుతున్నారు. ఏటవాలు కప్పులతో పదుల సంఖ్యలో ఉన్న డూప్లెక్సులు మా ముందు వరసాగ్గా పేర్చి ఉన్నాయి. వాటి మధ్యలో ఆకాశానికి లేచి నాలుగైదు అపార్ట్‌మెంట్ టవర్లు కూడా నిర్మాణంలో ఉన్నాయి. ఆ సాయంత్రపు మసక వెలుగులో కూడా చాలా దూరంలో ఉన్న నేమ్‌బోర్డు మీద "ఫార్ట్యూన్ ఫీల్డ్స్" అన్న పేరుని మేం కూడబలుక్కుంటూ చదవగలిగాం; మా నిశితమైన కంటి చూపుని మేమే పొగుడుకున్నాం. ఈ "ఫార్ట్యూన్ ఫీల్డ్స్"కి వెనుకగా, క్షితిజరేఖ మీద, సూర్య బింబం అస్తమించే పనిలో ఉంది. కాషాయపుటెరుపు రంగులో ఉన్న ఆ బింబపు కాంతి ఎంత మృదువుగా ఉందంటే కళ్ళు ఏ మాత్రం బైర్లు కమ్మకుండా దాన్ని తదేకంగా ఎంతసేపైనా చూస్తూండిపోవచ్చు. అయితే ఇలా కాంక్రీటు మేడల మీద కన్నా, ఇదే బింబం, ఏవైనా రెండు పచ్చిక నిండిన కొండల మధ్య అస్తమిస్తూ కనిపిస్తే ఈ దృశ్యం ఇంకెంత హృద్యంగా ఉండేదో కదా అనిపించింది. కళ్ళ ముందు చేయి ఉంచి, ఆ బింబాన్ని బొటన వేలి క్రింద పెట్టి, ఆకాశంలోకి ఓ జానెడు కొలత కొలిస్తే ఎంత దూరం ఉంటుందో ఆ మాత్రపు దూరంలో ఒక జెట్ విమానం వెళ్తూంది. దాని వెనుక తెల్లని వాయుమేఘం తోకలా విస్తరించుకుంటోంది. ఇద్దరం ఆ విమానం గురించి కాసేపు మాట్లాడుకున్నాం. అది నియంత్రణ తప్పి తిన్నగా మేం కూర్చున్న గుట్ట మీదకు దూసుకొస్తే ఎలా ఉంటుందో ఊహించమన్నాను; సుబ్బిగాడు నావన్నీ వెధవ ఊహలని తిట్టాడు. తర్వాత, మా కంటి చూపుని మరింత పరీక్షించాలని, దూరంగా ఉన్న ఓ హోర్డింగ్ మీద పెద్ద అక్షరాలతో రాసి ఉన్న సెల్‌నెంబరు చదవడానికి ప్రయత్నించాం. ఆ నెంబర్లో వరుసగా ఐదు ఆర్లున్నాయి. అవి లెక్కపెట్టడానికి కాస్త కష్టమైంది. కాసేపటికి మా సంభాషణ నుండి తేరి చూస్తే అప్పటికే సూర్య బింబం అదృశ్యమైపోయి ఉంది. అది లేని శూన్యతతో అక్కడ బూడిద రంగు ఆకాశం బోసిపోయి కనిపిస్తోంది. అయితే పైన జెట్ విమానపు తోక పైన మాత్రం ఇంకా సూర్య కాంతి పడి మెరుస్తూనే ఉంది. మాకు అస్తమించిన సూర్యుడు ఆ విమానంలోని పైలట్‌కి ఇంకా అస్తమించలేదన్నమాట. మేం చూడలేని సూర్యుణ్ణి అతనింకా చూస్తున్నాడన్నమాట. జెట్ విమానపు గమనాన్ని పరికిస్తూ ఇద్దరం రాతి మీద వెల్లకిలా పడుకున్నాం. ఇలాంటి ప్రాకృతికమైన నిశ్శబ్దంలో, ప్రేమలో ఉన్న వారెవరైనా ప్రేయసిని గుర్తు చేసుకోవడం సహజమనుకుంటా. సుబ్బిగాడు వాడి మరదలి గురించి మాట్లాడడం మొదలుపెట్టాడు. వాడు ఆ అమ్మాయి గురించి ఎక్కువ మాట్లాడేది నాతోనే. పాపం వాడి దగ్గర వాడి ప్రేమను సాకల్యంగా వర్ణించగలిగినన్ని పదాలు లేవు; కాని వాటిని వెతుక్కోవటానికి వాడు పడే ప్రయాసలో, వాడి నట్టడంలో, తడబాటులో, ఆ ప్రేమ అందం ఇంకా ఇనుమడిస్తుంది. కొన్నిసార్లు లోపల్నించీ వెల్లువెత్తుతున్న ప్రేమ తీవ్రతకూ, దానికి వీడు అరువిచ్చే సాదాసీదా పదాలకూ మధ్య సంధి కుదరక, తడబడి, "నేన్చెప్పలేన్రా బాబూ" అని ఇబ్బందిగా నవ్వేస్తాడు. అయితే అంతకుముందు వాడిన సవాలక్ష పదాల కన్నా ఈ ఒక్క పదం వాడి ప్రేమ గాఢతను సంపూర్ణంగా వ్యక్తం చేస్తుంది. నేను "ఊ" కొట్టాల్సిన చోట "ఊ" కొట్టాను. తోచిన చోట సలహా ఇచ్చాను. ఆసక్తిగా వింటున్నానని తెలియజేయడానికి (నిజంగానే వింటున్నాను), కొన్ని అర్థమైనా సరే ఆపి వివరమడిగాను. మా సంభాషణ అంతా పూర్తయ్యాక, ఇదంతా విన్నందుకు నా పట్ల వాడిలో ఉండే కృతజ్ఞత కన్నా, చెప్పినందుకు వాడి పట్ల నాలో ఎక్కువ కృతజ్ఞత ఉంటుందనిపించింది. ఆ సరికే సినిమా తాలూకూ తలపోటు వదిలిపోయింది. ఎంతైనా ప్రేమ కదా . . . దేన్నైనా ఆహ్లాదంగా మార్చేస్తుంది. వెళ్దామంటే వెళ్దామనుకున్నాం. సోమరి సంతృప్తితో బండ దిగి క్రిందికి నడవడం మొదలుపెట్టాం.

1 comment:

  1. మ్మ్మ్ .. మొత్తం దృశ్యం కనపడింది. భలే ఉంది.
    మ్యూజింగ్స్ అంటే తెలీదు కాని ఇది చాలా బావుంది.

    ReplyDelete