April 15, 2009

"పఠనమంటే ఆనందం కలిగించేదిగా వుండాలి."


బోర్హెస్ ఇంటర్వూ ఒకటి వెబ్‌లో చదివాను. ఈ వాక్యాలు మెదడులో నమోదయ్యాయి:

"నాతండ్రి తన గ్రంథాలయాన్ని నాకు చూపించాడు. నాకది అంతులేనిదిగా కనిపించింది. ఆయన అందులో ఏం కావాలిస్తే అది చదువుకోమన్నాడు, కాని ఏదైనా విసిగిస్తే వెంటనే దాన్ని పక్కన పెట్టేయమన్నాడు. అంటే నిర్బంధ పఠనానికి వ్యతిరేకం అన్నమాట. పఠనమంటే ఆనందం కలిగించేదిగా వుండాలి. [. . .]


[. . .]నేను నా జీవితాన్ని చదవడానికీ, రాయడానికీ అంకితం చేసాను. నావరకూ ఇవి రెండూ సమానమైన ఆనందాన్నిచ్చే ప్రక్రియలే. రచయితలు రాయడంలో [ప్రసవ] వేదన గురించి మాట్లాడితే నాకు అర్థం కాదు; నావరకూ రాయడం ఒక అవసరం. నేనే రాబిన్సన్ క్రూసో అయితే నా ఒంటరి ద్వీపంలో రాసుకుంటూ వుండిపోతాను. వయసులో వున్నపుడు, నేను సైనికులైన నా పూర్వీకుల జీవితం గురించి ఆలోచించేవాణ్ణి; ఆ జీవితమంతా సాహసాల్తో నిండి సుసంపన్నంగా తోచేది, మరి నా జీవితం... ఒక పాఠకుని జీవితం, అప్పుడప్పుడు తీవ్రంగా, ఒక పేద జీవితమని అనిపించేది. కాని ఇప్పుడు నేను దాన్ని నమ్మను; ఒక పాఠకుని జీవితం కూడా వేరే ఎవరి జీవితంతోనైనా సమానంగా సమృద్ధమైనదే."


* * *


"ఈ వయస్సులో [85 సం.లు] ఎవరికీ సమకాలికులుండరు. వాళ్ళంతా చనిపోయి వుంటారు. నా సమయంలో చాలా భాగం నేను ఒంటరిగానే గడుపుతాను; కానీ ఈ విషయంలో నాకు ఫిర్యాదులేవీ లేవు. నా సమయాన్ని భవిష్యత్ ప్రణాళికలతో నింపుకుంటున్నాను. అయితే, అఫ్‌కోర్స్, ఆ భవిష్యత్తు ఏ క్షణంలోనైనా ముగింపుకు వచ్చేయవచ్చు. నాకు వయసులో వున్న స్నేహితులు చాలా మంది ఉన్నారు; కానీ వాళ్ళు తమ సమయాన్ని నాకు కేటాయించలేరు, ఇది సహజమే. "


* * *


ప్రశ్న: మీరు జీవితంలో ఆనందాలకు ఎంత కృతజ్ఞులై వున్నారో, వేదనలకూ అంతే కృతజ్ఞులై వున్నారని చెప్పారు. మీకు ప్రాప్తించిన అంధత్వాన్ని కూడా ఇలానే సమర్థించారు. మీకు కలిగిన వేదనల పట్ల, అంధత్వం పట్ల కృతజ్ఞత ఎందుకు?


ఎందుకంటే ఒక కళాకారునికి (. . .) సంభవించే ప్రతీదీ అతని కళకు కావాల్సిన ముడిసరుకే; ఒక్కోసారి ఇది చాలా బాధాకరం. ఆనందానికి వేరే ఏమీ అక్కర్లేదు; దానికదే పరమార్థం. కానీ వేదన మాత్రం మరో రూపంలోకి బదిలీ అయితీరాలి; అది సౌందర్యపు ఔన్నత్యాన్ని పొందితీరాలి. కళాకారుడు తనకు ప్రాప్తించే ప్రతీ వేదననీ మూసలోకి మలిచేందుకు పనికొచ్చే మన్నుగా భావించాలి; అతనికి లభించే బహుమతులన్నీ క్రూరమైనవే అయినా, వాటిని ఈ భావనతోనే అనుభూతి చెందాలి.

0 స్పందనలు:

మీ మాట...