February 26, 2011

శీర్షిక తప్పనిసరంటే: పుస్తకాలూ - పైకి చదవడం వల్ల ప్రయోజనాలూ :)

పుస్తకాల్ని పదుగురిలో పైకి చదవడం అనే కళ నాకు అబ్బలేదు. చిన్నతనంలో క్లాసుటీచర్లు రెండుమూడు మార్లు పాఠాలు పైకి చదివించిన గుర్తుంది. కానీ నాకు మందిలో మసలుకోవడమంటే వణుకు. అలాంటి సందర్భాల్లో నా నిజతత్త్వాన్ని ఎక్కువసేపు అంటిపెట్టుకు వుండలేను. అది నాకే మసకగా మారిపోతుంది. చుట్టూ జనాల అంతరంగాల్లో బహుశా నేను "ఎవర్నైవుంటానని" ఊహించుకుంటానో, ఆ పొగదెయ్యాల్లాంటి ప్రతిబింబాలు నన్ను చుట్టుముట్టి శాసించడం మొదలుపెడతాయి. ఒకేసారి అన్ని "నేను"ల గోల నన్ను తికమకపరుస్తుంది. నిభాయించుకోలేక అభాసుపాలవుతాను. నేను క్లాసు ముందు నిల్చొని పాఠం చదివిన కొన్ని సందర్భాలూ యిలాంటివే. దీనికి తోడు నా గొంతు ఒక అడ్డంకి. తక్కువగా మాట్లాడేవాళ్లకి సహజంగానే తమ గొంతు వినే అవకాశం తక్కువ. యిలా ఏదైనా పైకి చదవటం మొదలుపెట్టిన కాసేపటికే, నా ధ్యాస చదవబడే విషయాన్ని వదిలి, చదువుతున్న నా గొంతు వైపు మళ్ళుతుంది. స్వరస్థాయిలో హెచ్చుతగ్గులు, విషయాని కనుగుణంగా గొంతు మార్పు... ఇత్యాదిపై దృష్టిపోతుంది. దీంతో ఒకేసారి విషయం మీదా, వ్యక్తీకరణ మీదా శ్రద్ధ పెట్టగలిగేంతటి ఏకాగ్రత లేని నా మెదడుకు, పేజీ మీద వున్న విషయం అలుక్కుపోతుంది. నేను తడబడతాను.

మనకు చేతకానివి, క్రమేణా మనకు నచ్చనివిగా మారిపోతాయి. నచ్చకపోవడానికి సమృద్ధిగా కారణాలు కూడా వచ్చి చేరతాయి. నావరకూ బహిరంగ పుస్తకపఠనాలు వ్యర్థ ప్రహసనాల విభాగంలోకి మళ్ళిపోయాయి. రచనను ఒకరు చదవడం, పలువురు వినడం అనేది అసలు పుస్తకాల ఆస్వాదనకు మౌలికంగా తగని పద్ధతి అనీ, పుస్తక పఠనమనేది ఒంటరిగా వున్నపుడు మాత్రమే అర్థవంతంగా సాగే అభ్యాసమనీ భావన బలపడింది. ప్రేమ సంభాషణలు ఏకాంతాన్ని కోరతాయి. పుస్తకాలతో సంభాషణ కూడా అంతే అనుకున్నాను.

అయితే ఒంటరిగా వున్నపుడు మాత్రం అపుడపుడూ బిగ్గరగా బయటకి చదువుతూంటాను. దీనికి కారణం వుంది. కొన్నిసార్లు గొప్ప రచయితలేం చేస్తుంటారంటే, లేదా చేయగలుగుతుంటారంటే, భాష ద్వారా సాధించగలిగే అభివ్యక్తి అవధుల్ని దాటేసి, దాని కందని భావసంచయాన్ని కూడా స్ఫురింపజేయగలుగుతారు. చూట్టానికి అచ్చులు హల్లులతో కూడిన పదాలూ, వ్యాకరణానుగుణమైన వాక్యాలూ ఏదో విషయాన్ని వ్యక్తీకరిస్తూనే వుంటాయి. కానీ దాన్ని మించిన భావమేదో ఆ వాక్యాల మధ్య శూన్యంలో పొదగబడి వుంటుంది. ఇది అందరు రచయితలూ అన్ని మార్లూ సాధించలేరు. కొందరే, అదీ వాళ్ల సామర్థ్యపు అత్యున్నతిని అందుకోగలిగినపుడు మాత్రమే చేయగలుగుతారు. చదువుతూ చదువుతూ వుండగా, హఠాత్తుగా ఈ ఇంద్రజాలం మనల్ని చకితుల్ని చేస్తుంది. వళ్ళు జల్లుమంటుంది. కానీ కారణం కానరాదు. వ్యక్తీకరణకు మూలమైన భాష అంతా అక్కడే వుంటుంది, మనకు అందిన భావప్రగాఢత మాత్రం ఎక్కడ దాగుందో ఎంత తరచినా తోచదు. అబ్బురపడతాం. ఈ కనికట్టు రహస్యం కనుక్కోబుద్దవుతుంది. ఇంద్రజాలికుడు తన తిరగేసిన టోపీ లోంచి పావురాల్ని వదిలేసాడు, అవి తపతపా రెక్కల చప్పుడుతో ఈకలు విదిల్చుకుంటూ గగనాభిముఖంగా ఎగిరిపోయాయి, మనసు విహ్వలమై చప్పట్లు కొట్టేసింది, ప్రదర్శన ముగిసింది. అంతా వెళిపోయాకా, అక్కడ బోర్లా మిగిలిన టోపీలోకి మనం ఎంత తొంగిచూస్తే మాత్రం, రహస్యమేం బోధపడుతుంది? నేను ఒంటరిగా వున్నపుడు బయటికి చదివే సందర్భాలు ఇలా ఖాళీ టోపీని తిరగమరగేసే తంతు లాంటివే. నన్ను జల్లుమనేట్టు చేసిన ఆ భావం, దృగ్గోచరమయ్యే పుస్తక పాఠంలో ఎక్కడుందా అని పదే పదే సదరు వాక్యాల్ని పైకి చదువుతాను. మొదటిసారి పొందిన ఆనందాన్ని పదే పదే పునరానుభూతం చేసుకోవాలన్న ఆశ కూడా అందులో వుంటుంది. (ప్రతీ పఠనానికీ కాస్త కాస్త తరుగుబాటుతో ఈ ఆనందం అనుభూతమవుతుంది కూడా.) అయితే ఎంత చదివినా అవే పదాలూ అవే వాక్యాలూ పదే పదే వినపడి పాతబడిపోతాయే గానీ, కనికట్టు వెనక గుట్టు మాత్రం అంతుపట్టదు. పాఠకులుగానే మిగిలిపోయే పాఠకులకు ఎప్పటికీ అంతుపట్టదు. ఎపుడో మనమూ రాయడం మొదలుపెట్టినపుడే, ప్రేరణ అనే నీలపు మంచు పూల తుఫాన్లో మనల్ని మనం కోల్పోయినపుడే ఆ గుట్టు తెలుస్తుంది. అహ! అప్పుడు కూడా, తెలియడమనేది వుండదు. అనుభవానికొస్తుంది, అంతే. ఈ ఇంద్రజాల రహస్యం స్వయానా ఇంద్రజాలికులకే తెలియదు. చేసి చూపించగలరంతే. ఎలాగంటే చెప్పలేరు. సారస్వతం మనకు అందించే ఆనందపు మూలాల్ని ఎన్ని కాగ్నిటివ్ సైన్సులొచ్చినా శాస్త్రీయంగా అర్థం చేసుకోలేం.

ఇపుడు అసలు విషయానికొస్తున్నాను. ఈ మధ్య నా ఒంటరి పఠనాల్లోకి ఇంకొకర్ని ఆహ్వానించాను. మా ఆవిడకు పుస్తకాల్ని చదివి వినిపించడం మొదలుపెట్టాను. అందులోని ఆనందాన్ని గ్రహించడం మొదలుపెట్టాను. ఎందుకు చదివి వినిపించడం, ఆవిడ చదువుకోలేదా - అంటే... చదువుకోగలదు, నాకూ చదివివినిపించగలదు, వినిపిస్తుంది కూడా. మరెందుకు? కొన్నిసార్లు ఆత్మీయుల సమక్షంలో అయినా సరే అదేపనిగా గడపాలంటే ఏదో ఒక సాకు కావాలి. ఇది మాకు దొరికింది. చాలా బాగుంటోంది. నేను "వేయి పడగలు" లాంటి చాలా అన్‌-రొమాంటిక్ రచనలే చదివి వినిపిస్తున్నా, చాలా బాగుంటోంది. ఈ బాగుండడంలో రొమాంటిక్, పొయెటిక్ కోణాల్ని పక్కన పెడితే, వేరేవాళ్ల దగ్గర యిలా ఏ సెల్ఫ్‌కాన్షస్‌నెస్సూ లేకుండా చదవగలగడం నాకు కొత్త. మరొకరి సమక్షంలో కూడా మన ఏకాంతాన్ని మనం ఆనందించగలిగేంతటి చనువు కొందరితో ఎన్నేళ్ల సాంగత్యంలోనూ ఏర్పడదు, మరి కొందరితో ఇట్టే ఏర్పడిపోతుంది. అది నాకు ఈ పఠనాల్లో కొత్త మజా తెస్తోంది. అంతేకాదు, నేను ఆనందిస్తూ తననీ ఆనందింపజేస్తూ చదవాలి గనుక, రచనల్ని మరింత లోతుగా చదవగలుగుతున్నాను.

మనుషుల మధ్య లౌక్యం పునాదిగా ఏర్పడే సుహృద్భావ వాతావరణం నా మనసుకి వాంతి తెప్పిస్తుంది. అందులో నేనెపుడూ భాగం కాలేకపోవడం ముఖ్య కారణం. అలాంటి సందర్భాల్లో స్పాయిల్ స్పోర్ట్ పదవి వద్దన్నా నన్ను వరిస్తుంది. ఈ "ఆటలో కాకరకాయ" పదవి నలంకరించి నిర్వహించడం నాకెంతగా అలవాటైపోయిందంటే, ఎపుడన్నా స్వచ్ఛమైన సుహృద్భావ వీచికలు నా వైపు వీచినా, నేను ముక్కు మూసుకుని మూల కూర్చుని అనుమానంగా చూస్తుంటాను. మనిషి అలాంటి కరుడుగట్టిన గుల్లలోకి ముడుచుకుపోయి వుండటం ఎక్కువ కాలం కొనసాగిందా, ఇక తనంతట తాను బయటకి రావడం చాలా కష్టం. లోపలే మగ్గిపోవడం మనసు ఆరోగ్యానికి మంచిది కాదాయె. ఏదీ బయటకు వెళ్లక, ఏదీ లోపలకు రాకపోతే నిలవ మనసు కుళ్లిపోతుంది. విషవాయులు నలువైపులా వెదజల్లి అటువైపుగా వచ్చిన అమాయకుల్నీ దహించడం మొదలుపెడుతుంది. అలాగని మనల్ని ఈ దుర్దశ నుండి బయటకి లాగి స్నేహశీలిగా మలచడానికి ఎక్కువమంది అవసరమూ లేదు. సత్యం పునాదిగా ఒక్క స్నేహమే అయినా చాలు. నీషే అంటాడు షోపనార్ గురించి: "He was an out and out solitary; there was not one really congenial friend to comfort him -- and between one and none there gapes, as always between something and nothing, an infinity." బయటకు లాగబడ్డాకా కూడా మనం స్నేహంగా మసలుకోగలిగేది ఆ ఒక్క వ్యక్తితోనే కావచ్చు. కానీ నీషే అన్నట్టు ఒక్క స్నేహితుడుండటానికీ, ఎవరూ లేకపోవడానికీ మధ్య అనంతమైన అంతరం నోరుతెరిచి వుంటుంది. ప్రపంచమంతా పరుషత్వంతో పొడిచినా, ఒక్క స్నేహపు ఊరట చెంతనుంటే చాలు, బాధ వుండదు. ఈ చిన్ని స్నేహ వృత్తంలో ఒక ప్రపంచాన్నే ప్రస్థాపించుకోవచ్చు. అక్కడ నువ్వు నీలా మసలు కోవచ్చు. ఇంతకీ నేనీ పేరా ఎందుకు రాస్తున్నాను? ఏమీ లేదు. నేను నాలా వున్నపుడు చాలా ధీమాగా వుండగలను. చాలా ధీమాగా పుస్తకాల్ని పైకి చదవగలను. వాటిల్లో కథనాన్నే కాదు, మధ్యలో వున్న సంభాషణల్ని కూడా ఆయా పాత్రల గొంతులు అనుకరిస్తూ చదివేయగలను. అలాగని నాకిపుడే తెలిసింది. వచనాన్ని ఏకాంతంలో ఎవరికి వారే చదుకోవాలి తప్ప పైకి చదవకూడదంటాడు హెన్రీ గ్రీన్:

Prose is not be read aloud but to oneself alone at night, and it is not quick as poetry but rather a gathering web of insinuations… Prose should be a long intimacy between strangers with no direct appeal to what both may have known. It should slowly appeal to feelings unexpressed, it should in the end draw tears out of the stone…

కానీ మరొకరి సమక్షంలో కూడా, మనతో మనం నిశ్శంకగా మసలుకోగలిగే ఏకాంతాన్ని అందుకోగలిగినపుడు, వచనాన్ని బయటకి చదివినా ప్రభావం పోదంటాను. మేమిద్దరం ప్రస్తుతం చదువుతున్నవి: తనకు నేను "వేయి పడగలు", తను నాకు "మ్యూజింగ్స్". "వేయిపడగలు" ఇద్దరూ చదవలేదు. నేను ఇదివరకోసారి మొదలుపెట్టాను గానీ, బయటి ఒత్తిళ్ల వల్ల మధ్యలో పక్కనపెట్టేసాను. "మ్యూజింగ్స్" ఇదివరకూ చదివాను, మళ్ళీ చదవాలని చాన్నాళ్ళనుంచీ అనుకుంటున్నాను. రెండూ పెద్ద రచనలు కాబట్టి దీర్ఘకాలం సాగే పఠనాలు. అందుకని మొనాటనీ రాకుండా మధ్య మధ్యలో కథలూ కవితలూ కూడా ఇరికిస్తున్నాం. ఈ పఠనాల్లో నేను రచనల వైనాల్ని మరింత తీక్ష్ణంగా గమనించగలుగుతున్నాను. ఏ రచయితకా రచయితకు ప్రత్యేకమైన సాధనాల్ని గుర్తించగలుగుతున్నాను. వచనపు లయని మరింత ఆస్వాదించగలుగుతున్నాను.

"
వేయి పడగలు" యిప్పటిదాకా చదివినంతవరకూ చూస్తే నాకు యిలాంటిదే మరో నవల గుర్తుకు వస్తోంది. అది స్పానిష్ రచయిత గాబ్రియెల్ గార్సియా మార్కెజ్ రాసిన "ఒన్ హండ్రెడ్ యియర్స్ ఆఫ్ సొలిట్యూడ్". "వేయి పడగ"ల్లోనూ ఒక ఇతిహాసపు భారీతనం వుంది. బోలెడంత మేజిక్ రియలిజం కూడా వుంది. సుబ్బన్న పేట గ్రామ నిర్మాణంలో "గోవు - వేయి పడగల పాము" వృత్తాంతమూ, రామేశ్వరశాస్త్రి బ్రాహ్మణుడై వుండీ అన్ని కులాల స్త్రీలనీ పెళ్లాడి గ్రామం చేత అంగీకారం పొందబడటమూ, పసిరిక పాత్ర చిత్రీకరణా, ఇంకా అనేక వర్ణనల్లో అది స్పష్టంగా కన్పిస్తుంది. అంతేకాదు, విశ్వనాథ దీన్ని మార్కెజ్ కన్నా ప్రభావవంతంగా ఉపయోగించుకుంటాడు. ఎందుకంటే ఆయన మార్కెజ్ లాగా మేజిక్ రియలిజం పేరిట కల్పనాశక్తి చేత గాల్లో అర్థరహితమైన దొమ్మరాటలు ఆడించడు. వేయిపడగల్లో ఎన్ని మానవాతీతమైన విచిత్రాలు జరిగినా నేపథ్యంలో వాటికి రచయిత ఉద్దేశించిన పరమార్థమేదో తచ్చాడుతుంది. నవల యావత్తూ ఆశువుగా చెప్పబడింది కావడం మరో పైచేయి.

విశ్వనాథ ఉపమానాలు ఒక క్రమ పద్ధతిని అనుసరించి సాగుతాయి. ఉపమాన ఉపమేయాలకు తెచ్చే పోలికలు, కథలో ఆయా సన్నివేశాలతో సన్నిహిత సంబంధాన్ని కలిగివుంటాయి. ఉదాహరణకు శివాలయంలో జరిగే ఒక సన్నివేశంలో, శుక్లాష్టమి వెన్నెలకు తెచ్చిన ఉపమానాలన్నీ శివుని సంబంధించినవే:
శుక్లాష్టమి వెన్నెల శివజటాటవీ నటన్మందాకినీ నవస్మేర వీచీ రామణీయకము వోలె, అంబికా ప్రసన్నాపాంగరేఖా ప్రసారము వోలె, విఘ్ననాయకుని ఏకదంత సితచ్ఛటా స్వచ్ఛతంబోలె శైవమహాత్మ్యమై విరిసెను.

మరో పాత్ర దేవదాసిని వర్ణించేటపుడు, ఉపమానాలన్నీ విష్టువుకు సంబంధించినవే వుంటాయి చూడండి:
దాని తెల్లని పలువరుస సుదర్శనాయుధపు టంచులవలె పదునుపెట్టి నట్లుండెను. దాని చెవులు శ్రీకారములై పాంచజన్యము లట్లుండెను. దాని కన్నులు కమలములు. దాని నాసిక కౌమోదకి. దాని భ్రూయుగము శార్ఙము ద్విథా విభక్తమైనట్లుండెను. దాని మూర్తి వికుంఠమై మనోజ్ఞమయ్యెను. [కౌమోదకి = విష్ణువు గద; శార్ఙము = విష్ణువు విల్లు]

చలం "మ్యూజింగ్స్"లో ఇదివరకూ ప్రపంచం మీద కోపాన్నే ఎక్కువ చూసాను. ఇపుడు నిష్పలమైన బక్క కోపం చివరకు ఎకసెక్కపు హాస్యంలోకి పరిణితి చెందిన వైనాన్నీ గమనించి ఆస్వాదించగలుగుతున్నాను.
చాలామంది సముద్రం వొడ్డుకి ఎందుకు వొస్తారంటే, మార్పు కోసం. ఆఫీసు నించీ, వంటిళ్ల నించీ, నలుగురూ వస్తే యెవరన్నా తెలిసినవారిని కలుసుకోవచ్చుననీ, చల్లగాలిలో విశ్రాంతిగా కబుర్లు చెప్పుకోవచ్చుననీ బైబిల్ని యింగ్లీషు కోసం చదివే వాళ్ల లాగు.
-- -- --
సౌందర్యం శృంగారం ఏమి వ్రాసినా, బూతూ, వ్యభిచారంగా పరిణమిస్తున్నాయి యీ క్షుద్ర విమర్శకులకి. ... పవిత్రంగా ఆధ్యాత్మికంగా, పరిణయంగా, అగ్నిసాక్షిగా, స్త్రీతో ఏం సంబంధం పెట్టుకుంటావు? విమర్శకుడా! చేతులూ, పెదిమలూ, తొడలూ పనిచెయ్యకుండా, ఎట్లా మోహిస్తావు, ప్రేమిస్తావు స్త్రీని. అదేదో ఆ రహస్యం కొంచెం చెబుదూ? నీరసంగా, ఏడుస్తో, తిడుతూ కళ్లు మూసుకుని, పాపకార్యం సాగిస్తున్నావా, మహామునీ! అనుభవించి పోతున్నారనా, ఆగ్రహం!

"
మ్యూజింగ్స్"లోని కవిత్వాన్ని కూడా ఇపుడు మరింత సాంద్రంగా అందుకోగలుగుతున్నాను:
ఈ పక్షి పాట యెట్లా వూపుతోందో ఈ పరిసరాల్ని! ఈ కుర్చీలు కూడా ఆ పాటకి ప్రకంపిస్తున్నాయి. ఏనాడో, ఏ బర్మా అరణ్యాల్లోనో, టేకు మానులై వున్న రోజుల్లో తమ శాఖల మీద కూచుని పాటలతో రంజింపజేసిన పక్షుల రుతాలు జ్ఞాపకం రావడం లేదు కదా యీ కుర్చీలకి?
-- -- --
ఆ గడ్డి మధ్య ఒక్కటే యెర్రని పువ్వు గాలిలో ఊగుతూ అలసిన నా దృష్టిని ఆపి పలకరించింది. అప్పుడే క్రొత్తగా భూమిని బద్దలు చేసుకుని, ముఖాన్నెత్తి, ఎండనీ, చెట్లనీ, చూసి పకపక నవ్వుతో తను కూడా బతుకులోకి దూకాననే సంతోషంతో గంతులు వేసి ఆడుతోంది. ఈ బిడ్డను చూసి చుట్టూ వున్న ముసలమ్మ చెట్లు బోసి చిగుళ్లు బైట పెట్టి ఆనందిస్తున్నాయి.

ఇలాంటి అంశాలన్నీ నేను ఒంటిగా చదివినా గమనించేవాణ్ణేమో. కానీ అవిభాజ్యమనిపించే మరో ఆత్మతో కలిసి చదవుతున్నపుడు వట్టి గమనింపుతో ఆగిపోం, ఆ అంశాల్ని వారితో కలిసి సెలబ్రేట్ చేసుకోబుద్ధవుతుంది. అది పఠనానందం పక్కన శతసహస్రగుణకాన్ని తెచ్చి పెడుతుంది. కాబట్టి జై బోలో జంట పఠనాలకీ!! :)
. . .

12 comments:

  1. Look who is back! :)

    ReplyDelete
  2. "....మనకు చేతకానివి, క్రమేణా మనకు నచ్చనివిగా మారిపోతాయి..."

    ఈ విషయం అందరికీ అనుభవమే కాని నిజాయితీగా ఒప్పుకునే వాళ్ళు తక్కువ.

    మీ వ్యాసం బాగున్నది. కథ చదువుతుంటే వినటంలో కలిగే ఆనందాన్ని గమనించే ఆకాశవాణి హైదరాబాదు కేంద్రం వారు 1980 లో "నవలా స్రవంతి" అని ఒక చక్కటి కార్యక్రమంలో కొడవటిగంటివారి చదువు నవల, ఉన్నావ వారి మాలపల్లి నవల మున్నగునవి అద్భుతంగా వినిపించి అప్పటి శ్రోతలను రంజింప చేసారు. ఆ రికార్డింగులు ఎక్కడన్నా దొరికితే ఎంత బాగుండును! ఇప్పుడు అమెరికా యూరప్పుల్లో ఆడియో బుక్స్ ఎన్నో ఉన్నాయి. కీ. శే. శ్రీ ముళ్ళపూడి వారు కూడా తన కోతి కొమ్మచ్చి అనే తన ఆత్మకథను ఆడియో పుస్తకంగా విడుదల చెశారు. ఈ ఒరవడిలోనే మనకు తెలుగులో అన్ని మంచి పుస్తకాలకు ఆడియో పుస్తకాలుగా చక్కగా చదివే వాళ్ళ గొంతులలో రావాలని నా ఆకాంక్ష.

    ReplyDelete
  3. your post is a Wow!!

    ఇంకొకరికి చదివి వినిపించే సాహసం చేయలేదుగానీ. నేనెప్పుడూ బిగ్గరగానే చదువుతాను పుస్తకాలను. అక్షరాలలో పొందుపర్చబడ్డ భావాలను గొంతుద్వారా మరింత సజీవంగా చేయడం నాకిష్టం.

    మీ పోశ్టు బాగుంది దాన్ని మీ శైలి డామినేట్ చేసింది ఒక దశలో కవిత్వమనిపించింది. Yes. I mean it.

    అయితే బైబిల్ని ఇంగ్లీషు కోసం చదివడం ఆల్రెడీ అంగీకరించబడ్డ పిచ్చన్నమాట. ఇన్నాళ్ళూ నేనొక్కణ్ణే అనుకున్నాను :)

    @శివ గారు:
    పుస్తకాలు చదవడంలో వున్న ఆనందం ఆడియో వర్షన్లు వినడంలో వుంటుందంటే నేనొప్పుకోను.

    ReplyDelete
  4. @Indian Minerva,

    మీ అభిప్రాయం మీది. నా అభిప్రాయం నాది. రెండూ కలవాలనీ లేదు. రెండిటిలోనూ ఒక్కటే సరైనదీ అని అనటానికీ లేదు.

    సాహిత్య అభిలాష అనేక రకాలు. వాటిల్లో ఒకరు భావయుక్తంగా చదువుతుండగా వినటం ఒకటి. నేను ఈ ఆనందాన్ని పొందినవాణ్ని కాబట్టి (ఆకాశవాణి వారి ధర్మాన) నాకు ఆ ఇష్టం ఏర్పడింది.

    ReplyDelete
  5. @ Indian mineva,

    రేడియోలో పుస్తకాలు చదివి వినిపించడం అనేది శారదా శ్రీనివాసన్ వంటి ప్రతిభ గల కళాకారులు చేస్తే బాగుంటుంది! భావ ప్రకటన,panctuations సరిగ్గా ఫాలో అవడం, పాత్ర స్వభావాన్ని, కథ అంతరార్థాన్ని అర్థం చేసుకుని చదువుతారేమో వాళ్ళు!

    ఎంత బాగా చదివినా నాకు మాత్రం పుస్తకాలు ఎవరికి వాళ్లు చదువుకుంటేనే ఇష్టం!"ఇద్దరూ కల్సి పుస్తకాలు చదువుకోవడం" అనే కాన్సెప్ట్ రంగనాయకమ్మ గారి పుస్తకాల్లో కనిపిస్తుంది. ఇది కూడా నాకు అర్థం కాదు. ఒకేసారి ఎలా చదవగలుగుతాం ఒక పేజీని? ముందూ వెనకా అవదూ?

    చదివాక ఒక పుస్తకం గురించో కవిత, లేదా కథ గురించి అభిప్రాయాలు విపులంగా పంచుకోవడం, ఆ పుస్తకాల్లోని సంభాషణలు కోట్ చేసుకోడం ఇవన్నీ బాగుంటాయి.

    ఈ మధ్య కోతి కొమ్మచ్చి పుస్తకాన్ని బాలూ చదివారని అది బాగా ఆదరణ పొందిందని విన్నాను. కొంచెం నేను కూడా వినాను. కానీ ముళ్ళపూడి వెంకట రమణ లాంటి పదునైన కలం గల రచయిత మాటల్లో విరుపుల్ని, చెణుకుల్ని చమత్కారాలని చదివి అనుభవించి అర్థం చేసుకుని ఆనందించడంలో ఉన్న ఆనందం ఈ ఆడియో వినడంలో నాకు కలగలేదు. బాలూ కూడా రమణ మాటల్లోని చమత్కారాల్ని "పన్" ని పూర్తిగా గొంతులో పలికించలేకపోయారనిపించింది. ఇది ముళ్ళ పూడి మీద నాకున్న అభిమానం స్థాయి కావొచ్చు!

    నవలలు కవితా సంకలనాలు ఇవి కూడా బిగ్గరగానే చదువుతారా మీరు?

    స్కూల్లో ఉన్నపుడు మాత్రం క్లాసు పుస్తకాలు పైకి చదివే దాన్ని నేను. తర్వాత ఆ అలవాటు వదిలించుకున్నాను.

    ReplyDelete
  6. @ RK,

    When did i ever go anywhere to come back again!

    @ శివ, Indian Minerva,

    థాంక్యూ! నేను ఆడియోబుక్స్ ఇంతదాకా వినలేదు. "How Proust Can Change your life" అనే పుస్తకానికి ఆడియో వెర్షన్ విన్నాను గానీ, ఏమో ఎక్కలేదు. సగంలో పక్కన పెట్టేసాను. ఏమైనా ఒక పుస్తకం ఇచ్చే ఇంటిమసీ ఇవి ఇవ్వగలవా అనేది అనుమానమే. అయితే అది ఆయా చదివేవాళ్లు కలిగించగల ఆత్మీయానుభూతి మీదా, ఆ రచన సత్తా మీదా కూడా ఆధారపడి వుంటుందనీ, "ఆడియో బుక్స్ అంటే యిలా" అని జెనరలైజ్ చేసి చెప్పలేమనీ అనుకుంటాను.

    @ సుజాత,

    ఒకే పేజీలోకి ఇద్దరు తొంగి చూసి చదవడమైతే అలాగే అవుతుంది. కానీ నేను జంట పఠనాలన్నది ఇద్దరు వ్యక్తులు పక్క పక్కన కూర్చొని ఒకరు చదివి వినిపిస్తుంటే ఒకరు వినడం. దాని గురించే నేను రాసింది కూడా. Wonderful experience depending on the kindness of providence that could grant you a kindred soul!

    ReplyDelete
  7. మనకి ఇష్టమైనవి/మనమిష్టంగా చేసేవి క్రమేణా మనని నిష్ణాతులుగా చేస్తాయి. ఆడియో వర్షన్లుగా పుస్తకాలనో, నాటికలనో వినటమన్నది ఇక్కడ వచ్చింది కనుకా - ఆకాశవాణిలో ప్రసారితమైన చలం రచన "పురూరవ" శ్రవ్య నాటిక లింక్ [ఈమాట సౌజన్యంతో] ఇస్తున్నాను http://www.eemaata.com/em/issues/200811/1350.html వినటంలోని హాయికి, ఆస్వాదనకి ఇదొక చక్కని తార్కాణం. చలం గారినే ముగ్ధుల్ని చేసిందట శారదా శ్రీనివాసన్ నవ్వు.

    ఇకపోతే, పక్క పక్కన కూర్చుని చదవటం లో ఒక విధమైన ఆత్మీయమైన చర్య నిశ్శబ్దంగా తన పని తాను చేసుకుపోతుంది- మనసుని నిలకడగా ఉంచుతుంది. నిజానికి కాసేపటికి దృష్టిపథంలో మిగిలేది ఆ కథాపరమైన పాత్రలే, అంతగా లీనమవగలము. ఈ జంట పఠన భాగస్వామిని కనుకా నా స్వానుభవాన్ని కూడా పంచాను.

    ReplyDelete
  8. చాలా నిజం. పురూరవ వింటున్నప్పుడు శారదా శ్రీనివాసన్ గారి గొంతు, ఆవిడ పలికే విధానం, ముఖ్యంగా ఆవిడ నవ్వు, వేరే లోకాలకి తీసుకెళ్ళిపోతాయి. నాయిస్ కాన్సలేషన్ హెడ్ఫోన్స్ పెట్టుకొని కొంచెం చీకట్లో కళ్ళు మూసుకుని వినండి పురూరవని, గంధర్వ లోకంలోకెళ్ళి రాకపోతే నా మీదొట్టు :-) నేనలాగే విన్నా, అయిపోయాక కనురెప్పల బరువుకి కళ్ళు తెరవలేకపోయాను!!

    ReplyDelete
  9. చాలా బావుందండీ.. ఇంతకన్నా ఏం చెప్పాలో ఎలా చెప్పాలో తెలీట్లేదు! చదవడంలో ఒక కొత్త అధ్యాయాన్ని పరిచయం చేశారు!

    ReplyDelete
  10. కొత్తపాళి గారు ఎవరినో శభాష్ అని మెచ్చుకున్నారు ఎవరబ్బా అని వచ్చి టపా చూస్తె మంచి ఆహ్లాదం కలిగింది.....థాంక్స్ మెహెర్ గారు.

    ReplyDelete