September 23, 2020

ఎ పెర్ఫెక్ట్ డే ఫర్ బనానా ఫిష్

 - జె.డి. శాలింజర్ 


అడ్వర్టయిజింగ్ ఫీల్డులో పనిచేసే తొంభై ఏడుమంది న్యూయార్క్ వాళ్ళు ఆ హోటల్లోనే మకాంవేసి, లాంగ్ డిస్టాన్స్ లైన్స్ అన్నీ వాళ్ళే కబ్జా చేసేయటంతో, 507 నంబరు గదిలో ఉన్న అమ్మాయికి మధ్యాహ్నం పన్నెండు నుంచి రెండున్నర దాకా ఎదురుచూస్తే తప్ప లైన్ దొరక లేదు. ఆ సమయాన్ని ఆమె ఊరికే పోనీయలేదు. పాకెట్ సైజు మహిళల పత్రికలో “సెక్స్ స్వర్గమా నరకమా” అన్న ఆర్టికల్ చదివింది. తన దువ్వెననీ, బ్రష్షునీ శుభ్రంగా కడిగింది. బీజ్ కోటు స్కర్టుకి అంటుకున్న మరక తుడిచింది. బ్లౌజుకి బొత్తం మార్చింది. పుట్టుమచ్చ మీద కొత్తగా మొలిచిన రెండు వెంట్రుకల్ని పెరికింది. ఆపరేటర్ ఎప్పటికో ఆమె గదికి ఫోన్ కలిపే సమయానికి, ఆమె కిటికీ గూట్లో కూర్చుని ఎడమచేతి గోళ్ళకి రంగు పూస్తోంది.  

ఫోన్ మోగితే అన్నీ వదిలేసి పరిగేత్తే అమ్మాయి కాదామె. ఆ ఫోను తను పెద్దమనిషైన దగ్గర్నుంచీ మోగుతూనే వున్నట్టు చూసింది దాని వంక. 

అది మోగుతూనే ఉంది, ఆమె చిన్న బ్రష్షుతో చిటికెనవేలి గోరు మీద చంద్రవంకలు పేర్చుకుంటూ పోయింది. గోళ్ళరంగు మూత పెట్టి, లేచి నుంచొని, తన తడి—ఎడమ—చేతిని గాల్లో అటూయిటూ ఊపింది. పొడి చేత్తో, కిటికీ అంచున కిక్కిరిసిపోయున్న ఆష్ ట్రే అందుకొని, తనతోపాటు తీసుకెళ్ళి, మంచం పక్కన ఫోన్ మోగుతున్న టేబిల్ మీద పెట్టింది. శుభ్రంగా పక్కేసివున్న డబల్ బెడ్ మీద కూర్చొని—ఐదో రింగుకో, ఆరో రింగుకో—ఫోన్ ఎత్తింది. 

“హెలో,” అంది. ఎడమ చేతి వేళ్ళను విప్పారదీసి, తన సిల్కు డ్రస్సింగ్ గౌనుకి అంటుకోకుండా దూరంగా ఉంచింది. చెప్పులుగాక ఆమె ఒంటి మీదున్నది ఆ గౌను ఒక్కటే, ఉంగరాలు బాత్రూములో ఉన్నాయి. 

“మిసెస్ గ్లాస్, మీ ఫోన్ న్యూయార్కుకి కలుపుతున్నాను,” అన్నాడు ఆపరేటర్.

“థాంక్యూ,” అంది అమ్మాయి. ఆష్ ట్రేని టేబిల్ మీద సర్దింది. 

అటువైపు నుంచి ఒక ఆడ గొంతు “మ్యురియెల్? నువ్వేనా?” అంది.

 అమ్మాయి ఫోన్ రిసీవర్ ను చెవికి దూరంగా జరిపింది. “అమ్మా, అవును, నేనే. ఎలా వున్నావు?” 

“ఎంత కంగారు పడ్డానో తెలుసా నీ గురించి. ఎందుకు ఫోన్ చేయలేదు? బానే ఉన్నావా?”

“నీకు ఫోన్ చేద్దామని నిన్న రాత్రీ మొన్న రాత్రీ కూడా ట్రై చేశాను. కానీ ఇక్కడ ఫోన్లున్నాయే—’’

“మ్యురియెల్, నువ్వు బానే ఉన్నావు కదా?”

అమ్మాయి రిసీవర్ ని చెవికి ఇంకా దూరంగా జరిపింది. “బావున్నానులేవే. కానీ తెగ ఉక్కపోసేస్తోంది. ఇక్కడ జనం చెప్పుకుంటున్నారు, ఫ్లోరిడాలో ఇంత వేడి—" 

“ఎందుకు ఫోన్ చేయలేదు. నాకెంత కంగారుగా—"

“అమ్మా, తల్లీ! అలా అరవకు. బానే వినపడుతుంది నువ్వు మాట్లాడేది. నిన్న రాత్రి రెండు సార్లు ఫోన్ చేశాను. ఒకసారేమో సరిగ్గా—"

“మీ నాన్నతో అంటూనే ఉన్నాను, ఫోన్ చేస్తావని. కానీ ఆయనగారేమో— ఇంతకీ నువ్వు బానే ఉన్నావా మ్యురియెల్? నిజం చెప్పు.”

“బానే ఉన్నాను. అలా అడగటం ఆపుతావా, దయచేసి.”

“ఎప్పటికి చేరావు అక్కడికి?”

“బుధవారం, తెల్లవారజామున.”

“ఎవరు డ్రైవ్ చేశారు?”

“తనే డ్రైవ్ చేశాడు. కంగారుపడకు. చక్కగా నడిపాడు. ఆశ్చర్యమేసింది.” 

“తను నడిపాడా? మ్యురియెల్, నా మీద ఒట్టేయలేదూ నువ్వు—’’

అమ్మాయి మధ్యలో అడ్డొచ్చింది, “అమ్మా! చెప్పాను కదా, చక్కగా నడిపాడు. ఎక్కడా యాభై కూడా దాటించలేదు, నిజానికి.”

“చెట్ల మీదకి పోనివ్వటం... అలాంటి వేషాలేమీ వేయలేదు కదా?”

“అమ్మా, బాగానే నడిపాడని చెప్తున్నాను కదే. తెల్లగీతకి దగ్గరలోనే నడపమనీ, అదనీ ఇదనీ జాగ్రత్తలు చెప్పాను, అర్థం చేసుకున్నాడు, అలాగే నడిపాడు. చెట్ల వైపు తల కూడా తిప్పిచూడలేదు. ఇంతకీ నాన్న ఆ కారు బాగు చేయించాడా?”

“ఇంకా లేదు, వాళ్ళు ఆ ఒక్క కారుకి ఏకంగా నాలుగు వందల డాలర్లు అడుగుతున్నారు.’’

“అమ్మా... సేమోర్ నాన్నతో చెప్పాడు కదా, ఆ ఖర్చంతా తనే పెట్టుకుంటానని. ఎందుకంత కంగారు’’

“సరేలే చూద్దాం. ఇంతకీ ఎలా ఉన్నాడు?—కారులోనూ, కారు దిగాక?”

“ఫర్లేదు” అంది ఆ అమ్మాయి. 

“నిన్నింకా ఆ పేరు, ఆ చెత్త పేరుతోనే—’’

“లేదు. ఇప్పుడు ఇంకో కొత్త పేరు.”

“ఏంటది?”

“ఏదైతే ఏమయిందిలేవే.”

“మ్యురియెల్, నాకు తెలియాలి. మీ నాన్న ఎంత—’’

“సరే, సరే. ‘మిస్ స్పిరిచ్యువల్ ట్రాంప్ ఆఫ్ 1948’ అని పిలుస్తున్నాడు,” అంటూ పకపకా నవ్వింది. 

“నవ్వులాట కాదు, మ్యురియెల్. నవ్వులాట కాదు. ఘోరం. బాధేస్తుంది కూడా, ఆలోచిస్తే—’’

ఆ మాటకు అమ్మాయి అడ్డుపడింది: “అమ్మా, చెప్పేది విను. తను నాకు జర్మనీ నుంచి పంపిన కవితల పుస్తకం గుర్తుందా? అదే, ఆ జర్మన్ కవితలు. ఎక్కడ పెట్టానవీ. ఎంత గుర్తు తెచ్చుకున్నా—’’

“నీ దగ్గరే ఉంది.”

“అవునా?”

“అవునే. అంటే ఇప్పుడు నా దగ్గరుంది. ఫ్రెడీ గదిలో. ఇక్కడే వదిలేశావు. లగేజిలో సర్దుదామంటే చోటు లేదు-- ఐనా ఎందుకు? కావలంటనా?”

“లేదు. ఊరికే అడిగాడు, కారు నడుపుతున్నప్పుడు. నేను చదివానా లేదా అని అడిగాడు.”

“అది జర్మన్ భాషలో ఉంది కదే!”

అమ్మాయి కాలు మీద కాలేసుకుంది, “అవును లేవే, అయినా అది కాదు విషయం. ఈ శతాబ్దంలో ఉన్న ఒకేఒక్క గొప్ప కవి రాసిన కవితలట అవి. కనీసం అనువాదమేదైనా కొనుక్కోవాల్సిందన్నాడు. భాష నేర్చుకుంటే ఇంకా మంచిదన్నాడు.”

“ఘోరం... ఘోరమే తల్లీ. జాలేస్తుంది కూడాను. మీ నాన్న అంటున్నాడు రాత్రి—’’

“అమ్మా ఒక్కసారుండు,” అంది అమ్మాయి. లేచి కిటికీ గూట్లో ఉన్న సిగరెట్ల దగ్గరకు వెళ్ళింది, ఒకటి తీసి వెలిగించింది, మళ్ళీ వచ్చి మంచం మీద కూర్చుంది. “అమ్మా?” అంది, పొగ వదులుతూ. 

“మ్యురియెల్, చెప్పేది విను.”

“చెప్పు”

“మీ నాన్న డాక్టర్ సివెట్ స్కీ తో మాట్లాడాడు.”

“అవునా?” అంది అమ్మాయి.

“అవును. ఆయనతో అంతా వివరంగా చెప్పాడట. చెప్పానన్నాడు మరి—నీకు తెలిసిందేగా మీ నాన్న సంగతి. ఆ చెట్ల గొడవా, ఆ కిటికీ గొడవా, నానమ్మ తదనంతరం చేసుకున్న ఏర్పాట్ల గురించి అతనేమన్నాడో అదీ, ఆ అందమైన బెర్ముడా ఫొటోలని ఏం చేశాడో అదీ—అంతా చెప్పాడట.”

“ఓకే?” అంది అమ్మాయి.

“ఓకే ఏంటి! అసలు అతన్ని సైన్యం ఆసుపత్రి నుంచి రిలీజ్ చేయటమే పెద్ద తప్పన్నాడట ఆయన-- ప్రమాణపూర్తిగా చెబుతున్నా. సేమోర్ ఏ క్షణమైనా అదుపు తప్పే అవకాశం, చాలా పెద్ద అవకాశం, వుందని ఖరాఖండీగా చెప్పాడట. ప్రమాణపూర్తిగా చెబుతున్నా.”

“ఇక్కడ హోటల్లో ఒక సైకియాట్రిస్టు ఉన్నాడు,” అంది అమ్మాయి.

“ఎవరు? పేరేంటి?”

“ఏమో ఏదో ఉంది. రీజర్ అనో ఏదో. మంచి పేరున్నవాడే అంటున్నారు.”

“నేనెప్పుడూ వినలేదే.”

“ఇక్కడైతే అలా అంటున్నారు లేవే.”

“మ్యురియెల్ నిర్లక్ష్యంగా మాట్లాడకు దయచేసి. మేం చాలా కంగారు పడుతున్నాం నీ గురించి. మీ నాన్న నిన్న రాత్రైతే నిన్ను ఇంటికొచ్చేయమని టెలీగ్రాం ఇద్దామనుకున్నాడు, తెలుసా—"

“అమ్మా, ఇప్పుడు ఇంటికి వచ్చే సమస్యే లేదు. కాస్త తగ్గు.”

“మ్యురియెల్. ప్రమాణపూర్తిగా చెబుతున్నాను. డాక్టర్ సివెట్ స్కీ చెప్పటమైతే సేమోర్ పూర్తిగా అదుపు తప్పే అవకాశం—’’

“అమ్మా, నేను వచ్చిందే ఇప్పుడు. ఎన్నేళ్ళ తర్వాత కుదిరిందో ఇలా బైటికి రావటం. ఇంతలోనే అంతా సర్దేసుకుని ఇంటికొచ్చేయమంటే నా వల్ల కాదు. పైగా ఇక్కడ ఎండకి నా చర్మమంతా కమిలిపోయింది, అసలు కదిలే పరిస్థితే లేదు. ఇప్పుడు ప్రయాణం నా వల్ల కాదు,” అంది అమ్మాయి.

“బాగా కమిలిందా? నీ బాగ్ లో పెట్టిన ఆ ‘బ్రాంజ్’ జాడీ వాడలేదా? సంచిలోనే పెట్టాను చూడొకసారి—’’

“వాడాను. అయినా కమిలింది.”

“అయ్యో, ఎక్కడ?”

“మొత్తం అమ్మా, మొత్తమంతా.”

“అయ్యయ్యో!”

“ఫర్లేదు, బతుకుతాన్లే.”

“ముందిది చెప్పు, ఆ సైకియాట్రిస్టుకి విషయం చెప్పావా?”

“ఆ, కొద్దిగా...”

“ఏం అన్నాడు. నువ్వతనితో మాట్లాడేటప్పుడు సేమోర్ ఎక్కడున్నాడు?”

“ఓషన్ రూములో పియానో వాయిస్తున్నాడు. మేం ఇక్కడవున్న రెండు రాత్రులూ పియానో వాయించాడు.”

“ఇంతకీ సైకియాట్రిస్టు ఏం చెప్పాడు?”

“పెద్దగా ఏం చెప్పలేదు. ఆయనే తనంతట తను పలకరించాడు. ‘బింగో’ ఆడేటప్పుడు నాపక్కనే కూర్చున్నాడు. ‘పక్క గదిలో పియానో వాయిస్తున్నది మీ వారా’ అని అడిగాడు. అవునన్నాను. సేమోర్ కి వొంట్లో ఏమన్నా బాగుండటం లేదా అని అడిగాడు. అప్పుడు చెప్పాను విషయం—’’

“ఎందుకలా అడిగాడంటావ్?”

“తెలీదమ్మా. బాగా పాలిపోయినట్టున్నాడు కదా అందుకడిగాడేమో. సరే, విను. బింగో ఆటయ్యాకా, ఆయనా, ఆయన భార్యా- ‘మాతో కూర్చుంటారా’ అని అడిగారు. వెళ్ళాను. మనం బోన్విట్ షాపు విండోలో చూశాం కదా ఆ ఘోరమైన డిన్నర్ డ్రెస్సు, గుర్తుందా? నువ్వన్నావు కదా అది వేసుకోవాలంటే చాలా చిన్న చిన్న—’’

“పచ్చదా?”

“ఆ... ఆవిడ అది వేసుకుంది. పిర్రలే పిర్రలనుకో. ఆవిడ ఆ మాడిసెన్ అవెన్యూలో షాపు నడిపే సుజన్నే గ్లాస్ కీ సేమోర్ కీ ఏమన్నా చుట్టరికముందా అని పదే పదే అడిగింది.”

“ఇంతకీ ఆయనేం చెప్పాడు? ఆ డాక్టరు.”

“పెద్దగా ఏం చెప్పలేదు. మేం బారులో ఉన్నాం కదా. అక్కడంతా గోల గోల.”

“సర్లే, పోనీ నానమ్మ కుర్చీని అతనేం చేశాడో అదైనా చెప్పావా?”

“లేదమ్మా. అంత వివరాల్లోకి వెళ్ళలేదు. మళ్ళీ మాట్లాడే అవకాశం వస్తుందిలే బహుశా. ఆయనెప్పుడూ బారులోనే కూర్చుంటాడు.”

“ఒకవేళ, ఆయనేమన్నా, అతను తేడాగా ప్రవర్తించే అవకాశం ఉందనేమైనా చెప్పాడా? నిన్ను ఏమైనా చేయొచ్చనిగానీ?” 

“లేదు. అవన్నీ చెప్పాలంటే ఆయనకింకా వివరాలు తెలియాలి కదా. చిన్నప్పుడెలా ఉండేవాడూ... అలాంటి వివరాలన్నీ తెలియాలి వాళ్ళకి. చెప్పాను కదా, అక్కడ మాట్లాడటమే కష్టమైంది, గోల గోలగా వుంది,” అంది అమ్మాయి.

“సర్లే. నీ నీలం కోటెలా ఉంది?”

“ఫర్లేదు. కొన్ని చోట్ల పాడింగ్ తీసేశాను.”

“ఈ ఏడాది డ్రెస్సులెలా ఉన్నాయేం అక్కడ”

“వేరే లోకానివేమో అన్నట్టున్నాయి. ఎక్కడ చూసినా జిలుగులే...” అంది అమ్మాయి.

“మీ గది ఎలా ఉంది?”

“బానే ఉంది. ఓ మోస్తరంతే. యుద్ధానికి ముందు దిగామే- ఆ గది దొరకలేదు. జనం కూడా బీభత్సంగా ఉన్నారులే ఈసారి. డైనింగ్ రూములో పక్కన కూర్చున్న వాళ్ళనో, పక్క టేబిల్ వాళ్ళనో చూడాలి...  అందరూ ట్రక్కుల్లోంచి దిగి వచ్చినట్టున్నారు,” అంది అమ్మాయి.

“అన్నిచోట్లా అలాగే ఉందిలేవే. ఇంతకీ నీ బల్లెరినా డ్రెస్ ఎలా ఉంది?”

“మరీ పొడవైంది. నీకు చెప్పానుగా మరీ పొడవని.”

“మ్యురియెల్, ఇంకొక్క సారి అడుగుతున్నాను— నువ్వు బానే ఉన్నావు కదూ?”

“అమ్మా, తొ౦భయ్యోసారి చెప్తున్నాను, బానే వున్నానూ!”

“ఇంటికి రావాలనిపించటం లేదా అయితే?”

“లేదు.”

“నిన్న రాత్రి మీ నాన్న అంటున్నాడు— నువ్వొక్కదానివే ఎక్కడికైనా వెళ్ళిపోయి, కాస్త ప్రశాంతంగా పరిస్థితి గురించి ఇంకోమాటు ఆలోచించుకునే పళమైతే, ప్రయాణం ఖర్చులు ఆయన పెట్టుకుంటాడట. నువ్వు చక్కా ఎక్కడికైనా ఓడలో వెళ్ళవచ్చు. మేమిద్దరం అనుకోవటమైతే—’’

అమ్మాయి కాలి మీద కాలు మార్చుకుంది, “వద్దు. అమ్మా, నీకు తెలీటం లేదు ఇప్పుడీ ఫోన్ కాల్ ఖర్చు ఈ పాటికి—’’

“ఈ కుర్రాడి కోసం నువ్వు యుద్ధం పూర్తయ్యేవరకూ ఎలా ఎదురుచూసావో తల్చుకుంటే, మిగతా వాళ్ళతో పోలిస్తే, అంటే ఆ పిచ్చి పెళ్ళాలున్నారే, వాళ్ళు ఎలా—’’

“అమ్మా, ఇక ఫోన్ పెట్టేస్తే మంచిది. సేమోర్ ఏ క్షణమైనా రావొచ్చు,’’ అంది అమ్మాయి.

“ఎక్కడున్నాడేవిటి ఇప్పుడు?”

“బీచ్ లో.”

“బీచ్ లోనా? ఒక్కడేనా? తిన్నగా ఉంటాడంటావా?”

“అమ్మా, నువ్వు తనేదో పెద్ద ఉన్మాది అన్నట్టు మాట్లాడుతున్నావు.”

“నేను అలా అనలేదు, మ్యురియెల్.”

“నాకలాగే వినపడుతోంది. అక్కడ తను చేసేదేం లేదు. పడుకుంటాడంతే. బాత్ రోబ్ కూడా విప్పడు.”

“బాత్ రోబ్ విప్పడా? ఎందుకు?”

“ఏమో, బాగా పాలిపోయి వున్నాడు కదా, అందుకేమో.”

“దేవుడా! ఎండ తగలటమే మంచిది అతనికి. చెప్పకపోయావా?”

“నీకు తెలుసుగా సేమోర్ సంగతి, అడ్డమైనవాళ్ళంతా తన పచ్చబొట్టు చూడటం తనకిష్టం లేదంటాడు,” అంటూ అమ్మాయి మళ్ళీ కాలు మీద కాలు మార్చుకుంది.

“తనకి పచ్చబొట్టు ఏం ఉన్నట్టు గుర్తు లేదే? సైన్యంలో ఉన్నప్పుడేమైనా పొడిపించుకున్నాడా?”

అమ్మాయి లేచి నిల్చుంది, “కాదులేమ్మా, ఇదిగో, నేను నీకు రేపు కాల్ చేస్తాను, వీలైతే.”

“మ్యురియెల్, నేను చెప్పేది విను.”

“చెప్పు,” అంది అమ్మాయి, బరువుని కుడి కాలు మీదకి మార్చుకుంది. 

“అతనేమన్నా తేడాగా ప్రవర్తించినా, తేడాగా మాట్లాడినా, నీకు అర్థమవుతోందిగా, మరుక్షణం నాకు కాల్ చేయాలి. సరేనా?”

“అమ్మా, నాకు సేమోర్ గురించి భయమేమీ లేదు.”

“మ్యురియెల్, ముందు నాకు మాటియ్యి.”

“సరే, మాటిస్తున్నా. ఉంటా ఇక. నాన్నని అడిగానని చెప్పు,” అని ఫోన్ పెట్టేసింది. 

* * *

“సీ - మోర్ - గ్లాస్, డిడ్ యు సీ మోర్ గ్లాస్?” అంది సిబిల్ కార్పెంటర్. ఆమె అదే హోటల్లో వాళ్ళమ్మతో ఉంటోంది.

“ఏయ్ బుజ్జమ్మా, ఆపింక సోది. అమ్మకి కోపం తెప్పిస్తున్నావ్. కదలకు, ప్లీజ్.” 

మిసెస్ కార్పెంటర్ సిబిల్ భుజాల మీద sun-tan ఆయిల్ పోసి, సున్నితమైన, పక్షి రెక్కల్లాంటి భుజం ఎముకలపైన రుద్దుతోంది. సిబిల్ పూర్తిగా ఊదిన పెద్ద బీచ్ బంతి మీద పడిపోతుందేమో అన్నట్టు కూచుంది, సముద్రం వైపు ముఖంపెట్టి. పసుపు రంగు టూ-పీస్ బాతింగ్ సూటు వేసుకుంది. నిజానికి ఆ రెండు ముక్కల్లో ఒక ముక్క ఆమెకి ఇంకో తొమ్మిది పదేళ్ళ దాకా అవసరం పడదు.

“దగ్గరకెళ్ళి చూస్తే ఇంతాజేసి సిల్కు హాండ్ కర్చీఫ్ అంతే. ఎలా కట్టుకుందో తెలిస్తే బావుండును. ఎంత ముచ్చటగా ఉందో,” అంది మిస్ కార్పెంటర్ పక్కన బీచ్ కుర్చీలో కూర్చున్నావిడ. 

“వినటానికైతే ముచ్చటగానే ఉంది. సిబిల్, కదలకు నాన్నా,” అంది మిసెస్ కార్పెంటర్. 

“డిడ్ యు సీ మోర్ గ్లాస్?” అంది సిబిల్. 

మిసెస్ కార్పెంటర్ నిట్టూర్చింది. “అయిపోయింది,” అంటూ సన్-టాన్ ఆయిల్ సీసాకి మూత పెట్టింది. “సరే, బుజ్జమ్మా, పో పరిగెత్తు. అమ్మ కాసేపు హోటల్ లోకి వెళ్ళి మిసెస్ హబ్బెల్ తో మార్టీనీ తాగుతుంది సరేనా. నీకు ఆలివ్ తీసుకొస్తాను.”

ఇలా అదను దొరకగానే సిబిల్ బీచ్ సమంగావున్న చోటు నుంచి కిందకు పరిగెత్తింది, తర్వాత చేపలవాళ్లుండే వైపుకి నడిచింది. మధ్యలో ఒకచోట సగంకూలిన మెత్తటి కోటలోకి కాలు దించటానికి ఆగింది. కాసేపట్లోనే హోటల్లో ఉండేవాళ్ల కోసం కేటాయించిన చోటు నుంచి దూరంగా వచ్చేసింది. 

అలా ఒక పావు మైలు నడిచాక, మళ్ళీ బీచ్ మెత్తటి భాగం వైపు పైకి పరిగెత్తింది. అక్కడ వెల్లకిలా పడుకున్న ఒక అబ్బాయి ముందుకి వచ్చి ఆగింది. 

“నీళ్ళల్లోకి వెళ్తున్నావా, సీ మోర్ గ్లాస్?” అంది. 

ఆ అబ్బాయి ఉలిక్కిపడ్డాడు, చేయి బాత్ రోబ్ కాలర్ లోకి వెళ్ళింది. బోర్లా తిరిగి, కళ్ళని కప్పిన రుమాలుని కిందపడనిచ్చి, కళ్ళు చికిలిస్తూ సిబిల్ వైపు చూశాడు.

“హే, హెల్లో, సిబిల్.”

“నీళ్ళల్లోకి వెళ్తున్నావా?”

“నీకోసమే ఎదురు చూస్తున్నాను. ఏంటి విశేషాలు?” అన్నాడు.

“ఏంటీ?” అంది సిబిల్.

“విశేషాలేంటీ అంటున్నాను? ఏం జరుగుతోంది ఇవాళ?”

“మా నాన్న రేపు ఇమానం మీద వస్తున్నాడు,” అంది సిబిల్, కాళ్లతో ఇసుక తన్నుతూ.

 “పిల్లా, మొహం మీదకి తంతున్నావ్,” అంటూ, సిబిల్ పాదం మీద చేయి వేశాడు. “హ్మ్.. ఇక మీ నాన్న రావాల్సిన టైమేలే. ఎప్పుడొస్తాడాని ఎదురుచూస్తున్నా,” అన్నాడు.

“ఆవిడేది?” అంది సిబిల్. 

“ఆవిడా?” జుట్టులోంచి ఇసుక దులుపుకున్నాడు, “ఏమో ఎవరికి తెలుసు సిబిల్. వంద చోట్లలో ఎక్కడో ఒక చోట ఉండొచ్చు. హెయిర్ డ్రెస్సర్ దగ్గర జుట్టు ‘మింక్’ డై చేయించుకుంటుండొచ్చు. పేద పిల్లల కోసం గదిలో కూర్చొని బొమ్మలు తయారు చేస్తూండొచ్చు.” తన రెండు గుప్పిళ్ళను ఒకదాని మీద ఒకటి పేర్చి పైగుప్పిట మీద చుబుకం ఆన్చాడు. “ఆ సంగతొదిలేయ్, ఇంకేదన్నా అడుగు సిబిల్. నీ బాతింగ్ సూట్ భలే ఉందే. నాకీ ప్రపంచంలోకెల్లా బాగా నచ్చిందేమన్నా ఉంటే అది నీలం రంగు బాతింగ్ సూటు.”

సిబిల్ అతని వైపు అలాగే చూసింది, తర్వాత ముందుకొచ్చిన తన బొజ్జ వైపు చూసుకుంది. “ఇది పసుపు,” అంది. 

“అవునా...? దగ్గరకు రా కాస్త.” సిబిల్ ఒక అడుగు ముందుకేసింది. “చూసావా, నాకు కళ్లానటం లేదు! నువ్వే కరెక్టు.”

“నీళ్ళల్లోకి వెళ్తున్నావా?”

“వెళ్దామా వద్దా అని ఆలోచిస్తున్నాను. తీవ్రంగానే ఆలోచిస్తున్నాను సిబిల్, నమ్మూ నమ్మకపో.”

అతను అప్పుడప్పుడూ తలగడలా వాడే రబ్బరు తెప్పని సిబిల్ కాలితో పొడిచింది. “ఇందులో గాలి తగ్గిపోయింది,” అంది. 

“అవును, ఎవరొప్పుకున్నా ఒప్పుకోకపోయినా, అందులో గాలి తగ్గిపోయింది.” అతను గుప్పిళ్ళు తీసేసి చుబుకాన్ని ఇసుకమీద ఉంచాడు, “సిబిల్, ఎలా ఉన్నావు? నీ గురించేదన్నా చెప్పు,” అన్నాడు. తన రెండు చేతుల్నీ ముందుకు చాపి సిబిల్ పాదాల్ని అరిచేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు, “నా రాశి మకరం. మరి నీదేంటి?” అన్నాడు. 

“షరోన్ లిప్షుజ్ ని నీ పియానో సీటు మీద కూర్చోపెట్టుకున్నావంట కదా, అది చెప్తుంది?” అంది సిబిల్. 

“షరోన్ లిప్షుజ్ అలా చెప్పిందా నీకు?”

సిబిల్ గబగబా తలాడించింది. 

అతను ఆ పిల్ల పాదాలను విడిచిపెట్టాడు, చేతులు దగ్గరకు లాక్కున్నాడు, ముఖాన్ని కుడి ముంజేతి మీద పక్కకు వాల్చాడు. “ఒక్కోసారి తప్పదని నీకూ తెలుసు కదా సిబిల్. నేను అక్కడ పియానో వాయిస్తున్నాను. నువ్వెక్కడా కనిపించ లేదు. అప్పుడు షరోన్ లిప్షుజ్ వచ్చి నా పక్కన కూర్చుంది. వచ్చి కూర్చుంటే ఏం చేయను చెప్పు, తోసేయమంటావా?”

“అవును.”

“అమ్మో, అలా చేయలేం గానీ..., అదిగాక ఇంకేం చేశానో చెప్తాను.”

“ఏంటి?”

“తను నువ్వే అనుకున్నాను.”

సిబిల్ వెంటనే తల వొంచుకుని ఇసుక తవ్వుతోంది. “నీళ్ళల్లోకి వెళ్దాం,” అంది. 

“సరే, నీ మాట కాదనలేను,” అన్నాడు.

“ఈసారి తోసేయ్,” అంది సిబిల్.

“తోసేయనా, దేన్ని?” 

“షరోన్ లిప్షుజ్.”

“ఆహ్, షరోన్ లిప్షుజ్నా? ... మళ్ళీ మళ్ళీ ఎలా పైకి తేలుతుందో కదా ఆ పేరు... జ్ఞాపకాల్నీ కోరికల్నీ కలగలిపేస్తూ,” అన్నాడు. చప్పున పైకి లేచాడు. సముద్రం వైపు చూశాడు. “సిబిల్, మనం ఒక పని చేద్దాం. మనకి బనానా ఫిష్ దొరుకుతాయేమో చూద్దాం.”

“ఏంటీ?”

“అరిటిపండు చేపలు..” అంటూ, తన బాత్ రోబ్ ముడి తీశాడు. రోబ్ విప్పాడు. అతని భుజాలు తెల్లగా సన్నగా వున్నాయి. చెడ్డీ రంగు రాయల్ బ్లూ. బాత్ రోబ్ ను నిలువుగా ఒక మడతపెట్టి, తర్వాత అడ్డంగా మూడు మడతలు పెట్టాడు. ఇందాక కంటి మీద కప్పుకున్న రుమాలు తీసి ఇసక మీద పరిచాడు. మడిచిన బాత్ రోబ్ ను దాని మీద పెట్టాడు. వొంగి, రబ్బరు తెప్పని తీసుకుని, కుడి చంకలో దోపుకున్నాడు. ఎడమ చేత్తో సిబిల్ చేయి అందుకున్నాడు. 

ఇద్దరూ సముద్రం వైపు దిగటం మొదలుపెట్టారు.

“నీ సుదీర్ఘ జీవితంలో-- చాలా అరటిపండు చేపలూ చూసే ఉంటావనుకున్నానే,” అన్నాడు. 

సిబిల్ తల అడ్డంగా ఊపింది.

“చూడలేదూ? అసలెక్కడ నువ్వు ఉండేది?”

“తెలీదు,” అంది సిబిల్.

“ఎందుకు తెలీదు, తెలిసే ఉంటుంది, తెలిసి తీరాలి. షరాన్ లిప్షుజ్ కి తను ఎక్కడ ఉంటుందో తెలుసు, తెలుసా? ఇంతాజేసి ఆ పిల్లకి మూడున్నరేళ్ళే.”

సిబిల్ నడవటం మానేసి, తన చేతిని అతని చేతిలోంచి లాక్కుంది. ఇసుక లోంచి ఒక మామూలు నత్తగుల్ల తీసుకుని అతిశ్రద్ధగా చూడటం మొదలుపెట్టింది. తర్వాత కింద పారేసింది. “విర్లీవుడ్, కనెక్టికట్,” అని, మళ్ళీ నడవటం మొదలుపెట్టింది, బొజ్జ ముందుకిపెట్టి.

“విర్లీవుడ్, కనెక్టికట్.... అంటే విర్లీవుడ్, కనెక్టికట్ కి దగ్గర్లో ఉంటుంది ఆ ఊరేనా?” అన్నాడు. 

సిబిల్ అతని వైపు చూసింది. “అక్కడే ఉంటా నేను, విర్లీవుడ్, కనెక్టికట్” అంది విసుగ్గా. అతనికంటే ముందు పరిగెత్తింది, తన ఎడమ కాలిని ఎడమ చేత్తో పట్టుకుని మూడుసార్లు గెంతింది. 

“ఎంత సులువుగా తేల్చేశావ్,” అన్నాడు. 

సిబిల్ కాలు వదిలేసింది. “నువ్వు ‘లిటిల్ బ్లాక్ సాంబో’ చదివావా?” అంది.

“భలే అడిగావే, నిన్న రాత్రే దాన్ని చదవటం పూర్తి చేశాను.” కిందకి వొంగి సిబిల్ చేయి చేత్తో అందుకుని, “నీకేమనిపించింది చదివాక?” అన్నాడు.

“పులులు ఆ చెట్టు చుట్టూ తిరిగాయా?”

“తిరిగాయా! ఇక అసలు ఆగవేమో అనుకున్నాను. అన్ని పులుల్ని నేనెప్పుడూ చూడలేదు.”

“ఆరు పులులే కదా,” అంది సిబిల్.

“ఆరు పులులే కదానా! ఆరంటే తక్కువా?” అన్నాడు.

“నీకు మైనం అంటే ఇష్టమేనా?” అని అడిగింది.

“ఏంటీ?” 

“మైనం.”

“చాలా ఇష్టం, నీకు?”

సిబిల్ తలూపింది. “నీకు ఆలివ్స్ అంటే ఇష్టమేనా?” అని అడిగింది.

“ఆలివ్స్, అవును. ఆలివ్సూ, మైనమూ. ఆ రెండూ లేకుండా బైటకు అడుగు కూడా పెట్టను.” 

“నీకు షరాన్ లిప్షుజ్ అంటే ఇష్టమా?” అనడిగింది సిబిల్.

“అవునవును. ఇష్టమే. ఆ పిల్లలో నాకు బాగా నచ్చేదేమిటంటే, తను ఎప్పుడూ లాబీలో ఉండే కుక్కపిల్లల్ని ఏడిపించదు. ఆ కెనడా ఆవిడతో ఉంటుందే ఒక టాయ్ బుల్ డాగ్, దాన్ని ఎప్పుడూ ఏడిపించదు. నువ్వు నమ్మవేమో కానీ, కొంతమంది పిల్లలు ఆ కుక్కని బుడగలు కట్టే పుల్లలతో పొడుస్తున్నారు. షరాన్ అలా ఎప్పుడూ చేయదు. అందుకే తనంటే నాకు బాగా ఇష్టం.” అన్నాడు.

సిబిల్ మాట్లాడలేదు. 

“నాకు మైనం నమిలితే బాగుంటుంది,” అంది చివరికి.

“ఎవరికి బాగోదు,” కాళ్లను నీట్లో తడవనిచ్చాడు. “అమ్మో! చాలా చల్లగా ఉంది,” అన్నాడు. తన రబ్బరు తెప్పని నీళ్ళల్లో విడిచిపెట్టాడు. “ఆగాగు, సిబిల్. కాస్త ముందుకెళ్దాం, అప్పుడూ,” అన్నాడు.

సిబిల్ నడుంలోతుకి వచ్చేదాకా ఇద్దరూ నీళ్లల్లో నడిచారు. యువకుడు ఆ పిల్లని చేతుల్లోకి ఎత్తుకొని బుడగతెప్ప మీద బోర్లా పడుకోబెట్టాడు. 

“నువ్వెప్పుడూ బాతింగ్ కాప్ పెట్టుకోవా?” అని అడిగాడు.

“వదలకు, పట్టుకో, గట్టిగా,” గదమాయించింది సిబిల్. 

“మిస్ కార్పెంటర్. నేనేం చేయాలో నాకు తెలుసు. మీరు చెప్పనక్కర్లేదు. కాస్త కళ్ళు తెరిచి అరటిపండు చేపలు ఏమన్నా ఇటు వస్తున్నాయేమో చూడండి చాలు. దిసీజ్ ఎ పెర్ఫెక్ట్ డే ఫర్ బనానా ఫిష్,” అన్నాడు. 

“నాకేం కనిపించటం లేదు,” అంది సిబిల్. 

“కనపడవు మరి. అవీ, వాటి అలవాట్లూ చాలా చిత్రంగా ఉంటాయి.” అతను తెప్పని ఇంకా ముందుకు తోస్తున్నాడు. నీళ్ళు ఇప్పుడు దాదాపు అతని ఛాతీదాకా వచ్చాయి. “పాపం వాటి జీవితం చాలా కష్టంగా గడుస్తుంది. నీకు తెలుసా సిబిల్, అవేం చేస్తాయో?”

సిబిల్ తల అడ్డంగా ఊపింది.

“చెప్తాను విను. అవి ఈదుకుంటూ ఈదుకుంటూ బోలెడు అరటిపళ్ళు ఉండే ఒక కలుగులోకి పోతాయి. లోపలికి ఈదుకెళ్ళే ముందు చూట్టానికి మామూలు చేపల్లాగే ఉంటాయి. కానీ ఒక్కసారి లోపలకి దూరాకా, అవి పందుల్లాగే బిహేవ్ చేస్తాయి. నీకు తెలుసా, కొన్ని అరటిపండు చేపలైతే ఆ అరటిపళ్ళ కలుగులోకి దూరి ఏకంగా డెబ్బై ఎనిమిది అరటిపళ్ళ దాకా తినేస్తాయి.” అతను తెప్పనూ, దాని మీదున్న ప్రయాణికురాలిని సముద్రమధ్యం వైపు ఒక్కో అడుగు ముందుకు జరుపుతూ మాట్లాడుతున్నాడు, “అంత లావైపోయాకా అవి ఇక ఆ కలుగులోంచి బైటకి రాలేవు, గుమ్మంలోంచి పట్టవు.”

“ఎక్కువ దూరం వద్దు. వాటికి ఏమవుతుంది?” అంది సిబిల్.

“వేటికి ఏమవుతుంది?”

“అరటిపండు చేపలు.”

“ఎప్పుడూ..? అవి అరటిపళ్లు ఎక్కువ తినేసి ఇక అరటిపళ్ళ కలుగులోంచి బైటకి రాలేనప్పుడా?”

“అవును.”

“చెప్పటానికి మనసొప్పటం లేదు సిబిల్, కానీ, చెప్తాను. అవి చచ్చిపోతాయి.” 

“ఎందుకూ?”

“ఎందుకంటే, వాటికి అరటిపండు జ్వరం వస్తుంది. అది చాలా భయంకరమైన జబ్బు.”

“అల వస్తుంది,” అంది సిబిల్ బెరుగ్గా. 

“మనం దాన్ని అస్సలు పట్టించుకోవద్దు. లెక్కే చేయొద్దు. ఫోజు కొడదాం ఇద్దరం,” అన్నాడు. అతను సిబిల్ అరికాళ్ళను తన చేతుల్తో కిందకి నొక్కి ముందుకి తోశాడు. ఆ తెప్ప అలను పైనుంచి దాటుతూ పోయింది. నీళ్ళు సిబిల్ బంగారు రంగు జుట్టుని తడిపాయి, కానీ ఆమె అరుపులో ఉప్పొంగిందంతా ఆనందమే. 

తెప్ప మళ్ళీ సమంగా సర్దుకోగానే, సిబిల్ తడిగా తప్పడగా అంటుకున్న ఒక జుట్టు పాయని కంటి మీంచి తుడుచుకుని, “ఒకటి చూశాను,” అంది. 

“ఏం చూశావు, బంగారం?”

“అరటిపండు చేప”

“మైగాడ్, నిజమా! దానికి నోట్లో అరటిపళ్ళేమన్నా ఉన్నాయా?”

“అవును. ఆరున్నాయి,” అంది సిబిల్.

అతను ఉన్నట్టుండి సిబిల్ తడి కాళ్ళలో ఒకదాన్ని, తెప్ప మీంచి వేలాడుతున్నదాన్ని, ఎత్తిపట్టుకుని అరికాలి వొంపులో ముద్దుపెట్టుకున్నాడు.

“ఓయ్!” అంది ఆ అరికాలి యజమాని, వెనక్కి తిరిగి. 

“నువ్వే ఓయ్! పద వెనక్కి పోదాం. చాలా ఇక?”

“చాల్లేదు!”

“తప్పదు,” అంటూ, ఆ తెప్పను ఒడ్డు వైపు, సిబిల్ దిగిపోయేవరకూ, లాక్కువెళ్ళాడు. తర్వాత దాన్ని మోసుకెళ్ళాడు. 

“గుడ్ బై,” అంది సిబిల్, ఏ చింతా లేకుండా హోటల్ వైపు పరిగెత్తింది. 

 * * *

అతను బాత్ రోబ్ తొడుక్కుని, గట్టిగా ముడివేసి, రుమాలు జేబులో దోపుకున్నాడు. బందగా, బరువుగా వున్న రబ్బరుతెప్పని చంకలో దోపుకున్నాడు. ఒక్కడే ఆ మెత్తటి వేడి ఇసుకలో కాళ్ళీడ్చుకుంటూ హోటల్ వైపు నడిచాడు. 

సముద్ర స్నానాలు చేసొచ్చేవాళ్ళకోసం హోటల్ మేనేజ్మెంటు కేటాయించిన సబ్ మెయిన్ ఫ్లోరులో, ముక్కుకి జింక్ ఆయింట్మెంటు పూసుకున్న ఒకామె అతనితో పాటు లిఫ్టులోకి వచ్చింది. 

లిఫ్టు కదలటం ప్రారంభించాక, అతను, “నా పాదాల వంక చూస్తున్నట్టున్నారు,” అన్నాడు. 

“ఏంటీ?” అందామె. 

“మీరు నా పాదాల వంక చూస్తున్నట్టున్నారూ అన్నాను.”

“కాదు, నేల వంక,” అని, లిఫ్టు తలుపుల వైపు ముఖం తిప్పుకుంది.

 “నా పాదాల వంక చూడాలనిపిస్తే చూడాలనిపించిందని ఒప్పుకోవచ్చు. అలా నక్కి దొంగ చూపులు చూడాల్సిన పన్లేదు.”

“త్వరగా తెరవండి ప్లీజ్,” అందామె, లిఫ్ట్ ఆపరేట్ చేస్తున్న అమ్మాయితో. 

లిఫ్టు తలుపులు తెరుచుకున్నాయి, ఆమె వెనక్కి చూడకుండా బైటకి వెళ్ళిపోయింది.

“నా పాదాలు అందరి పాదాల్లాగే ఉన్నాయి. ఎందుకు వాటిని గుడ్లప్పగించి చూడాలో నాకర్థం కాలేదు,” అని, “ఫైవ్ ప్లీజ్,” అన్నాడు. రోబ్ జేబులోంచి తన గది తాళం తీశాడు.

ఐదో అంతస్తులో లిఫ్ట్ నుంచి బైటికి వచ్చాడు, వరండాలో నడిచాడు, 507 నంబరు గదిలోకి వెళ్ళాడు. గదంతా కొత్త లెదర్ లగేజీ, గోళ్ళ రంగు రిమూవర్ వాసన.

అతను డబల్ బెడ్ లో ఒకదాని మీద నిద్రపోతున్న అమ్మాయి వంక చూశాడు. తర్వాత అక్కడున్న రెండు లగేజీల్లో ఒకదాని దగ్గరకు వెళ్ళి, దాన్ని తెరిచి, అందులో నిక్కర్లూ బనీన్ల కింద నుంచి ఒక ఆర్టుగీస్ కాలిబర్ 7.65 ఆటోమాటిక్ పిస్టల్ తీశాడు. మేగజైన్ బైటకి వదిలాడు, దాని వంక చూశాడు, మళ్ళీ లోపలికి దోపాడు. పిస్టల్ కాక్ చేశాడు. తర్వాత డబల్ బెడ్ లో ఖాళీగా వున్న వైపు వెళ్ళి కూర్చున్నాడు, అమ్మాయి వైపు చూశాడు, పిస్తోలు గురి పెట్టుకుని, తన కుడి కణతల్లోంచి తూటా దూసుకుపోయేట్టు కాల్చుకున్నాడు.

(1948లో ‘న్యూయార్కర్’లో పబ్లిష్ అయింది)


February 6, 2020

పునరాగమనం - కాఫ్కా

(translated from Kafka's 'Homecoming')

నేను తిరిగి వచ్చాను, గేటులోంచి లోపలికి నడిచి చుట్టూ చూస్తున్నాను. ఇది నా తండ్రి పాత పెరడు. మధ్యలో బురద గుంట. పాత, పనికిరాని పనిముట్లు గుట్టలా పేరుకుని, మిద్దె మెట్లకు అడ్డంగా పడివున్నాయి. పిట్టగోడ మీద పిల్లి తచ్చాడుతోంది. ఒక గుడ్డ పీలిక, ఎప్పుడో కర్రకి కట్టి ఆడింది, గాల్లో ఎగురుతోంది. నేను వచ్చేశాను. ఎవరు నాకు ఎదురొస్తారు? వంటగది తలుపుకి అవతల ఎవరు ఎదురుచూస్తున్నారు? చిమ్నీలోంచి పొగ లేస్తోంది, కాఫీ కాస్తున్నారు. ఇది నీ చోటనిపిస్తోందా, నీ ఇంటికి నువ్వొచ్చినట్టే ఉందా? తెలీదు, స్పష్టత లేదు. అవటానికిది నా తండ్రి ఇల్లే, కానీ ప్రతి వస్తువూ ఒక దాని పక్కన ఇంకోటి ముభావంగా నిలబడివుంది, దేని పనుల్లో అది మునిగున్నట్టు–అవేమిటో కొంత మర్చిపోయాను, కొంత ఎప్పుడూ తెలీదు. వాటికి నాతో అవసరమేంటి, వాటికి నేనేమవుతాను–ఆ ముసలిరైతుకి కొడుకునైనంత మాత్రాన? వంటగది తలుపు తట్టే ధైర్యం లేదు, దూరం నుంచే వింటున్నాను, ఎవరైనా చప్పున బైటకు వస్తే పొంచి వింటున్నానని అనుకోకుండా దూరంగా నిలబడ్డాను. ఈ దూరం వల్ల, నాకేమీ వినపడటం లేదు, లీలగా గడియారపు సవ్వడి తప్ప, అది నా బాల్యం లోంచి తరలి వస్తోంది, వస్తున్న భ్రమో మరి. వంటగదిలో ఏం జరుగుతున్నా అదంతా అక్కడ కూర్చున్నవాళ్లకి సంబంధించిన రహస్యం, వాళ్ళు దాన్ని నా నుంచి దాస్తున్నారు. తలుపు ముందు తటపటాయించేకొద్దీ ఇంకా అపరిచితుడినైపోతున్నాను. ఒకవేళ ఎవరైనా తలుపు తెరిచి నన్ను ఏదైనా ప్రశ్న అడిగితే? అప్పుడు నేనైనా తన రహస్యాన్ని తనకే అట్టిపెట్టుకునే మనిషిలాగ ప్రవర్తించనూ?

February 1, 2020

కినొసాకీ వెళ్ళినప్పుడు

జపనీస్ మూలం: నవోయ షిగా
ఇంగ్లీష్ నుంచి అనువాదం: మెహెర్

యమనొతె దారిలో ఒక ట్రాలీ కారు నన్ను గుద్ది, గాల్లోకి విసిరి పడేసింది. ఆ దెబ్బ నుంచి కోలుకోవడానికి ఒక్కణ్ణీ బయల్దేరి తజిమాలో వేడినీటిబుగ్గలకు ప్రసిద్ధమైన కినొసాకీ చేరాను. నా వీపుకు తగిలిన దెబ్బ వెన్నెముక లోకి పాకి క్షయగా మారితే ప్రాణానికి ప్రమాదం. కానీ నా డాక్టర్ అలా జరిగే అవకాశమే లేదన్నాడు. రెండు మూడేళ్ళలోపు ఏ లక్షణాలు కనపడకపోతే, తర్వాత ఇక ఆలోచించాల్సిన పని లేదన్నాడు. ఈ లోపు మాత్రం ఆరోగ్యం జాగ్రత్తగా చూసుకోవాలన్నాడు. అందుకే ఇక్కడకు వచ్చాను. ఓ మూడు వారాలు ఉందామని నా ఆలోచన. భరించగలిగితే ఐదు వారాలు. 

నా ఆలోచనల్లో ఇదివరకటి స్పష్టత పోయింది. మతిమరుపు బాగా పెరిగింది. కానీ మనసు మట్టుకు గత కొన్నేళ్ళుగా ఎప్పుడూ లేనంత ప్రశాంతంగా ఉంది. ఎంతో స్తిమితంగా ఉన్నాను. పంటకోతల కాలమది. వాతావరణం బాగుంది. 

అక్కడ ఒక్కడినే ఉండేవాడిని. మాట్లాడటానికి ఎవరూ లేరు. రోజంతా చదువుకుంటూనో రాసుకుంటూనో గడిపేవాడిని, లేదంటే గది బయట కుర్చీలో కూర్చుని కొండలవైపో రోడ్డువైపో పరధ్యాసగా చూస్తుండేవాడిని, లేదా నడక నడిచేవాడిని. ఆ ఊరి నుంచి బైటకు వెళ్ళే రోడ్డు నడవటానికి బాగుంటుంది. ఏటిని ఆనుకుని సాగుతూ, వెళ్ళేకొద్దీ ఎత్తు పెరుగుతుంది. కొండ కింద ఏరు మలుపు తిరిగే చోట చిన్న మడుగులో జెల్ల చేపల గుంపులు కనపడేవి. దృష్టిపెట్టి చూస్తే, పెద్ద పెద్ద పీతలు కాళ్ళ మీద వెంట్రుకలతో, రాళ్ళలా కదలకుండా కనపడేవి. సాయంత్ర భోజనానికి ముందు కాసేపు ఈ రోడ్డు మీద నడిచేవాడిని. చలి సాయంత్రాల్లో, సన్నటి ఏరు పారే ఆ ఒంటరి శరదృతు లోయ పక్కన నడుస్తూంటే, ఆలోచనల్లో దిగులు చేరేది. అవన్నీ ఒంటరి ఆలోచనలు. కానీ వాటిలో ప్రశాంతత ఉండేది. నాకు జరిగిన ఏక్సిడెంట్ గుర్తొచ్చేది. రెండంగుళాలు అటూయిటూ అయ్యుంటే, నేనీ పాటికి అయొమా శ్మశానంలో భూమి అడుగున వెల్లకిలా పడుకొని ఉండేవాడిని. నా ముఖం చల్లగా, నీలంగా, గడ్డకట్టిపోయేది, దాని మీద దెబ్బలు ఎప్పటికీ మానవు. అమ్మ, తాతయ్యల శవాలు నా పక్కనే పడుకొని ఉంటాయి, కానీ మా మధ్య మాటలేమీ ఉండవు... ఇలా సాగేవి నా ఆలోచనలు. వీటితో చాలా ఒంటరిగా అనిపించేది. అలాగని భయమేమీ ఉండేది కాదు. చావు ఎప్పటికైనా తప్పదు. కానీ ఆ 'ఎప్పటికైనా' అన్నది భవిష్యత్తులో ఎక్కడో దూరంగా ఉంటుందని ఇప్పటిదాకా అనుకునేవాడిని. ఇప్పుడు మాత్రం ఏ క్షణమైనా ముంచుకు రావొచ్చని అనిపిస్తోంది. ఈసారికి బతికిపోయాను, చావు నన్ను కలవాలని ప్రయత్నించి విఫలమైంది, అంటే నేను చేయాల్సిందేదో ఇంకా మిగిలే ఉంది--బడిలో లార్డ్ క్లయివ్ గురించి చదివిన ఒక పాఠంలో ఆయన ఇలాంటి ఆలోచనల నుంచే ఉత్తేజం పొందేవాడని చదివాను. నాకు జరిగిన ప్రమాదం నుంచి నేనూ ఇలాంటి ఉత్తేజాన్నే పొందాలని ఆశించేవాడిని. కానీ నా మనసంతా ఒక చిత్రమైన నిశ్చింత. చావు ఎంతో దగ్గరగా అనిపించటం మొదలైంది. 

నా గది రెండో అంతస్తులో ఉంది. ఇరుగూ పొరుగూ ఎవ్వరూ లేరు. కాబట్టి నిశ్శబ్దంగా ఉండేది. రాసుకొనీ చదువుకొనీ విసుగొచ్చాక, కాసేపు వరండాలో కూర్చునేవాడిని. కింద ఎంట్రన్స్ హాలు పైకప్పు కనపడేది, అది ఇంటితో కలిసేచోట ఉన్న ఖాళీని చెక్క పలకలతో కప్పారు. ఆ పలకల కింద తేనెపట్టు కట్టింది కాబోలు. వాతావరణం బావున్నప్పుడు, పుష్టిగా పులిచారలతో ఉన్న తేనెటీగలు, పొద్దున్నుంచి సాయంత్రం దాకా తెగ పాటుపడేవి. పలకల మధ్య సందులోంచి బైటికి వచ్చాక, ఆ తేనెటీగలు కాసేపు ఎంట్రన్స్ హాలు పైకప్పు మీద వాలేవి. కాళ్ళతో రెక్కల్నీ మీసాల్నీ సవరించుకునేవి, కాసేపు అటూయిటూ మసిలేవి, ఉన్నట్టుండి పల్చటి రెక్కల్ని చెరోవైపూ బిగుతుగా సాచి, ఝంకారంతో గాల్లోకి లేచేవి. గాల్లోనే వేగం పుంజుకొని, జుమ్మని దూసుకుపోయేవి. తోటలో అప్పుడే పూస్తూన్న యత్సుదే పూల చుట్టూ ముసిరేవి. నాకేమీ తోచనప్పుడు రెయిలింగ్ మీదకు వొంగి ఈ తేనెటీగల రాకపోకల్ని గమనిస్తూండేవాడిని.

ఒక రోజు పొద్దున్నే ఎంట్రన్స్ హాలు కప్పు మీద చచ్చిపడున్న ఒక తేనెటీగని చూశాను. దాని కాళ్ళు పొట్టవైపు మెలితిరిగి ఉన్నాయి, మీసాలు ముఖం మీద వాలిపోయాయి. మిగతా తేనెటీగలు దాన్ని పట్టించుకోవటం లేదు. అవి తేనెపట్టుకు వెళ్తూ వస్తూ దాని పక్క నుంచే ఏం పట్టనట్టు పాకి పోతున్నాయి. రోజువారీ పనిలో హడావిడిగా మసలుతోన్న ఆ తేనెటీగల్లో ప్రాణం ఉట్టిపడుతోంది. వాటి పక్కనే పడున్న ఈ తేనెటీగలో-- పొద్దున్నా మధ్యాహ్నం రాత్రీ ఎప్పుడు చూసినా, ఏమాత్రం కదలిక లేకుండా, బోర్లా ముడుచుకుపోయి పడివున్న ఈ ఒక్క తేనెటీగలో-- మరణమూ అంతే గాఢంగా ఉట్టిపడుతోంది. అది మూడు రోజుల పాటు అక్కడే పడి వుంది. దాన్ని ఎప్పుడు చూసినా గొప్ప శాంతి నన్ను ఆవరించేది. ఒంటరితనం కూడా. సాయంత్రం మిగతా తేనెటీగలన్నీ తేనెపట్టులోకి వెళ్ళిపోయాక, ఆ చల్లటి పెంకు మీద పడివున్న ఆ ఒక్క తేనెటీగ దేహాన్నీ చూస్తే, దిగులుగా ఉండేది. ప్రశాంతంగానూ ఉండేది.

రాత్రి వర్షం గట్టిగా పడింది. పగలయ్యేసరికి ఆగిపోయింది. చెట్ల ఆకులు, నేల, ఇంటికప్పు అన్నీ శుభ్రంగా కడిగేసినట్టు ఉన్నాయి. ఆ చనిపోయిన తేనెటీగ అక్కడ లేదు. మిగతా తేనెటీగలు మాత్రం ఎప్పటిలాగే పని హడావిడిలో ఉన్నాయి. ఆ చనిపోయిన తేనెటీగ తూముల్లోంచి నేల మీదకు కొట్టుకుపోయి ఉంటుంది. బహుశా ఎక్కడో బురద అంటి, కాళ్ళు మెలితిరిగి, మీసాలు ముఖానికి అతుక్కుపోయి, కదలకుండా పడుంటుంది. మళ్ళీ బయటి ప్రపంచంలో వచ్చే మార్పేదో దాన్ని కదిపేదాకా అక్కడే ఉంటుంది. ఒకవేళ చీమలు దాన్ని మోసుకుపోతాయా? ఏదేమైనా కానీ, ఎంత నిశ్చింత!--ఇదివరకూ అంతా పని పని, ఇపుడు కదిలే పనే లేదు. ఆ నిశ్చింత నాకెంతో దగ్గరగా అనిపించింది. 

నేను ఇదివరకూ 'హాన్స్ క్రైమ్' అని ఒక కథ రాశాను. అందులో హాన్ అనే చైనీస్ అతను పెళ్ళికి ముందు తన భార్యకు తన స్నేహితుడితో ఉన్న సంబంధం పట్ల అసూయపడి, దానికి అతని మానసిక స్థితి కూడా తోడవటంతో, ఆమెని చంపేస్తాడు. నేను ఈ కథను హాన్ దృక్కోణం నుంచి రాశాను. కానీ ఇప్పుడు 'హత్య కాబడిన హాన్ భార్య' అన్న కథ రాయాలనిపించింది. చివరకు శ్మశానంలో విశ్రాంతిగా పడుకుని ఆమె పొందిన నిశ్చింతని గురించి రాయాలనిపించింది. చివరకు రాయలేదు గానీ ఆ కోరిక కొన్నాళ్ళు వెంటాడింది. నన్ను ఇబ్బంది కూడా పెట్టింది. ఎందుకంటే దానివల్ల కొన్నాళ్ళపాటు నా ఆలోచనా ధోరణి అప్పట్లో నేను రాస్తున్న ఒక పెద్ద నవలలో కథానాయకునికి పూర్తి భిన్నంగా మారిపోయింది. 

ఆ తేనెటీగ కొట్టుకుపోయి నా కనుచూపు పరిధి నుంచి తొలగిపోయిన కొన్నాళ్ళ తర్వాతి మాట. ఒక రోజు పొద్దున్న, లాడ్జి నుంచి బయటకు వచ్చి షిగాషియామా పార్కుకు బయల్దేరాను. అక్కడి నుంచి మరుయామా నది జపాన్ సముద్రంలో కలవటాన్ని చూడవచ్చు. దారిలో ఇచినోయు వేడినీటిబుగ్గల స్నాన గృహం ముందు నుంచి చిన్న నీటి పాయ రోడ్డుకు అడ్డంగా నింపాదిగా పారుతూ వెళ్ళి మరుయామా నదిలో కలుస్తోంది. కాస్త ముందుకు వెళితే కొంతమంది గుంపుగా వంతెన మీదా ఒడ్డు వారనా నిలబడి నదిలో దేన్నో చూస్తూ గోల చేస్తున్నారు. ఎవరో ఒక పెద్ద ఎలకని నీటిలో పడేశారు. అది ఒడ్డున పడాలని అగ్గగ్గలాడుతోంది. దాని మెడలో ఒక ఎనిమిదంగుళాల ఇనుపచువ్వ గుచ్చుకుపోయి ఉంది. ఆ చువ్వ ఎలక తల పైనుంచి ఓ మూడంగుళాలు, గొంతు కింద నుంచి ఓ మూడంగుళాలు బైటికి పొడుచుకు వచ్చింది. ఎలక ఒడ్డునున్న రాతిగోడని పట్టుకుని పైకి పాకాలని ప్రయత్నిస్తోంది. ఇద్దరు ముగ్గురు పిల్లలు, ఒక నలభై ఏళ్ళ రిక్షావాడు దాని మీదకు రాళ్ళు విసురుతున్నారు. గురి కుదరటం లేదు. రాళ్ళు గోడకి తగిలి పక్కకు పడిపోతున్నాయి. చూసేవాళ్ళు బిగ్గరగా నవ్వుతున్నారు. ఎలక అతికష్టం మీద రాతిగోడ మధ్య వున్న సందులోకి ముంగాళ్ళు చేర్చి నిలదొక్కుకుంది. ఇంకా ముందుకు పాకుదా మనేసరికి ఆ ఇనుపచువ్వ అడ్డుపడింది. నీళ్ళలోకి పడిపోయింది. మళ్ళీ ప్రయత్నిస్తోంది. దాని ముఖంలోని భావాలు మనిషి కంటికి చిక్కకపోవచ్చు, కానీ దాని కదలికల్లో ఆరాటం అర్థమవుతోంది. ఏదో వొక సురక్షితమైన చోటుకి చేరితే ఎలాగోలా ప్రాణాలు దక్కించుకోవచ్చని దాని ఆశ. ఆ ఇనుప చువ్వని భరిస్తూనే నది మధ్యకు ఈదుతోంది. పిల్లలూ, రిక్షావాడూ ఇంకా రెచ్చిపోయి రాళ్ళు విసిరారు. కొంచెం ముందుకున్న చాకలిబండ దగ్గర రెండు మూడు బాతులు తిండి కోసం వెతుకుతున్నాయి. అవి ఈ ఎగిరి పడుతున్న రాళ్ళకు బెదిరి, మెడలు సాచి, మిడిగుడ్లేసుకుని చూశాయి. రాళ్ళు నీటిలోకి చొచ్చకుపోయాయి. బాతులు గోలగోలగా అరుస్తూ, వింత ముఖకవళికలతో, మెడల్ని అలాగే సాచి, కాళ్ళను తపతపలాడిస్తూ ముందుకు ఈదాయి. నాకు ఆ ఎలక ఆఖరి క్షణాలను చూడాలనిపించలేదు. ఎటూ రాసిపెట్టున్న చావు నుంచి ప్రాణాల్ని దక్కించుకోవటానికి ఆ ఎలక పడ్డ ప్రయాస నా మనసులో ముద్రించుకుపోయింది. ఒంటరిగా వెగటుగా అనిపించింది. అసలు నిజం ఇదీ- అనిపించింది. నేను ఏ నిశ్చింతని ఆశిస్తున్నానో దాన్ని చేరటానికి ముందు ఇంత యాతన పడాలి. చావు తర్వాత దొరికే నిశ్చింత నాకెంత దగ్గరగా అనిపించినా, అక్కడికి చేరేలోగా భరించాల్సిన పెనుగులాట మాత్రం భయంకరంగా అనిపించింది. జంతువులకి ఆత్మహత్య గురించి తెలియదు కాబట్టి చావు వచ్చేదాకా పెనుగులాట తప్పదు. ఆ ఎలక లాంటి పరిస్థితే నాకూ ఎదురయ్యుంటే ఏం చేసేవాడిని? ఆ ఎలకలాగే పెనుగులాడేవాడిని కాదా? ఈ ఆలోచన రాగానే సహజంగానే నాకు జరిగిన ఏక్సిడెంట్ గుర్తుకు వచ్చింది. ఆ సమయంలో నాకు చేతనైనదంతా చేయటానికే ప్రయత్నించాను. ఏ ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్ళాలో నేనే చెప్పాను. ఎలా తీసుకెళ్ళాలో కూడా నేనే చెప్పాను. ఒకవేళ తీసుకెళ్ళేసరికి డాక్టరు వుండడేమో, చికిత్సకు సన్నాహం త్వరగా జరగదేమోనన్న భయంతో- ముందే ఫోన్ కూడా చేయించాను. అంత అపస్మారక స్థితిలో కూడా నా మనసు ఎంతో కీలకమైన విషయాల్నే పట్టించుకున్న తీరుకి ఆ తర్వాత నాకే ఆశ్చర్యంగా అనిపించింది. ఆ దెబ్బ ప్రాణాంతకమా కాదా అన్నది తేలటం నాకు పెద్ద సమస్యే. కానీ, చావు పట్ల నాలో ఏ భయమూ లేకపోవటం నాకే చిత్రంగా అనిపించింది. ''దెబ్బ వల్ల ప్రాణానికేమన్నా ప్రమాదమా? డాక్టర్ ఏమన్నాడు?'' నా పక్కనున్న స్నేహితుడిని అడిగాను. ''ప్రాణానికేం ప్రమాదం లేదు,'' అన్నాడు. అది వినగానే మనసు కుదుట పడింది. ఉత్సాహంతో చాలా ఆనందం కలిగింది. ఒకవేళ ప్రాణానికి ప్రమాదమనిగానీ చెప్పి వుంటే ఎలా స్పందించేవాడిని? ఏమో ఊహకందదు. బహుశా చాలా నీరసించిపోయేవాడిని. చావంటే చాలామందిలా బెంబేలెత్తేవాడిని కాదేమోగానీ, నన్ను నేను కాపాడుకోవటానికి మాత్రం అన్ని రకాలుగా ప్రయత్నించేవాడిని. ఆ ఎలుక కంటే పెద్ద తేడాగా ఏమీ ప్రవర్తించేవాడిని కాదని కచ్చితంగా చెప్పగలను. ఒకవేళ అదే ఏక్సిడెంట్ ఇప్పుడు జరిగుంటే ఏమయ్యుండేది అని ఆలోచిస్తే, మనుషులు అంత చప్పున మారిపోరు కాబట్టి, చావు తర్వాత దొరికే నిశ్చింత పట్ల ఇప్పుడు నాకెంత ఆకర్షణ వున్నాసరే అది అంత చప్పున నన్ను పూర్తిగా మార్చేయలేదు కాబట్టి, నేనింకా బతకటానికి అప్పటిలాగే పెనుగులాడేవాడినని తీర్మానించుకున్నాను. అయినా రెండిందాలా జరిగే అవకాశం ఉందనిపించింది. ఎలా జరిగినా ఫర్లేదనిపించింది కూడా. ఎలాగూ జరిగేది జరగక మానదు కాబట్టి.  

ఆ ఎలక సంఘటన జరిగిన కొన్నాళ్ళకి, ఒకనాటి సాయంత్రం, నేను ఊరి నుంచి బయటికి వెళ్ళే రోడ్డు మీద ఏరు వెంట నడుస్తున్నాను. సానిన్ రైల్వే లైను వెళ్ళే టన్నెల్ ముందు పట్టాలు దాటగానే, రోడ్డు మరింత ఎత్తుకు వెళ్తూ, మరింత ఇరుగ్గా మారింది. పక్కన ఏరు పారటంలో వేగం పెరిగింది. ఇక్కడనుంచి ఊరి చివర ఇళ్ళు కూడా కనపడటం లేదు. వెనక్కు వెళ్ళిపోవాలీ అనుకుంటూనే, మరో మలుపు వచ్చేసరికి ఆ తర్వాత ఏముందో చూద్దామని నడుస్తూ, అలా మలుపు తర్వాత మలుపు తిరుక్కుంటూ, చాలా దూరం పోయాను. సాయంత్రం వెలుగులో పరిసరాలకు రంగు పోయింది, చల్లటిగాలి చర్మాన్ని ఒక పొరలా తాకుతోంది, ఈ నిశ్చలత్వం ఎందుకో గుబులు కలిగిస్తోంది. రోడ్డు వారన పెద్ద మల్బరీ చెట్టు ఉంది. రోడ్డు మీదకు వేలాడుతోన్న దాని కొమ్మ మీద ఒక ఆకు అదేపనిగా, ఒకే లయలో ఊగుతోంది. గాలి లేదు, ఏటి రొద తప్ప అంతా నిశ్శబ్దం, ఆ ఒక్క ఆకూ మట్టుకు కొట్టుకుంటూనే ఉంది. కొంచెం భయం వేసింది. కుతూహలంగానూ అనిపించింది. చెట్టు కిందకు వెళ్ళి ఆ కొమ్మ వైపు కాసేపు చూశాను. ఉన్నట్టుండి గాలి వీచింది. దాన్తోపాటే ఆ ఆకు ఊగటం ఆగిపోయింది. కారణం అర్థమైంది. ఇలాంటి వాటికి కారణం నాకు ముందు నుంచీ తెలిసిందే. 

నెమ్మదిగా వెలుగు తగ్గింది. వెళ్ళేకొద్దీ కొత్త మలుపులు ఎదురవుతూనే ఉన్నాయి. వెనక్కు వెళ్ళిపోవాలీ అనుకుంటూనే ముందుకు నడుస్తున్నాను. యథాలాపంగా కింద ప్రవాహం వైపు చూశాను. ఏటి అవతలి ఒడ్డు దగ్గర, ఒక తతామీ చాపలో సగం సైజుండే బండరాయి ఒకటి నీళ్ళల్లోంచి బైటికి పొడుచుకొచ్చింది. దాని మీద చిన్నగా నల్లగా ఏదో ప్రాణి ఉంది. అది నీటి బల్లి. ఇంకా తడిగానే వుంది, రంగు బావుంది. దాని తల బండ మీంచి నీటి మీదకు వేలాడుతూంది, కదలకుండా కూర్చుంది. దాని వొంటి నుంచి కారిన నీరు ఆ పొడి బండని ఒక అంగుళం మేర తడిపింది. అప్రయత్నంగా కూర్చుని, చూస్తున్నాను. ఈ నీటిబల్లులంటే ఇదివరకూ వున్నంత అసహ్యం ఇప్పుడు లేదు. ఉడుములు కొంచెం ఇష్టమే. ఈ పాకే జీవుల్లో అన్నిటికన్నా గోడల మీద పాకే బల్లులంటే అసహ్యం. తొండలంటే అసహ్యమూ లేదు, ఇష్టమూ లేదు. పదేళ్ళ క్రితం అషినికొ లో నేనుంటున్న హోటలులో తూము దగ్గర అస్తమానూ నీటిబల్లులు కూడటం చూసేవాడ్ని. నేనే గనక నీటిబల్లినై వుంటే అస్సలు భరించలేనని అనిపించేది. నీటిబల్లిగా పునర్జన్మ ఎత్తితే ఏం చేస్తానా అని ఆలోచించేవాడ్ని. ఈ బల్లులు కనపడిన ప్రతిసారీ నా మనసులో ఇలాంటి ఆలోచనలే రావటంతో వాటి మీద అసహ్యం పెరిగింది. ఈమధ్య అలాంటి ఆలోచనలు రావటం మానేశాయి. ఊరకే ఆ నీటిబల్లిని బెదరగొట్టి నీటిలో దిగేట్టు చేయాలనుకున్నాను. అవి తిప్పుకుంటూ ఎబ్బెట్టుగా నడిచే తీరు మనసులో మెదిలింది. చిన్న బంతి సైజులో ఉన్న రాయినొకదాన్ని తీసి, కూర్చున్న చోటు నుంచే దాని వైపు విసిరాను. గురి చూసేమీ విసరలేదు. నా గురి ఎంత అధ్వాన్నమంటే- ప్రయత్నించినా దాన్ని కొట్టలేను, కాబట్టి తగలదనుకున్నాను. ఆ రాయి కఠినమైన చప్పుడుతో బండకి తగిలి ఏట్లో పడింది. ఆ చప్పుడుతోపాటే ఆ నీటిబల్లి ఓ నాలుగంగుళాలు పక్కకి గెంతింది. తోకని బాగా పైకి లేపి వొంచింది. ఏం జరిగిందో అర్థం కాలేదు. మొదట రాయి దానికి తగల్లేదనే అనుకున్నాను. వొంగిన తోక నింపాదిగా విచ్చుకొని దాని బరువుకి అదే కిందకి వాలిపోయింది. నీటిబల్లి బండ వాలుకేసి భుజాలు నిగడదన్ని జారిపోకుండా ఆపుకునేందుకు ప్రయత్నించింది. కానీ ముంగాళ్ళు మెలిపడి, నిస్సత్తువగా ముందుకు పడిపోయింది. దాని తోక బండకి అంటుకున్నట్టు ఉండిపోయింది. ఇక కదలటం లేదు. నీటిబల్లి చనిపోయింది. అరె ఏంటిలా అయ్యింది, అనుకున్నాను. నేను ఇదివరకూ చాలాసార్లు పురుగుల్లాంటి వాటిని పెద్ద ఆలోచనేం లేకుండానే చంపాను, కానీ ఇప్పుడు చంపాలన్న ఉద్దేశమే లేకుండా దీన్ని చంపటం వల్ల మనసంతా ఏదో చేదుతో నిండిపోయింది. దాని చావుకి కారణం నేనే అయినా, నా చేతుల్లో లేనిదేదో జరిగినట్టనిపించింది. ఆ బల్లికి ఇది అనుకోకుండా వచ్చిపడిన చావు. కాసేపు అలాగే కూర్చుండిపోయాను. అక్కడ నేనూ బల్లీ ఇద్దరమే ఉన్నట్టు అనిపించింది. నేను దానిలో ఒకటిగా కలిసిపోయినట్టు, దాని బాధ నాకు తెలిసినట్టు అనిపించింది. దాని మీద జాలేసింది. భూమ్మీది ప్రాణుల ఒంటరితనాన్ని దానితో కలిసి పంచుకున్నాను. అనుకోకుండా నేను బతికాను. అనుకోకుండా ఆ బల్లి చచ్చిపోయింది. ఒంటరితనంగా అనిపించింది. ఇప్పుడు కాళ్ళ కింద మసగ్గా మాత్రమే కనపడుతున్న రోడ్డు మీదకి వచ్చాను, హోటల్ వైపు నడిచాను. దూరంగా ఊరి పొలిమేరలో లైట్లు కనిపిస్తున్నాయి. ఆ చనిపోయిన తేనెటీగ ఏమై వుంటుంది? తర్వాత వొచ్చిన వర్షాలకి అండర్ గ్రౌండు డ్రైనేజీల్లోకి కొట్టుకుపోయి వుంటుంది. ఆ ఎలక ఏమై వుంటుంది? సముద్రంలోకి కొట్టుకుపోయి, నీళ్ళతో ఉబ్బిన దాని శరీరం, ఈపాటికే మిగతా చెత్తతోపాటు ఒడ్డుకు చేరి వుంటుంది. ఇక్కడ మాత్రం, ఇంకా చావని నేను, ఇలా నడుస్తున్నాను. ఇలాంటి ఆలోచనలు వచ్చాయి. నేను కృతజ్ఞుడినై ఉండాలేమో అనిపించింది. కానీ మనసులో ఏ ఆనందమూ లేదు. చావు బతుకులు ఏమంత భిన్న ధృవాలు కావు. ఆ రెండిటికీ మధ్య పెద్ద తేడా లేదు. అప్పటికి చాలా చీకటి పడింది. దూరంగా వున్న లైట్లు మాత్రమే కంటికి ఆనుతున్నాయి. నా చూపుకూ నేలపై అడుగులకూ లంకె తెగి, తడుముకుంటూ నడిచాను. నా మనసొక్కటీ దానంతటది పని చేస్తోంది. ఇంకా అలాంటి ఆలోచనల్లోకి జారిపోయాను.

కినొసాకీలో ఓ మూడు వారాలుండి వచ్చేశాను. ఇది జరిగి మూడేళ్ళవుతోంది. వెన్నెముకకు క్షయ రోగం రాలేదు. ఆ మాత్రం తప్పించుకున్నాను. 

 ((())) 

రచయిత గురించి: 


నవోయా షిగా (1883-1971) జపనీస్ కథకుడు. కథలతోపాటు, ఆయన రాసిన ఒకే ఒక్క నవల "ఎ డార్క్ నైట్'స్ పాసింగ్"కు జపాన్ సాహిత్యంలో గొప్ప పేరుంది. షిగా సాహిత్యాన్ని తన వ్యక్తిగత జీవితానికి ఒక శుద్ధియంత్రంగా వాడుకున్నాడు. జీవితాన్ని వివేకంతో బతకనివ్వకుండా మనిషికి జన్మబద్ధమైన అనేక బలహీనతలు అడ్డుపడుతుంటాయి. వాటిని అన్నిటినీ బైటికి కడిగిపారేయటానికి రచన ఆసరాగా ఉపయోగపడుతుందని షిగా ఉద్దేశం. కాబట్టి రచన ఎప్పుడూ ఆత్మకథాత్మకంగా ఉండాలనీ, రచయిత అందులో తన మంచిచెడ్డలన్నీ నిజాయితీగా బైటపెట్టుకోవాలనీ భావించాడు, పాటించాడు. జపానులో షిగాను "కథల దేవుడు" అని పిలుచుకుంటారు (“shosetsu no kamisama”). అయినా కూడా జపనీస్ సాహిత్యాన్ని అనువాదాల్లో చదివే వాళ్ళకి ఆయన గురించి అంతగా తెలియదు. ఆయన తోటి రచయితలైన నత్సుమె సొసేకీ, తనిజాకీ జునిచిరో, అకుతగవ ర్యసునోకే, యుకియో మిషిమాలతో పోలిస్తే- ఆయన మీద ఇంగ్లీషులో పెద్ద తులనాత్మక విమర్శలేమీ రాలేదు. కానీ ఈ రచయితలందరి మీదా మాత్రం షిగా ప్రభావం చాలా ఉంది. షిగా ప్రసిద్ధ నవలను అకుతగవ కన్నీళ్ళతో చదివాడు. చివరి దశలో తనుకూడా ఆత్మకథాత్మక రచనలతో షిగా దారికే వచ్చే ప్రయత్నం చేశాడు. అకుతగవ ఆత్మహత్య వెనుక కూడా కొంత షిగా ప్రభావం ఉందంటారు. సమకాలీన రచయితలూ, పాఠకుల మీద ఇంత ప్రభావం చూపించిన షిగా, పాశ్చాత్య సాహిత్యంపై ఏ ప్రభావాన్నీ చూపకపోవటానికి పాశ్చాత్య సాహిత్య రీతులు ముఖ్య కారణం. పాశ్చాత్య సాహిత్యం కాల్పనికతకు (fiction), అందులో మళ్ళీ అనుకరణకు (mimesis) పట్టం కడుతుంది. పాశ్చాత్య రచయిత తన జీవితాన్నే ఇతివృత్తంగా తీసుకున్నా, అతను దాన్నించి పూర్తిగా విడిపడి ఉండాలి. షిగా కథల్లో రచయిత విడిగా ఏమీ ఉండడు. చాలాసార్లు రచయితే పాత్రగా కనపడతాడు. తన ప్రసిద్ధ నవలలో ప్రధాన పాత్ర 'కెన్సాకు' గురించి చెబుతూ: "ఆ పాత్ర దాదాపుగా నేనే. అతని చర్యలు అవే పరిస్థితుల్లో నేనూ చేసేవో, చేయాలనుకునేవో, నిజంగా చేసినవో," అన్నాడు. ఆయన ఇతివృత్తాలు పెద్ద కాల్పనిక తొడుగుల్ని తొడుక్కోకుండానే వెలికి వచ్చినట్టు ఉంటాయి. నిజానికి పైకి అలా కనపడతాయంతే. సొంత అనుభవంలో కల్పన చొప్పించకుండా ఉండలేదు షిగా. అయితే అది కూడా- నిజానికి ఒక కొనసాగింపులా అనిపించేలాగ రాశాడు. పాశ్చాత్య కాల్పనిక కథా నియమాల గురించి తెలిసినా పట్టించుకోలేదు. షిగాను ఆ నాటి జపనీస్ పాఠకులు ఎంతో ఆదరించి, హత్తుకున్నారు. పాశ్చాత్య విమర్శకులు మాత్రం ఈ రచనా పద్ధతిని ఎలా స్వీకరించాలి, ఎలా వర్గీకరించాలీ అన్నది అర్థంగాక షిగాను వదిలేశారు. అలాగే షిగాకు అంతగా ప్రచారం రాకపోవటానికి మరో కారణం: అనువాద సమస్యలు. షిగాను ఇంగ్లీషులోకి అనువదించిన ఒక అనువాదకుడు ఇలా వాపోతాడు: "నేనెంత ప్రయత్నించినా మూలంలోని భాషకు ఈ అనువాదంలోని ఇంగ్లీషు ఒక పాలిపోయిన ప్రతిబింబంలాగే ఉంది. షిగా శైలి ఎంత అరుదైన అత్తరు వంటిదంటే, దాన్ని ఒక సీసాలోంచి ఇంకో సీసాలో పోయగానే అది ఆవిరైపోయింది." నేరుగా జపనీస్ నుంచి అనువదించిన అనువాదకుడే ఇంత వాపోతున్నాడు. మరి నేను జపనీస్ నుంచి ఇంగ్లీషుకు అనువాదమైతే దాన్నించి తెలుగులోకి అనువదిస్తున్నాను. కాబట్టి ఈ అనువాదంలో చాలానే పోయి వుంటుంది. అయితే ఒకటి; నేను ఇంగ్లీషులో లభ్యమవుతున్న దాదాపు షిగా అన్ని రచనలూ చదివున్నాను. కాబట్టి షిగా-తనం ఏమిటో, ఎలావుంటుందో నాకు కొంత తెలుసు. ఈ అనువాదంలో దాన్నే నాకు ప్రధాన దిక్సూచిగా పెట్టుకున్నాను. అలాగే ఈ 'ఎట్ కినొసాకీ' అన్న కథకు నాకు దొరికిన నాలుగు ఇంగ్లీషు అనువాదాలతోపాటు, ఒక్కోసారి గూగుల్ మెషీన్ ట్రాన్స్లేషన్ పై కూడా ఆధారపడ్డాను.

January 1, 2020

నీలం మంట


బస్సు హార్న్‌ చెవుల్లో జొరబడి, సడెన్ బ్రేక్‌కి ముందుకు తూలి, మెలకువొచ్చింది. నాతోపాటు ముందు సీట్లలో వాళ్ళూ కొంతమంది లేచారు. ఒకళ్ళిద్దరు నిలబడి ముందున్న అద్దాల్లోంచి తొంగి చూస్తున్నారు. “చిరుతపులి!” ఎవరో అన్నారు. నేను కిటికీ లోంచి బైటకి చూశాను. వెలిగే కళ్ళూ, మచ్చల తోక… చెట్ల మధ్య మాయమైంది. ఆ మృగం బస్సులో రేపిన అలజడి కాసేపు కొనసాగి మళ్ళీ కునుకుల్లోకీ, నిద్రలోకీ సద్దుమణిగింది. బస్సు అడవిలోకి ఎప్పుడొచ్చిందో తెలీదు. నేను నిద్రలోకి వెళ్ళకముందు ఇంకా ఊళ్ళూ, పొలాలూ కనపడుతున్నాయి. ఇప్పుడు మనిషి ఆధిక్యం ఏమాత్రం లేని దట్టమైన, ఎడతెగని అడవి. చెట్ల కాండాల మీద బస్సు కిటికీల వెలుగు మాయ తివాచీలాగా పాకుతోంది. ఒక చోట, దూరంగా, కొమ్మల వెనుక, ఏదో మంట. ఎవరీ అరణ్యంలో చలి కాచుకునేది… చిరుతపులులా? నిజంగా ఇది పంచతంత్రం కథలు జరిగే మాయల అడవిలాగే ఉంది. ఇప్పుడే నిద్రలో అనుభవించిన కల ఏదో, గుర్తుకు వచ్చీరాక, తోక అందని తూనీగ లాగా కవ్విస్తోంది. ఏంటది… కలలో ఆ దృశ్యం… నేను స్నిగ్ధమైన ఆడ ముఖాన్ని ఒక పొద్దు తిరుగుడు పువ్వులా పట్టుకుని నా ముఖంవైపు మెల్లగా లాక్కుంటున్నాను. ఆ ముఖంపై ముద్దులు, ముద్దుల్లో నా ఆత్రం, చెలమలో నీళ్ళు చప్పరించే మృగంలాగ. ఎవరిదా ముఖం? మహతి? ఏదో మర్చిపోయిన సంగతి గుర్తొచ్చినట్టు గుర్తొచ్చింది– ఈ ప్రయాణ గమ్యం… మహతి… ఆమె మళ్ళీ నా ఆలోచనలను ఆక్రమించింది… బస్సు చక్రాలకూ రోడ్డుకూ మధ్య కుదిరిన లయలో, సీటు మీద తల ఆడుతూ, మళ్ళీ మగతలోకి… కలలోకి… నేను అడవి మధ్యలో రోడ్డు మీద నిలబడ్డానట… అటు చూస్తే బస్సు నన్ను వదిలి వెళ్ళిపోతోంది… ఇటు చూస్తే చెట్ల మధ్య నుంచి చిరుతపులి… “చలి కాచుకుందాం” వస్తావా అని అడుగుతోంది, ఎవరిదో బాగా తెలిసిన గొంతుతో. భయమేసి మళ్ళీ మెలకువొచ్చింది. కిటికీలోంచి చూస్తే, ఒక మైలు రాయి మీద మహతి ఉంటున్న ఊరి పేరు కనపడింది. అప్రయత్నంగానే ఆ తర్వాతి మైలు రాళ్ళ మీద తరిగే దూరపు అంకెని లెక్కపెట్టడం మొదలుపెట్టాను. ఆ లెక్కలో ఉండగానే అడవిపైన ఆకాశంలో నీలిమ చేరింది. రాత్రి దేశం వదిలి పగటి దేశంలోకి అడుగుపెడుతున్నట్టు… రాత్రి కలల మీద, కాంక్షల మీద వెలుతురు పడి, అవన్నీ సిగ్గుతో మనసు మూలల్లోకి తప్పుకుంటున్నట్టు….

కాసేపటికి అడవి తెరిపినిచ్చింది. కొండల మీద అంచెలంచెలుగా పరుచుకుని పోడు భూములు. తర్వాత దగ్గర దగ్గరగా ఇళ్ళు. ఇక మళ్ళీ అడవి మొదలవుతోందేమో అనిపిస్తున్నప్పుడు, బాగా నాచుపట్టిన ఒక బిల్డింగు దగ్గర కండక్టరు బస్సు ఆపాడు. నన్నొక్కడినీ దింపి బస్సు వెళ్ళిపోయింది. రోడ్డుకి అటు అడవి, ఇటు అడవి. ఆ బిల్డింగు వైపు ఎలా వెళ్ళాలా అని దారి వెతుకుతుంటే, రోడ్డు మీదే దూరంగా నిలబడి, నవ్వుతూ చెయ్యి ఊపుతూ కనిపించింది– మహతి. అటు నడిచి వెళ్తున్నకొద్దీ, ఫొటోల్లో చూసి మనసులో ముద్రించుకున్న బొమ్మ ఒక దేహంగా మారుతూ, నా మనసు నుంచి వేరుగా, ఒక ఆమెగా, కళ్ళ ముందు, స్థిరపడింది. నైటీ మీద గళ్ళ టవల్‌ చున్నీలా కప్పుకుని, కొప్పు ముడేసుకుంది. “రండి, ప్రయాణం ఎలా జరిగింది.” వెనక్కి తిరిగి, పొదల మధ్య ఇరుగ్గా ఉన్న కాలిబాటలోంచి కిందకు దిగుతోంది. ఏమీ తయారు కాకుండా అలా నైటీలోనే వచ్చేసిందేంటి?

ఆ బిల్డింగ్‌ చెట్ల మధ్య నొక్కుకుపోయినట్టు ఉంది. ఆమెతో పాటు అదే స్కూల్లో పని చేసేవాళ్ళకి ఆ క్వార్టర్స్‌ ఇచ్చారట. అటు మూడంతస్థులు, ఇటు మూడంతస్థులు, మధ్యలో మెట్లు… చూడగానే క్వార్టర్స్‌ అని తెలిసిపోయేలా ఉంది. మహతి కింద పోర్షన్‌లోనే ఉంటోంది. ముందు చిన్నగా దడి, లోపల దడి వారన మొక్కలు, గుమ్మం పక్కన దానిమ్మ చెట్టు, దాని కింద కూర్చోటానికి చప్టా. ఇంట్లో సామాను ఈ మధ్యనే సర్దినట్టు తెలుస్తోంది.

“ఇక్కడకు వచ్చాకే అర్థమైందండీ, ఇలాంటి వ్యవహారాలు నాకు ఎంత కష్టమో. సామాను మోసేవాడి దగ్గర్నుంచి ఎలక్ట్రీషియన్‌ దాకా, పాలవాడి దగ్గర్నించి గ్యాస్‌ తెచ్చేవాడి దాకా… అందరినీ కుదుర్చుకోవడం, వాళ్ళ చేత పని చేయించటం, ఈ నెలంతా ఎంత టెన్షన్‌ పెట్టారో ఒక్కొకళ్ళు,” చెప్తోంది.

ఒక ఏడెనిమిదేళ్ళ పిల్లాడు గుమ్మంలోకి వచ్చి నవ్వుతూ చూస్తున్నాడు. “యశ్వంత్‌, అంకుల్‌కి హాయ్‌ చెప్పు” అంది మహతి. వాడు సిగ్గుగా వచ్చి చేయి కలపబోయాడు… అమ్మ పోలిక. నేను చంకల్లో చేతులు దూర్చి పైకి లేపి ముద్దు పెట్టుకున్నాను.

స్నానం కానిచ్చాక, పిల్లాడ్నీ నన్నూ కూర్చోపెట్టి వేడివేడిగా దోసెలు వడ్డించింది. ఆ ఊరి గురించీ, అక్కడి మనుషుల గురించీ, స్కూలు గురించీ చెప్తోంది. నాకు అక్షరాల్లో మాత్రమే తెలిసిన వ్యక్తిత్వాన్ని ఈ మనిషిలో ఇమిడ్చే ప్రయత్నంలో నేనుండగానే, ఆమె మాటల్లో మరో కొత్త వ్యక్తిత్వం వ్యక్తమవుతూ, అసలు ఈ మనిషి గురించి నాకు పెద్దగా తెలీదేమో అనిపిస్తోంది. పిల్లాడ్ని ఆటలకు పంపి, ఎదురుగా సోఫాలో వచ్చి కూర్చుంది. “హ్మ్‌… చెప్పండి! ఎలా ఉంది మా ఇల్లు, మా ఆతిథ్యం?”

“ఇల్లు బావుంది. ఆతిథ్యం ఇప్పుడే కదా మొదలైంది, అపుడే ఎలా చెప్తాం?”. ఈ మాట అనగానే మనసులో దానికి ద్వంద్వార్థం అంటుకుంది. కానీ రెండో అర్థం బైటికి పొక్కకుండా, “దోసెలు మాత్రం బావున్నాయి,” అన్న మాట అతికించాను. కానీ ఆమె అసలదేం గమనించినట్టు లేదు.

ఆమె ముఖం తేటగా ఉంటుంది. పెదాలకు పరాగ్గా అంటి ఓ నవ్వు. కళ్ళు మాత్రం దిగులు వెలిగే దీగూళ్ళు.

ఇక్కడకు రావాల్సివచ్చిన పరిస్థితి గురించీ, తన వివాహ జీవితం గురించీ చెప్పటం మొదలుపెట్టింది. “ఎంతైనా పడతాం, పడొచ్చు. కానీ మనకి మనం కొంతైనా మిగలాలి కదా,” అంది.

నాకు మాత్రం ఇదంతా ఒక స్టుపిడ్‌ అడ్వంచర్‌ అనిపించింది. ఈమెయిల్స్‌లో ఈ విషయం గురించి పెద్దగా ఎప్పుడూ మాట్లాడుకోలేదు. భర్త మీద ఆమె అసంతృప్తి గురించి చూచాయగా తెలుసు. అయితే ఇలా అన్నీ వదిలి వచ్చేసేంత దూరం ఉన్నట్టు అనిపించలేదు. చాలా ఇళ్ళల్లో కనపడే తంతులాగే అనిపించింది. చెప్పుకుంటే వినటానికి ఒక చెవి కావాలంతే ఈ ఆడాళ్ళకి. నా కథల పుస్తకం నచ్చిందని మెయిల్‌ పంపిన పుణ్యానికి– సైకలాజికల్‌ కన్‌సల్టేషన్‌ బాధ్యతనేం మీద వేసుకోవాలని అనిపించలేదు. ఇక్కడో చెవి సిద్ధంగా ఉన్నట్టు ఎప్పుడూ అలుసివ్వలేదు. ఆమె ఇలా వచ్చేసిందని రాసినప్పుడు మాత్రం ఆశ్చర్యమనిపించింది. అప్పుడే మొదటిసారి కలవాలి అనిపించింది.

పదేళ్ళపాటు కొనసాగిన పెళ్ళి వాళ్ళిద్దరిదీ. పెళ్ళైన కొత్తలో ఈమె ఓ రెండేళ్ళు ఉద్యోగం చేసింది. పిల్లాడు పుట్టిన తర్వాత ఇక ఇంట్లోనే ఉండిపోయింది. ఈమధ్య ఒక ఐదేళ్ళుగా భార్యాభర్తలిద్దరి మధ్యా దూరం వచ్చేసింది. ఏడాది క్రితం భర్త ఫోనుకి ఒక అమ్మాయి బట్టల్లేకుండా పంపుకున్న ఫొటోలు కనపడ్డాయి. అడిగితే ఒప్పేసుకున్నాడు. కళ్ళమ్మటా నీళ్ళు పెట్టుకున్నాడు. ఇక మీదట అలా జరగదన్నాడు. కానీ ఆ అమ్మాయిని ఇంకా కలుస్తూనే ఉన్నాడని నెల క్రితం తెలిసింది. ఈసారి మళ్ళీ నిలదీస్తే ఆ అమ్మాయిని వదులుకోలేనని చెప్పాడు. నువ్వూ పిల్లాడూ కూడా కావాలి అన్నాడు. ఒక్క ఆ అమ్మాయి విషయంలో తన మానాన తనని వదిలేస్తే, నిన్ను బాగా చూసుకుంటానన్నాడు. మనిద్దరం ఇదివరకట్లాగే చక్కగా కలిసి ఉండొచ్చు అన్నాడు.

“మరేం దొబ్బుడాయీ…” అనిపించింది నాకు మనసులో. ఇద్దరిదీ ఏం ప్రేమించి చేసుకున్న పెళ్ళి ఎలాగూ కాదు. పోనీ పెళ్ళి తర్వాత ప్రేమ పుట్టిందనుకున్నా, ఏ ప్రేమా ఎల్లకాలం కొనసాగేదీ కాదు. ఆ తగులుకున్న అమ్మాయితోనూ ఎక్కువ కాలం సాగదు. మళ్ళీ ఎలాగా వెనక్కి వచ్చేస్తాడు. అప్పటిదాకా ఇంట్లో తన మానాన తను సుఖంగా బతకొచ్చు కదా, పిల్లాడ్ని చూసుకొంటూ…. ఇదేం నేను పైకి అనలేదు.

ఇలా మొదటిసారి కలిసిన మనిషికి (ఇదివరకూ ఉత్తరాల్లో ఎంత పరిచయమున్నా) తన కథంతా వెళ్ళగక్కుకునే స్వభావం ఆమెది కాదని ఆమె ఇదంతా చెప్తున్న తీరులోనే తెలిసిపోతోంది. అసలు మొదలుపెట్టడమే అదో పెద్ద విషయం కాదన్నట్టు, జస్ట్‌ ఇలా ఊరు మారి రావటానికి ఒక కారణాన్ని వివరిస్తున్నట్టు, పైపై వివరాలతో చెప్పటం మొదలుపెట్టింది. కానీ లోపలి బాధ తన ప్రమేయం లేకుండానే తన్నుకు వచ్చేసింది. కళ్ళమ్మటా నీళ్ళయితే రాలేదు గానీ మొహంలో యాతన తెలుస్తోంది. ఈ అడవిలో ఈ మాత్రం చెప్పుకోవటానికి ఎవరూ దొరికి ఉండరు.

“మొన్ననే ఫోన్‌ చేసి డైవోర్స్‌ కూడా అడిగాడు. నాకేం బెంగగా అనిపించలేదు. పిల్లాడు ఎవరి దగ్గరుండాలీ అన్న చర్చ తీసుకురాలేదు, అదే సంతోషం. యశ్వంత్‌ కూడా, మరి మనసులో బెంగేమన్నా ఉందేమో తెలీదు గానీ, పైకి మాత్రం వాళ్ళ నాన్ననేం పెద్ద గుర్తు చేసుకోడు. నిజానికి ఆ సిటీలో కన్నా ఇక్కడే ఉత్సాహంగా ఆడుకుంటున్నాడు.”

నాకామె బాధలో కలగజేసుకుని విషయాన్ని పొడిగించాలని అనిపించ లేదు. “ముందు కాస్త రెడీ అవ్వు. నాకు మీ ఊరు చూపిద్దువు గాని,” అన్నాను.

ఆమె బలవంతాన మూడ్‌ మార్చుకుంది. “సరే. బయల్దేరదాం. అన్నట్టు, రేపు మీరు వెళ్తానన్న గుడి వివరాలు కనుక్కున్నాను. ఉదయం పదకొండు తర్వాత తెరుస్తారట. పొద్దున్న ఆరింటికి బస్సు దొరుకుతుంది. మనం కాస్త పెందలాడే లేచి రెడీ అయిపోవాలి. అక్కడేమన్నా మొక్కులుంటే ఉపవాసం ఉండి వెళ్ళాలట. మీకేమన్నా మొక్కు ఉందా?”

“లేదు, ఊరికే గుడి చూద్దామని, అంతే.”

స్నానం చేసి వస్తానని వెళ్ళింది.

ఆమె గుడి విషయాన్ని అంత సీరియస్‌గా తీసుకోవటం ఆశ్చర్యంగా అనిపించింది. నిజానికి ఆ గుడి చూట్టానికి వస్తున్నానన్నది ఒక సాకు మాత్రమే. ఆ మాత్రం గ్రహించలేకపోయిందా?

ఇందాక నేను బస్సు దిగిన రోడ్డు మీదకే వచ్చాం. పొద్దున్నొకసారి, రాత్రొకసారి వచ్చేపోయే బస్సులు తప్పించి ఆ రోడ్డు మీద వాహనాల సందడి చాలా తక్కువట. మేం ఊరివైపు కాకుండా రెండో వైపుకి నడిచాం. తూర్పు ఎండకి చెట్ల నీడలు రోడ్డు మీద పరిచి ఉన్నాయి. యశ్వంత్‌ మా ముందు పరిగెడుతున్నాడు. రోడ్డు మీద ఆకో, ఈకో ఏరుకుని మళ్ళీ వెనక్కి పరిగెత్తుకొచ్చి వాళ్ళమ్మకి చూపిస్తున్నాడు. ఒక గంట ఆ కబుర్లూ ఈ కబుర్లూ చెప్పుకుంటూ నడిచాం. ఉత్తరాల్లో నన్ను ఎంతో ఉన్నతంగా ఉద్దేశించి రాసే ఈ అమ్మాయి– ఇప్పుడు నేను ఒక మామూలు స్నేహాన్నన్నట్టు– అంత చనువుగా మాట్లాడేయటం నాకు ఒక పక్క బాగుంది, ఇంకోపక్క బాలేదు. నా అంతట నేను వచ్చి చులకనయ్యానా? ఇది బుద్ధితోనో మనసుతోనో తీసుకున్న నిర్ణయం కాదు. ఏదో గుడ్డి వాంఛ నన్ను అక్షరాల వెనుక తారాడే ఈ అమ్మాయి వైపు గుంజింది. ఇప్పుడు కూడా, ఈ పగలు గడిస్తే వచ్చే రాత్రిలోంచి, వెచ్చటి శ్వాసలు నన్ను సోకుతున్నాయి. ఈ చనువు మంచిదేనేమో, ఇద్దరం ఆ రాత్రిలోకి సులువుగా సర్దుబాటు కావటానికి.

చాలా దూరం నడిచాక, ఎడం వైపు చెట్లు పెద్దగా లేని పల్లం వచ్చింది. అది అలా దూరంగా సాగి, దాని చివర ఒక కొండ మొదలైంది.

“మనం ఆ కొండ ఎక్కగలమా?” అన్నాను.

యశ్వంత్‌, “ట్రెక్కింగ్‌ ట్రెక్కింగ్‌,” అని గెంతటం మొదలుపెట్టాడు. తను కూడా సరేనంది.

పల్లంలో గడ్డి మధ్యన కాలి బాట వుంది, ఏ మేకలు మేపుకునే వాళ్ళో నడిచే బాట. యశ్వంత్‌ ముందు పరిగెత్తాడు. ఆమె కూడా ఉత్సాహంగా నన్ను దాటి అడుగులు వేస్తుంది. తన పచ్చటి చుడీదార్‌ ఎండలో వెలుగుతోంది. మేం ఎంత నడిస్తే ఆ కొండ అంత వెనక్కి జరుగుతోందా అనిపించింది కాసేపటికి. పావుగంట నడిచి ఉంటాం. మేం నడుస్తున్న బాట మధ్యలోనే ఆగిపోయింది. తుప్పల మధ్య చూసుకుంటూ మెల్లగా నడవాల్సి వచ్చింది. “జాగ్రత్త నానా,” అంటోంది యశ్వంత్‌ని. మొత్తానికి కొండ మొదటికి చేరాం. అక్కడో మర్రి చెట్టు ఉంది. భూమ్మీద పాకిన దాని వేర్ల మీద కూర్చున్నాను. ఆమె నడుం మీద చేతులానించి నిలబడి, కళ్ళు చిట్లించి, కొండ పైకి చూస్తోంది. మగాణ్ణి నేను తోడు వచ్చాను కాబట్టి గానీ, లేదంటే ఆమె ఆ రోడ్డు వదిలి ఇంత దూరం ఎప్పటికీ రాగలిగేది కాదు. ఇంత భూమ్మీద ఆడాళ్ళు మసలుకునే చోటు ఎంత చిన్నదో కదా అనిపించింది.

“నువ్వు చేసింది పిచ్చి పనే అనిపిస్తోంది నాకు,” అన్నాను.

“ఎందుకు?”

“ఇలాంటి చోట్లు అంత సేఫ్‌ కాదు.”

ఇంకో వేరు మీద తనూ కూర్చుని, యశ్వంత్‌ని వొళ్ళోకి లాక్కుంది. “అంటే? పురుగూ పుట్రా, పులులూ సింహాలూ… అవా?”

“కాదు… మగాళ్ళు. ఈ గూడేల్లో ఉండే మనుషులు చాలా మోటుగా ఉంటారు. వాళ్ళ మొహాలు చూసావు కదా, మనకంటే ఎంత తేడాగా ఉన్నాయో. ఆ తప్పడ ముక్కులు, చాట ముఖాలు… వాళ్ళకి నీలాంటి ముఖాలు, నీ సివిలైజ్డ్‌ ఆరా, ఒక ఫాంటసీయేమో అనుకుంటాను, వాళ్ళ వైపు నుంచి ఆలోచిస్తే.”

“అలా ఎప్పుడూ అనిపించలేదండీ. పాపం చాలా అమాయకంగా ఉంటారు వాళ్ళు.”

“నీ అమాయకత్వంలోంచి చూస్తే నీకలా అనిపిస్తుంది అంతే. అయినా అంతగా విడిగా ఉండాలంటే, ఆ సిటీలోనే వేరే ఇల్లు తీసుకుని, అక్కడే ఏదన్నా ఉద్యోగం వెతుక్కోవచ్చు కదా?”

“అసలు నేను తీసుకున్న నిర్ణయమే మీకు నచ్చలేదనుకుంటాను.”

తెలిసిపోయిందా! కానీ ఆ విషయం మీద నా అభిప్రాయం చెప్పాలని లేదు. “నాకు నచ్చటం నచ్చకపోవటంతో సంబంధమేముంది. నీ జీవితం, నీ ఇష్టం.”

“కానీ మీకో అభిప్రాయం ఉండే ఉంటుంది కదా. దాని గురించి అడుగుతున్నాను.”

“అది ఇర్రెలెవెంట్‌. నేనంటున్నదల్లా నువ్వు ప్రాక్టికల్‌గా ఆలోచించలేదేమో అని.”

ఆమె కాసేపు నిశ్శబ్దంగా ఉండి అంది, “నేను ఏడాది క్రితం అనుకుంటాను, మీకు మొదటిసారి ఈమెయిల్‌ పంపాను.”

“అవునూ…”

“అప్పుడు నా లైఫ్‌ ఏం బాలేదు. సునీల్‌కి ఎఫైర్‌ నడుస్తుందని తెలిసిన కొత్త. అప్పుడే మీ కథల పుస్తకం నా చేతికొచ్చింది. మీ కథలు నాకు చాలా నచ్చాయి. మీకు పెట్టిన మొదటి ఈమెయిల్‌లో ఒక కథ గురించి చాలా ఎక్కువ రాశాను, గుర్తుందా?”

గుర్తు తెచ్చుకున్నాను, “ ‘జాలిపడి వెళ్ళిపోయింది’, అదేనా?”

“అవును. ఒక అమ్మాయి గొంతుతో ఆ కథ ఎంత బాగా రాశారో అనిపించింది. అప్పుడు నేనున్న పరిస్థితిలో ఆ కథలో నన్ను నేను చూసుకున్నాను. అది నన్ను సూసైడల్‌ థాట్స్‌ నుంచి తప్పించింది.”

ఆ కథలో భర్తతో మానసికంగా దూరమైపోయిన ఒక అమ్మాయి అతను ఆఫీసుకెళ్ళాక పదో ఫ్లోరు బాల్కనీలోనే ఎక్కువ కాలం గడుపుతుంది. కింద మనుషులూ వాహనాలూ, సంతలోంచి లీలగా అరుపులూ, చీమల్లా ఆగి కదిలే ఆటోలూ… దూరంగా చిన్నగా కనపడే ప్రపంచం…  నెమ్మదిగా ఆమెకి తన చుట్టూ ప్రపంచం కూడా అదే దూరంలో కనిపించటం మొదలవుతుంది. భావనా ప్రపంచంలో బంధీ అయిపోతుంది. బాల్కనీకి పక్కన ఏసీ యూనిట్‌ మీద పావురాలు కట్టుకున్న గూడూ, ఆ గూట్లో సన్నివేశాలే ఆమెకి దగ్గరగా అనిపిస్తాయి. తన ప్రపంచం అలా చిన్నదైపోవటాన్ని భరించలేకపోతుంది. ఒక రోజు బాల్కనీలోంచి కింద ప్రపంచంవైపు దూకేస్తుంది, దాన్ని తనలోకి ఆహ్వానిస్తూ, చేతులు బార్లా చాచి…. ఆ బిల్డింగ్‌ ప్రహరీగోడకు ఇవతలే, టైల్స్ పరిచిన నేల మీద చిట్లిపోయే దాకా, ఆమె మొహంపై నవ్వు చెదరదు. అయితే దూకేముందు, తనది ఆత్మహత్య అని భర్తకి తెలీకుండా, పొరబాటున జారిపడినట్టు అక్కడ అన్నీ అమరుస్తుంది: బాల్కనీ పైన వేలాడే బర్డ్‌ ఫీడర్‌లో గింజలు నింపబోతూ పడిపోయినట్టు అక్కడో స్టూల్‌ వేస్తుంది, దాని చుట్టూ గోధుమలు చల్లుతుంది; కాలికి తగిలి పడ్డట్టు ఒక గులాబీల కుండీని కూడా కింద పడేస్తుంది. ఆ కుండీ కూడా ఆమె పక్కనే పగులుతుంది, పూలు విడి రెక్కలు చెదిరిపోతాయి. ఈ కథ చదివే ఎంతో ఫీలయి రాసింది మహతి మొదటి ఉత్తరంలో.

“అది కొత్తల్లో రాసిన కథ. అప్పటికి నాకింకా పెళ్ళి కూడా కాలేదు,” అన్నాను.

“కానీ నేను చదివింది నా పెళ్ళయ్యాకనే. ఆ అమ్మాయి గొంతుతో మీరు మాట్లాడినవన్నీ చాలాసార్లు నాతో నేను మాట్లాడుకున్న మాటలే.”

“ఏమో నాకైతే ఇప్పుడా కథ మీద గొప్ప అభిప్రాయమేం లేదు. నీలాగే చాలామంది నచ్చిందన్నారని పుస్తకంలో ఉంచానంతే.”

“ఎందుకు? ఆమె పడిన బాధంతా ఇప్పుడు మీకు బాధ అనిపించదా?”

నిట్టూర్చాను. “కొంతమంది ఆడాళ్ళకి అతిగా ఫీలయ్యే జబ్బు ఉంటుందనిపిస్తుంది. అలాగని వాళ్ళనీ ఏమనలేం. ఆడాళ్ళకి కొన్ని తరాల క్రితం ఉన్న సపోర్ట్‌ స్ట్రక్చర్స్‌ ఏమీ ఇప్పుడు లేవు. ఆ ఒత్తిడి ఉంది వాళ్ళ మీద.”

“ఏం సపోర్ట్‌ స్ట్రక్చర్స్‌? తిరగలీ రోకలీనా? అత్తలూ ఆడపడుచులూనా?”

“కుటుంబ వ్యవస్థ అంటేనే చెడ్డది కాదు మహతీ… అదే మన దరిద్రం. మనకు ఒకప్పుడు ఆసరాగా ఉన్నవన్నీ పాడు చేసుకున్నాం. కానీ మనం మానసికంగా ఇంకా అక్కడే ఉన్నాం. కాబట్టి కొత్తగా తెచ్చిపెట్టుకుంటున్నవాటిలోనూ కుదురుకోలేకపోతున్నాం. అటు వెనక్కి వెళ్ళలేం, ఇటు ముందుకెళ్ళి స్థిరపడటానికి టైమ్‌ పడుతుంది. ఈలోగా కొంతమంది కొట్టుకుపోతారు. సంధి దశ… యాతన తప్పదు.”

“వెనక్కి వెళ్ళటానికి అక్కడ ఏముందసలు? ఈ మాత్రం బైట పడే స్వేచ్ఛ కూడా లేకుండా, సరిపడని పెళ్ళిళ్ళలో అలాగే మగ్గిపోయి, లోపలే చచ్చిపోయి, బైట కూడా చచ్చిపోయేదాకా ఎదురుచూస్తుండటం… అంతేగా?”

“ముప్ఫయ్యేళ్ళు దాటాకా మనం మనకోసం ఆలోచించుకోకూడదు. మన తర్వాతివాళ్ళ విషయం ఆలోచించాలి. ముఖ్యంగా ఆడవాళ్ళు. ఎందుకంటే పిల్లల్ని పెంచేదీ, రాబోయే సొసైటీని తయారు చేసేదీ వాళ్ళే. వెస్ట్‌లో ఉన్న మోడల్ ఏమీ గొప్ప కాదు. అక్కడ ఆడాళ్ళు– వాళ్ళు వాళ్ళ భర్తల్ని ఎంత సులువుగా మార్చేసుకుంటారో వాళ్ళ పిల్లలు కూడా తండ్రుల్ని అంతే సులువుగా మార్చేసుకోగలరనుకుంటారు. అది జరగదు. అందుకే అక్కడ పిల్లలు అంత డిస్‌ఫంక్షనల్‌గా తయారవుతారు.”

“వాళ్ళు మనకంటే బాగానే ఉన్నారు.”

“ఏదీ టీనేజర్లు స్కూళ్ళల్లోకి తుపాకులు పట్టుకెళ్ళి ఎడాపెడా కాల్చేయటమా?”

“ఇక్కడ గన్‌ లైసెన్స్‌ అంత సులువుగా దొరికితే అంతకంటే ఘోరాలే చేసేవాళ్ళుంటారు. దొరక్కపోయినా చేస్తున్నారు, ఆడాళ్ళ మీద. నాన్న చేతిలో అమ్మ పడే హింసని చూస్తూ పెరిగే పిల్లాడు పద్ధతిగా పెరుగుతాడా, అలా చులకనవుతూ కూడా ఏమీ చేయలేని అమ్మని చూస్తూ పెరిగితే వాడికి ఆడాళ్ళ మీద గౌరవం ఉంటుందా?”

“తాగి రావటం, కొట్టడం… ఆ లెవెల్‌ హింస గురించి నేను మాట్లాడటం లేదు.”

“నేనూ దాని గురించి మాట్లాడటం లేదు.”

“మానసికమైన హింస అంటావా…? అది చాలాసార్లు ఆడవాళ్ళు కల్పించుకునేదే. పెళ్ళిలో ఇద్దరూ ఆనందంగా ఉండటం అరుదుగా జరుగుతుంది. ఎవరో ఒకళ్ళు సర్దుకోవాలి. ఆ సర్దుకునేది ఆడదైతే ఆ కుటుంబం బాగుంటుంది.”

ఆమె యశ్వంత్‌ తలలో వేళ్ళతో దువ్వుతూ అంది, “అసలు నాతో ఉత్తరాల్లో మాట్లాడిన మనిషేనా మీరనిపిస్తుంది.”

నవ్వి ఊరుకున్నాను. లోపలేదో సింహాసనం మీంచి తోసేయబడిన బాధని దిగమింగుకుని.

“మొత్తానికి నా నిర్ణయం తప్పని మీ అభిప్రాయం. అంతేనా?”

నేను ఆమె తరఫు నుంచి ఆలోచించటానికి ప్రయత్నించాను; మా మధ్య ఉన్న ఈక్వేషన్‌ ఏమాత్రం చెడగొట్టని సమాధానం కోసం వెతికాను. ఈ మొత్తం విషయం గురించి ఒక్క ముక్కలో ఏమనగలనా అని ఆలోచిస్తే, నన్ను పెద్ద నివ్వెరపరచకుండానే, నా మనసులో ఒక మాట రూపం దాల్చింది: “ఇది మగాళ్ళ ప్రపంచం” అన్న మాట. అది పైకి అనలేను కాబట్టి, నోరు పెగుల్చుకుని, ఆలోచనతో సంబంధంలేని కొన్ని ముక్కలు కక్కాను. “దట్స్‌ ద వే ఇటీజ్‌ మహతీ! నీ నిర్ణయం గురించి నేనేం చెప్పగలను. నువ్వేం బాధపడ్డావో నాకేం తెలుసు. ఐ యామ్‌ ఎ మాన్‌”.

“సరే, పదండి” అని పైకి లేచింది.

కొండ సగం దాకా ఎక్కగలిగాం. ఆమె నాతో పెద్ద మాట్లాడలేదు. తన ఆలోచనల్లో తను ఉన్నట్టు ముక్తసరి జవాబులే వచ్చాయి. నేనిక యశ్వంత్‌ని ఆడించటంలో పడ్డాను. వాడిని కొమ్మల మీద ఊగించటం, ఊడలతో ఉయ్యాల కట్టడం, చీమల పుట్టల మీదకు వొంగి వాటి రద్దీని గమనించటం….

మధ్యాహ్నం దాటాకా, ఇంక ఆకలేసి వెనక్కి వచ్చాం. భోజనాల తర్వాత ఆమె ఒకసారి స్కూలుకి వెళ్ళాలంది. సెలవు పెట్టింది కానీ ఏదో అనుకోని పని పడిందట. పిల్లాడ్ని వెంట తీసుకుపోయింది. వెళ్ళే ముందు నన్ను కాసేపు రెస్ట్ తీసుకొమ్మని, బెడ్‌రూమ్‌లో ఉన్న దివాన్‌ కాట్‌ (బహుశా పిల్లవాడు పడుకొనేది) తెచ్చి, హాల్లో వేసింది. అలా ఏ పరిచయం లేని ఆ ఇంట్లో, అడవి మధ్య, ఒక పూట గడపాల్సి వచ్చింది. మామూలుగా ఒక అతిథికి అనుమతి ఉండని తావులన్నీ, అనుమతిలేదన్న ఎక్సయిట్మెంటుతోనే, కాసేపు వెతికాను. సింక్‌ అద్దం పక్కన బొట్టు బిళ్ళలు, వెంట్రుకలు అంటిన జడ బాండ్స్‌, అల్మరాలో బట్టల కింద వాడని పాడ్స్‌… మాలతి చనిపోయాక నా ఇంట్లో కనిపించటం మానేసిన ఆడతనం మసిలే గుర్తులు.

బెడ్‌రూమ్‌లో మహతి మంచం పక్కనే వున్న పుస్తకాల అరలో నా కథల పుస్తకం కనపడింది. ఇందాక ఆమె ప్రస్తావించిన కథని ఇప్పుడు ఆమె కళ్ళతో చదవాలని ప్రయత్నించాను. పదిహేనేళ్ళ క్రితం రాసిన ఆ కథని నాలుగేళ్ళ క్రితం పుస్తకం వేసినప్పుడు తప్పించి మరలా చదవలేదు. చదవబుద్ధేయలేదు. ఇప్పుడు చదువుతుంటే ఎంత దూరంగా అనిపించిందంటే, దానిలో సరి చేయాల్సింది ఎంత కనిపించిందంటే, దాన్ని మళ్ళీ నా కళ్ళతో మాత్రమే చదవగలిగాను. పేజీలు తిరగేస్తుంటే ఒక కథలో శృంగార వర్ణన కనపడింది. అది మహతి చదివి వుంటుందని ఊహించుకుంటే, ఎక్కడో దూరంగా కామపు కిటికీ రెక్క కొట్టుకుంది…. అలా మహతి మంచం మీదే పుస్తకం తిరగేస్తూ— ప్రయాణంలో నిద్రలేకపోవటం, పొద్దున్న కొండ ఎక్కిన అలసట, ఇప్పుడు బాగా తినటం వల్ల— కళ్ళు మూతలుపడి, బండరాయిలాగా నిద్రపోయాను.

లేచేసరికి గదిలో చీకటి, కిటికీలోంచి కనపడుతున్న ఆకుల మీద గుడ్డి బల్బు వెలుగు…. తలుపు తీసాను. ముందు గుమ్మం వైపు నడిచాను. దానిమ్మ చెట్టుకు ఒక వైరు లాగి బల్బు వేలాడగట్టారు. కింద సిమెంట్‌ చప్టా మీద యశ్వంత్‌ పుస్తకం ఒకటి తెరిచి ఉంది. వాడు మాత్రం చదవటం లేదు. ఎక్కడ్నుంచో ఏరి తెచ్చిన ఎండు కొమ్మలతో చలిమంట వేస్తున్నాడు. చిట్టి చేతుల్తో చలి కాచుకుంటున్నాడు. మహతి దడి దగ్గర ఉన్న మొక్కలకి నీళ్ళు పోస్తుంది. గడప దగ్గర మెట్టు మీద కూర్చున్నాను. కంటి ముందు ఆ దృశ్యం చూట్టానికి బాగుంది.

“గట్టిగానే నిద్రపోయినట్టున్నారు” అంది నవ్వుతూ. ఆమె ప్రసన్నత నా మనసుపైకి వెన్నెల్లా ప్రసరించింది. పొద్దున్నించీ క్షణాల్ని గంటల్లా లెక్కపెట్టుకుంటున్న నాకు– ఇలా నిద్ర వచ్చి గంటల్ని క్షణాల్లాగా దాటించేయటంతో, చాలా సంతోషంగా ఉంది.

“వొళ్ళు తెలీలేదు. నీ మంచం మీదే నిద్రపోయాను. సారీ.”

“ఫర్లేదు లెండి.”

ఆమెకి తోటపని వాళ్ళ నాన్న నేర్పించాడట. నాన్నంటే ఆమెకి చాలా ఇష్టమని మాటల్లో తెలుస్తోంది. పుట్టింటి వైపుకి, అట్నించి బాల్యం వైపుకి ఆమె మాటలు మళ్లాయి. ఆ మాటల వెనుక మెదిలే తలపోతల వల్ల ఆమెలో కలుగుతోన్న సంతోషం– పొద్దున్న మా మధ్య నడిచిన చర్చ వల్ల కలిగిన చేదేమన్నా ఉంటే దాన్ని చెరిపేస్తుందనిపించింది. అందుకే అడిగి మరీ బాల్యం గురించి ఇంకా మాట్లాడించాను. ఆ మాటల్లో ఆమె పరికిణీ లంగాల్లోని పిల్లగా స్ఫురించటం ఒక బోనస్‌.

కలలోలాగా కాలం గడుస్తోంది. కునికిపాట్లు పడుతున్న పిల్లాడ్ని తన గదిలో మంచం మీద పడుకోబెట్టింది. వంటగదిలో గ్యాస్‌స్టవ్‌ మీద నాకు చపాతీలు వేస్తోంది. నేను నీళ్ళు తాగటానికన్న సాకు మీద వంటగదిలోకి వచ్చి అక్కడే ఉండిపోయాను. గోడకానుకుని నిలబడి, ఆమెను మాట్లాడిస్తున్నాను. ఆమె అందం ప్రజ్వలించి సెగలు సన్నగా నన్ను తాకుతున్నాయి…. చెవి కింద సాగిన మెడ, చున్నీ కింద ఊపిరి పొంగు, అర చేతుల చెమట, నా కడుపు కింద నీలం మంట….

మాటలు కాసేపు ఆగితే, ఆగనిచ్చి, నిశ్శబ్దాన్ని సావకాశంగా సాగనిచ్చి, అప్పుడన్నాను. “ఫొటోలు నువ్వు ఇంత అందంగా ఉంటావని చెప్పలేకపోయాయి.”

ఆమె పరాగ్గా నా వైపు చూడబోయి, ఈలోగా అర్థమైనట్టు, చూడకుండానే నవ్వింది, “అవునా?” అంది.

“అవును. ఇంకోటేమిటంటే– నీ నవ్వు కూడా చాలా బావుంటుంది. కానీ కళ్ళలోనే, దిగులు, ఎందుకు?”

ఆమె రెండో చపాతీ పెనం మీంచి తీసి ప్లేటులో వేసింది. కూర గరిటెతో వడ్డించింది. ప్లేటు నా వైపు అందిస్తూ, “వెళ్ళండి, తినండి,” అంది, నా వైపు చూడకుండా… ముఖంలో వెన్నలాంటి కాఠిన్యం, వేడికి కరిగిపోయేది….

ప్లేటు పుచ్చుకోవటానికన్నట్టు ముందుకు జరిగి, ఇంక మిగిలిన ఆ కాస్త దూరమూ ఒక మాయ దూరంలాగా చప్పున తగ్గిపోతే, ఆమె చేయి పట్టుకుని, రెండో చేయి మెడ మీద వేయబోతోంటే–

అరిచి, వెనక్కి గెంతింది. పళ్ళాలేవో పడి, పెద్ద చప్పుడు.

“ఏమైంది, ఏంటి?” ఊరడింపుగా అన్నాను.

“అవతలకు వెళ్ళండి! ముట్టుకోవద్దు.” నా వైపు చూడటం లేదు, చూపుడు వేలు మాత్రం చూపిస్తోంది.

బెట్టు? ఇంకొంచెం దువ్వాలా?

“ప్లీజ్‌, ఒక్కసారి” ముందుకు వెళ్ళాను.

ఆమె రెండడుగులు వెనక్కు వేసి, గట్టు మీద చేతికందిన స్పూను పట్టుకుని, వెంటనే అది పడేసి చాకు పట్టుకొని, నా వైపు ఎత్తి చూపించింది. “మర్యాదగా చెప్తున్నా. నేనేం చేస్తానో నాకే తెలీదు.”

మతిపోయి నిలబడ్డాను. చపాతీ పళ్ళెం గట్టు మీదకు విసిరేశాను. వెనక్కి తిరిగి వెళ్తుంటే, మెదడులో అంతా కలగాపులగం. ఇలా జరిగే అవకాశముందా? మరి ఎందుకా ఉత్తరాలు, ఏమిటా చనువు? వెధవని చేసి, ఈ స్థితికి నన్ను దిగలాగి… ఎందుకు, ఏమొస్తుంది?

గదిలోకి వచ్చి దివాన్ కాట్ మీద కూలబడ్డాను.

ఆమె పిల్లాడు పడుకున్న గదిలోకి పోయి, గట్టిగా తలుపు వేసుకుంది.

సారీ చెప్పాలా, నా తప్పేం లేని దానికి? పొద్దున్న నేను మాటలు జారటం… “అసలు నాతో ఉత్తరాల్లో మాట్లాడిన మనిషేనా మీరనిపిస్తోంది” అంది కదా… ఒకవేళ అందుకా? తన బాధనర్థం చేసుకోనందుకా?

సమయం గడ్డకట్టినట్టు, సమయంలో ఇరుక్కుపోయినట్టు.

కాసేపటికి తలుపు తెరిచి, ఇటు చూడను కూడా చూడకుండా, వంటగదిలోకి వెళ్ళిపోయింది. స్టవ్‌ కట్టడం మర్చిపోయింది లాగుంది. మళ్ళీ వచ్చి, లోపలికి వెళ్ళబోతూ, మనసు మార్చుకున్నట్టు, గుమ్మం దగ్గర ఆగి, వెనక్కి తిరిగింది, “ఎందుకు వచ్చారు మీరసలు ఇక్కడికి. ఇదే ఉద్దేశమా?”

ఆమె కళ్ళల్లో కన్నీళ్ళుంటాయేమోనని వెతికాను, లేవు. రాజీవైపు వెళ్తామా? మాటలు పొందికగా కుదిరి మంచం వైపుకి తీసుకెళ్తాయా?

“ఛా, అదేం కాదు. నువ్విలా అన్నీ వదిలి వచ్చేసావంటే బాధగా అనిపించింది. ఎంత బాధపడుంటే ఈ నిర్ణయం తీసుకునుంటావా అనిపించింది. ఒకసారి నేనున్నాను అని చెప్పాలనిపించింది.”

ఆమె పెదాలపై వెటకారం, విరక్తి కలిసిన నవ్వు. “మీకసలు నా సమస్యే చాలా తేలిగ్గా అనిపించింది కదా. మీకు నా నిర్ణయం వొళ్ళు బలుపు నిర్ణయం. మరి దేనికి సానుభూతి?”

“నువ్వు సరిగా అర్థం చేసుకోలేదు”

“అతిగా ఫీలయ్యే జబ్బు?”

“అది నీ గురించి అనలేదు.”

“ఒకటి చెప్పండి… మీ ఆవిడ… చనిపోయిందన్నారు కదా, మూడేళ్ళ క్రితం, సముద్ర స్నానం చేస్తూ, అలల్లో కొట్టుకుపోయి? ఆవిడకి ఈదటం రాదా?”

తను అంటున్నదేమిటో– ఆగి అర్థం చేసుకుని, మాట్లాడాల్సి వచ్చింది. “ఈత వస్తే ఎందుకు చనిపోతుంది?”

“ఏమో…”

నాలో చివ్వున ఏదో తలుపు తెరుచుకుని అర్థంకాని అన్వయంలేని దృశ్యమేదో ఎదురుపడ్డట్టు… “అంటే?”

జవాబివ్వకుండా చేతులు కట్టుకుని నా మొహంలోకి చూస్తోంది, దేన్నో ఆశిస్తున్నట్టు.

ఎన్నో రాత్రులు పదునుగోళ్ళతో నా నిద్రను రక్కిన రక్కసి అనుమానం– ఇప్పుడు ఈమె గొంతులో మాటలు తొడుక్కొంది. “అంటే? ఈతొచ్చినా ఈదకుండా…”

భుజాలెగరేసింది. లోపలికెళ్ళి తలుపేసుకుంది.

ఆ తలుపుని పిడికిళ్ళతో బద్దలుగొట్టి లోపలికి వెళ్ళి దాని జడపుచ్చుకుని గోడకేసి కొట్టాలన్నంత కోపం….

తలుపు దగ్గరకు వెళ్ళాను. చీలికలోంచి వినపడేట్టు మాట్లాడాను. “నీకు నా గురించి కానీ నా కుటుంబం గురించి కానీ ఏమీ తెలీదు, నేను ఉత్తరాల్లో చెప్పిన రెండు ముక్కలూ తప్ప. అతిగా ఊహించుకుని నోటికొచ్చినట్టు మాట్లాడకు, నీకంత చనువు నేనివ్వలేదు. నీకు నా మీద ఇంట్రస్ట్‌ ఉందనుకున్నాను, లేదని తెలిసింది, అక్కడితో అయిపోయింది. అవును, అంటే అంటాను; అతిగా ఫీలయ్యే జబ్బున్న ముండలే మీరందరూ. నువ్వు మాత్రం? నీ మొగుడు అంత మంచి ఏరియాలో, పదో ఫ్లోర్‌లో, త్రిబుల్‌ బెడ్‌రూమ్‌ ఫ్లాట్‌ కొనటానికి నానా చంకలూ నాకి కూడబెట్టి ఉంటాడు. ఇంటికొస్తే నువ్వూ, నీ ఫీలింగ్సూ, కంప్లయింట్సూ చూసి మొహం మొత్తి ఉంటుంది. కాస్త సరదాగా ఉండే ఇంకొకత్తి ఎవర్తో తగిలి వుంటుంది. పద్ధతైనోడు కాబట్టి తప్పు ఒప్పుకున్నాడు, ఒక బలహీనతకి లొంగిపోయి ఇల్లు పాడు చేసుకోవాలనుకోలేదు. మంచోడు కాబట్టి నిన్ను వదులుకోవాలనుకోలేదు, అన్నీ అమర్చిపెట్టినా కుంగిపోవటం తప్ప ఇంకోటి తెలీని నీలాంటి మనిషిని–”

“టక్‌… టక్‌…”

అటువైపు నుంచి తలుపు మీద ముణుకులతో కొట్టిన చప్పుడు.

మాట్లాడింది, “నన్ను హర్ట్‌ చేసేంత సీన్‌ నీకు లేదు. ఇంకేం చప్పుడు చేసినా చుట్టుపక్కలాళ్ళకి ఫోన్‌ చేసి రప్పించాల్సి వస్తుంది. రాత్రికి పడుకోనిస్తున్నా, సంతోషించు. పొద్దున్న నేను లేచేసరికి నా ఇంట్లో ఉంటే మాత్రం బాగోదు. ఆరింటికి ఫస్ట్‌ బస్సు.”

పిడికిళ్ళతో తలుపు పగలగొట్టాలనిపించినా, కోపం ఆపుకున్నాను. “నీ ముష్టి ఇంట్లో పడుకోవాల్సిన ఖర్మేం పట్టలేదు!”

చకచకా బట్టలు బాగ్‌లో కూరేసుకుని, లుంగీ నుంచి ఫాంట్‌లోకి మారి, బైటకు వచ్చేశాను. గడప మీదకొచ్చాకా గుర్తొచ్చింది, ఈ వెధవ ఊళ్ళో లాడ్జీలు కూడా ఉండవని.

పిచ్చి కోపం– మెట్ల మీద కూర్చున్నాను– పెరడంతా వెన్నెట్లో ఉంది, ఇందాకటి దాకా ఎంతో రంజైన సొత్తు దాచుకున్నట్టు రెచ్చగొట్టిన ఈ పరిసరాలు, ఇప్పుడీ వెన్నెట్లో చచ్చుబడి, శవంలాంటి చల్లదనంతో….

పక్కనుంచి వేడి గాలి తాకింది, ఏదో వెలిగింది. చలిమంట… దాదాపు ఆరిపోయిందే, మళ్ళీ రాజుకుంటోంది. ఇప్పుడే వీచిన గాలికి ఒక్కసారి భగ్గుమంది. అందులో ఏదో కాలుతోంది, ఏమిటది? దగ్గరకు వెళ్ళి చూసాను.

ఇందాక ఆమె బైటికొచ్చింది స్టవ్ కట్టడానికి కాదు. అప్పుడే విరబూచిన పసుపు రంగు మంటలో, నా కథల పుస్తకం. ఆ మంట మొదట్లో ఒక నీలం మంట పాకుతోంది– బ్యాక్ కవర్ మీద ఉన్న నా ఫొటోని కాలుస్తూ, మసిగా మారుస్తూ.

((()))

Published in Rastha January 1st 2020