September 24, 2021

ఒక పుల్‌స్టాపో, కామానో...


కాసేపు కీబోర్డు టకటకలాడించబుద్ధవుతోంది. కథలైతే నాకు కీబోర్డు మీద రావు. వ్యాసమైతే కీబోర్డు మీద వేళ్లను పరవళ్లు తొక్కించ వచ్చనిపించి– కట్ చేస్తే– ఇదిగో ఇది మొదలైంది. ముందు నా చదువు గురించి చెప్తాను. తర్వాత నా రాత గురించి. నన్ను ఇలా అకడమికాతీత చదువుల వైపు నెట్టింది మా అమ్మే. తర్వాత అందుకు బాధపడింది కూడా అమ్మే. అమ్మ అంటే ఆకుల వీర వెంకట సత్య సుబ్బలక్ష్మి. రెవిన్యూలో జూనియర్ అసిస్టెంటుగా మొదలై డిప్యుటీ తాసిల్దారుగా మొన్నటేడాది రిటైరయ్యింది. రిటైరయ్యే దాకా కూడా లైబ్రరీని వదల్లేదు. తన టేస్టు మాత్రం ఇన్నేళ్ళ తర్వాత కూడా ఎక్కడ మొదలయ్యిందో అక్కడి నుంచి ఒక్క ఇంచు కదల్లేదు. అమ్మ పుస్తకం సజెస్ట్ చేసిందంటే దాని జోలికెళ్ళను. అలాగే నా కథలూ మా అమ్మకి నచ్చవు. నేను ఎప్పుడో హైదరాబాదుకి వచ్చిన కొత్తల్లో తనకి రాసిన ఉత్తరాలు తప్పితే మా అమ్మకి నా రాతలేం నచ్చవు. బేసిగ్గా అసలేం చూసుకుని నాకింత గీరో అమ్మకి అర్థం కాదు. ఈమధ్యే వొళ్ళు పొగరు తగ్గించుకొమ్మని తిడుతూ ఉత్తరం కూడా రాసింది. అమ్మకి నేను డాక్టరవ్వాలని ఉండేది. నేను కూడా బలవంతం బ్రాహ్మణార్థంగా కొన్నాళ్లు ఆ హోప్స్ ఎంటర్టయిన్ చేశాను. కొన్నాళ్లంటే ఎమ్సెట్టులో పదమూడు వేలో రాంక్ వచ్చేవరకూ, డిగ్రీలో పదమూడు సబ్జెక్టులు పోయేవరకూ. నా క్లాసు రూము చదువు ఎంత కుంటుపడిందో, నా లైబ్రరీ చదువు అంత జోరుగా నడిచింది. నేను మొదట చదివిన సాహిత్యం లైబ్రరీ పుస్తకమే. నా మూడో తరగతి అయ్యాక అమ్మకి అమలాపురం నుంచి ఆలమూరుకి ట్రాన్స్‌ఫర్ అయింది. నేను ఆలమూరు చిన్నబడిలో నాలుగో తరగతిలో చేరాను. అమ్మ ఆలమూరు వచ్చేటప్పుడు అమలాపురం లైబ్రరీలో డిపాజిట్టు డబ్బులు వదిలేసుకుని దానికి బదులు తెన్నేటి సూరి ‘చంఘిజ్ ఖాన్’ నవల తెచ్చేసింది. అది అలా చాన్నాళ్లు ఇంట్లో ఉండిపోయింది. దానికి బాపూ కవరు పేజి. ఎరుపు రంగు కుర్తా వేసుకున్న చంఘిజ్ ఖాన్ వెనక పులి తిరుగుతూంటుంది. అమ్మ దాన్ని చదివి అందులో చంఘిజ్ ఖాన్ ఎంట్రీ సీను గురించి తెగ వర్ణించి చెప్తూ ఉండేది. ఆ ఒక్క సీను కోసం చదవటం మొదలుపెట్టి ఐదో తరగతిలోనే అర్థమైనా కాకపోయినా మొత్తం పుస్తకం చదివేశాను. నా పదో తరగతి లోపుగా ఆ పుస్తకాన్ని ఇంకో రెండు మూడు సార్లు చదివి ఉంటాను. అది నా మొదటి పుస్తకం. Not bad for a start. అయితే తర్వాత చాలా చెత్త చదివాను. అమ్మకి ఆఫీసు వల్ల లైబ్రరీకి వెళ్ళే టైముండేది కాదు. కాబట్టి నన్ను పుస్తకాలు తెమ్మని పంపేది. పంపే ముందు ఫలానా వాళ్లవి తెమ్మని, ఫలానా వాళ్ళవి తేవొద్దని కొన్ని పేర్లు చెప్పి పంపేది. అలా నేనూ మెల్లగా లైబ్రరీ మరిగాను. అమ్మ నాకు దొరక్కుండా పుస్తకాలు బీరువాలో కూడా దాచుకొనేది కొన్నాళ్లు. అమ్మ ఆఫీసుకి వెళ్లేకా తాళం కనిపెట్టి మరీ చదివాను. పదో తరగతిలోగా అప్పటి పాపులరు రచయితలవి రచనా సర్వస్వాలే చదివేశాను. అంటే అప్పటి టాప్ టెన్ పాపులర్ చెత్త రచయితల్లో ఒక్కో రచయితవీ కనీసం ఐదు పుస్తకాలు చదివాను. ఒకడివైతే మొత్తం ముప్ఫై పుస్తకాలు. క్లాసిక్ రచయితల పుస్తకాలూ మధ్య మధ్యలో తెచ్చేవాడ్ని. చలం, గోపీచంద్, కొ.కు., సాంకృత్యాయన్, నండూరి ద్వారా మార్క్ ట్వేన్, అలెక్స్ హేలీ రూట్స్ అనువాదం, ముళ్లపూడి, మధురాంతకం రాజారాం వీళ్లవీ అడపాదడపా చదివేవాడ్ని. కానీ వేంపల్లి నిరంజన్ రెడ్డి ‘అంధయాగం’ ముందు గోపీచంద్ ‘మెరుపుల మరకలు’ ఎందుకూ సరిపోయేది కాదు. ఒక చలం కథ మాత్రం విపరీతంగా నచ్చేసిందని గుర్తుంది. కథ పేరు ‘యవ్వనవనం’. ఆ కథలో పదిహేనేళ్ళ కుర్రాడు ఊళ్ళోకి వచ్చిన నాటకాల గ్రూపులో రాజకుమారుడి వేషం వేసే అమ్మాయితో ప్రేమలో పడతాడు. పదో తరగతిలో ఆ కథ చదివి ఆ కుర్రాడ్ని నేనే అయిపోయాను. ఆమెని కళ్లల్లో కట్టుకొని ప్రేమించాను. మళ్ళీ మళ్ళీ చదివిన కథ అది. ఇంటర్లోకి వచ్చాక ఇంకాస్త విచక్షణ వచ్చింది. గోర్కీ ‘నా బాల్యం’, ‘నా బాల్య సేవ’, ‘నా విశ్వ విద్యాలయాలు’ కిటికీ గూట్లో వరస సాయంత్రాలు కూర్చుని చదివాను. బహుశా నా రష్యన్ ప్రేమల పరంపరలో మొదటివాడు గోర్కీ. అప్పట్లోనే కాశీభట్లని చదవటం నా రీడింగ్ లైఫ్‌లో పెద్ద ఈవెంట్. ఆంధ్రప్రభలో ‘నేనూ చీకటి’ సీరియలైజేషనుతో మొదటిసారి ఆయన్ని చదివాను. స్వాతి మంత్లీలో అనుబంధంగా వచ్చిన ‘దిగంతం’ నవల వరుసగా రెండు మూడు రోజుల్లో రెండుమూడు సార్లు చదివాను. కాశీభట్ల ఈ పుస్తకాల్లో కాఫ్కా, అయాన్ రాండ్‌... ఇలా ప్రపంచ దేశాల రచయితల పేర్లను కోట్ చేసేవాడు. వీడెవడి చేతో ఇంత కొత్తగా రాయిస్తున్న వాళ్లని కూడా ఎలాగోలా చదవాలనుకునేవాడ్ని. ఇంటికి వారం వారం వచ్చే ‘ఆంధ్రప్రభ’లో అనుకోకుండా కనిపించిన కాశీభట్ల తప్పితే అప్పటి కంటెంపరరీ రైటర్స్ ఎవరూ తెలీదు. లైబ్రరీలో అన్నీ పాత పుస్తకాలే ఉండేవి. దాన్తో చలం, గోపీచంద్‌, మల్లాది, మైనంపాటి వీళ్లంతా కంటెంపరరీస్ అనుకునేవాడ్ని. ఇక్కడ కొంచెం వెనక్కి వెళ్లి నా తొలి రాతల గురించి చెప్తాను, సరికొత్త నూతన అపూర్వ పేరాలో…

స్కూలు వేసవి సెలవల్లో మా తాతయ్య మా ముగ్గురన్నదమ్ముల చేత దక్షిణ భారత హిందీ ప్రచార సభ వాళ్ల హిందీ పరీక్షలు కట్టించేవాడు. పదో తరగతి సెలవుల్లో ఒకసారి ఆ హిందీ టెక్స్ట్ పుస్తకాల్లో ఉన్న ఒక నాటకాన్ని తెలుగులోకి అనువదించటం మొదలుపెట్టాను. కథ నాది కాకపోయినా, కేవలం పదాలు మాత్రమే నావైనా సరే– నా పెన్ను కింద నుంచి ఒక కొత్త రచన రూపం తీసుకోవటం గొప్పగా అనిపించింది. ఆ ధైర్యంతో తర్వాత కొన్ని రోజులకే ఒక నోటు పుస్తకం తీసుకుని వరుసగా ఓ పది పేజీల్లో కథ రాసేసాను. అది ఒకడు సైకిలు నేర్చుకోవటంలో పడే తంటాల గురించిన కామెడీ కథ. కథ పూర్తయ్యాక చదువుకున్నప్పుడు బాలేదనిపించింది కానీ, రాస్తున్నప్పుడు వచ్చిన కిక్కే వేరు. నేను రచయితని అవ్వాలనుకోవటం ఆ రోజుల్లోనే ఎప్పుడో మొదలైందనుకుంటాను. ఎందుకంటే– బాగా గుర్తు– పదో తరగతిలో ఓ ఇంగ్లీషు పాఠంలో ఏదో సందర్భంలో ‘‘మ్యుజిషియన్లకీ, రైటర్స్‌కీ మెమొరీ చాలా ముఖ్య’’మన్న ఒక వాక్యం చదివి నేను చాలా వర్రీ అయ్యాను. ‘‘అరె నాకు జ్ఞాపక శక్తి చాలా తక్కువ కదా మరెలాగా’’ అన్నది నా బాధ. అప్పట్లోనే డైరీలు రాయటం మొదలుపెట్టాను. కొత్త సంవత్సరం సండే సప్లిమెంట్‌లో డైరీల గురించి పడిన ఆర్టికల్ చదివి డైరీలు రాయాలని ఫిక్సయ్యాను. ఇంక ఒకటే రాయటం. ఫలానా రోజున జరిగిన విషయాల్ని మళ్ళీ ఎప్పుడో చదువుకుంటే గుర్తొచ్చేలా రాయటమన్నది డైరీ ఉద్దేశం అయినప్పుడు, ఆ డైరీ ఎంట్రీలు చాలా డీటెయిల్డుగా రాయటం ముఖ్యమని అనుకున్నాను. కానీ ఒక అనుభవాన్ని అందులోని ఏ డీటెయిల్ దాచుకుంటుందో పట్టుకోవటం కష్టమైన విషయం. అప్పటి నాకే కాదు, ఇప్పటి నాకు కూడా. కాలేజీ రోజులు చాలా ముఖ్యమైనవని అప్పట్లో సినిమాలన్నీ ఊదరగొట్టేవి. ఆ రోజులు మళ్ళీ రావు గనక వాటిని డైరీల్లో ఇంకా వివరంగా రాయాలనుకున్నాను. అలా డీటెయిల్స్ నాకు ఒక అబ్సెషన్‌లాగా మారిపోయాయి. నా చొక్కా రంగు  నుంచి, ఫలానా విషయం జరిగిన టైమ్ నుంచి, వెళ్ళిన చోటులో వాతావరణం వాసన దాకా అన్నీ ఆ ఎంట్రీల్లో ఇమిడ్చేయాలని ప్రయత్నించేవాడిని. దాన్తో ఏదో ఉదయం బస్సు కోసం ఎదురుచూట్టం కూడా నా డైరీలో పేజీలు ఆక్రమించేది. మళ్ళీ ఆ రాయటంలో భాష మీద గానీ, పదాల ఎంపిక మీద గానీ, వాక్యం తీరు మీద గానీ శ్రద్ధ ఏం ఉండేవి కాదు. అసలవి ముఖ్యమే కాదు. ఆ ఎంట్రీ చదివితే ఆ రోజు జరిగింది ఉన్నదున్నట్టు గుర్తుకు రావాలంతే. దాన్తో ఆ ఎంట్రీలన్నీ కర్త కర్మ క్రియలు చేర్చి రాసిన చాకలిపద్దుల్లాగా ఉండేవి. తర్వాత చాలాఏళ్ళకి ఒకసారి చదువుకుంటే అన్ని వివరాల దట్టింపు వల్ల అసలు ఆ పేజీల్లో ఉన్నవి నా అనుభవాలేనా అన్నంత దూరం జరిగిపోయి కనిపించాయి. ఒకేసారి అన్నీ కట్టగట్టి చింపేశాను (ఎప్పుడో త్రిపురని చదువుకున్నాక గానీ జ్ఞాపకం నుంచి రాతకి ఒక అనుభవాన్ని ఎలా బదిలీ చేయాలో అర్థం కాలేదు).

నేను డిగ్రీ మూడేళ్ళలో పదమూడు సబ్జెక్టులు ఫెయిలయ్యానని ఆఖరు సంవత్సరం దాకా అమ్మకి తెలీదు. మొదటి సంవత్సరంలోనే చదువుని సీరియస్సుగా తీసుకోవటం మానేశాను. తీసుకోవటం లేదన్న భయం ఏ మూలో ఉండేది, కానీ ఇంకోలా ఉండలేకపోయేవాడ్ని. పరీక్షల రోజుల్లో కూడా సినిమాలకి వెళ్ళాను. అన్ని సబ్జెక్టులు పోయాయని ఒకేసారి తెలిసేసరికి అమ్మకి ఏమనాలో అర్థం కాలేదు. నేను అప్పటికే హైదరాబాద్ వెళ్లి సినిమా దర్శకుడైపోదామన్న ఆలోచనలో ఉన్నాను. మధ్యలో సినిమా ఎందుకు వచ్చిందీ అంటే– రచయిత అయిపోయి పుస్తకాలు రాసేస్తే డబ్బులు రావన్న విషయం అప్పటికే తెలుసు కాబట్టి, కనీసం ఆ రాసేదేదో సినిమాల్లో రాస్తే డబ్బులైనా వస్తాయి కాబట్టి– సినిమా అన్నమాట. కానీ హైదరాబాదు వెళ్ళటానికి కూడా నా దగ్గర డబ్బులు లేవు. అమ్మకి చెప్పకుండా వెళ్దాం అనుకున్నాను కాబట్టి అమ్మని అడగబుద్ధేయలేదు. దాన్తో ఈనాడు ఆదివారం వాడు కథలు రాస్తే పారితోషకం ఇస్తాడని చదివి వరుసగా రెండు కథలు రాసి పోస్టు చేసేసాను. ఒక నెల రోజులు లైబ్రరీకి వెళ్ళి ప్రతి వారం కథ కోసం వెతుక్కోవటం, నిరాశగా వెనక్కి రావటం. నెల తర్వాత రెండు కథలూ రిజెక్టెడ్ స్టాంపుతోటి పోస్టులో తిరిగి వచ్చాయి. అప్పటి నుంచి ఇప్పటి దాకా నేను ఒక్క కథని కూడా మళ్ళీ పత్రికకి పంపలేదు. గత పదిహేనేళ్ళుగా జర్నలిజంలోనే ఉన్నా సరే. నా ‘చేదుపూలు’ కథల్లో ఒక్కటి కూడా ప్రింట్ పత్రికలో పడింది లేదు.

ఈనాడు నుంచి ఈ రిజెక్టెడ్ ఉత్తరం అమ్మ చూసి అడిగాకా అప్పుడు నా హైదరాబాదు ప్లాను చెప్పాను. అప్పుడు తనే కూడా వచ్చి దింపి మరీ వెళ్లింది. హైదరాబాదు వచ్చాకా నా లైబ్రరీ చదువులో ఉన్న ఖాళీలు నింపుకునే పన్లో పడ్డాను. అంటే నా ఆలమూరు లైబ్రరీలో దొరకని క్లాసిక్ పుస్తకాలు చదవటం అన్నమాట. డబ్బులు కాసిని రాగానే అబిడ్సులో విశాలాంధ్రకి వెళ్లాను. అన్ని పేరంటాల్లోనీ కనపడే ఆడపడుచుల్లాంటి పుస్తకాలు కొన్నుంటాయి కదా, క్లాసిక్స్ అని చెప్పుకునేవి, అవన్నీ కొనేశాను: అంటే బుచ్చిబాబు ‘చివరకి మిగిలేది’, గోపీచంద్ ‘అసమర్థుడి జీవయాత్ర’, కొ.కు ‘చదువు’, చలం ‘మైదానం’, ‘ప్రేమలేఖలు’, ‘మ్యూజింగ్స్’.... వీటన్నిట్లోకీ ‘మ్యూజింగ్స్’ నాకు బాగా నచ్చింది. ఫిలసాఫికల్ బెంట్ అంటారు కదా… ఆ పుస్తకం చదివాకే అది ఏర్పడింది. అది చదవకపోతే, ఆ తర్వాత చదివిన ఫిలాసఫీ పుస్తకాలేవీ అర్థమయ్యేవి కాదు. తర్వాత ఎన్ని దేశాల వాళ్ళు ఎంతమందిని చదివినా చలం అంత విస్తృతి ఉన్నవాడూ, చలం అంత కాంట్రడిక్షన్లని ఇముడ్చుకున్నవాడు, చలంలా బతికినవాడూ ఒక్కడంటే ఒక్క రచయిత కూడా తగల్లేదు. చివరకి చలం మెచ్చుకున్న రచయితలు కూడా చలం కంటే దిగదుడుపే అనిపిస్తారు. వీళ్లని అవజేసిం తర్వాత– గాడ్ ఫాదర్ సినిమా చూసిన ఊపులో– గాడ్ ఫాదర్ నవల తెచ్చుకుని చదివాను. పల్లెటూళ్లల్లో పెరిగిన తెలుగుమీడియం వాడ్ని నేను ఇంగ్లీషు పుస్తకం చదవగలనని నాకే తెలీదు. (ఆ పుస్తకం పరమ చెత్త. ఒక చెత్త పుస్తకం నుంచి గొప్ప సినిమా ఎలా తీయాలన్నదానికి చదవొచ్చు). తర్వాత ఇంగ్లీషు చదవగలుగుతున్నానన్న ధైర్యంతో కాఫ్కా మూడు నవలలూ, అయాన్ రాండ్ రెండు నవలలూ తెచ్చేసుకున్నాను. కాఫ్కా డైరీస్ సిటీ సెంట్రల్ లైబ్రరీలో దొరికితే చొక్కా కింద దాచుకుని వచ్చేశాను. తర్వాత దాస్తోయెవస్కీ ‘క్రైమ్ అండ్ పనిష్మెంట్’, ‘బ్రదర్స్ కరమజవ్’ బుక్ ఎగ్జిబిషన్‌లో కొనుక్కున్నాను. ఒక వయసులో భాష చాలా సులువుగా వచ్చేస్తుందనుకుంటాను. 2004 నుంచి 2008 మధ్యలో నేను చదివిన ఇంగ్లీషు పుస్తకాలు లెక్కే లేదు. ఈ అన్ని పుస్తకాల్లోకీ నామీద బాగా పని చేసింది కాఫ్కా డైరీస్. పుస్తకాల అల్మరాలోంచి ఏ పుస్తకం తీస్తావో వొళ్లు దగ్గరపెట్టుకుని తీయి అని త్రిపుర అన్నది కాఫ్కా గురించే. కాఫ్కా డైరీస్ చదివాక కాఫ్కా రోగం నాకు అంటుకుంది. అంటే రచనకి పూర్తిగా మనని ఇచ్చేసుకోవటం. ఈ పుస్తకం ప్రపంచాన్ని ఇంకోలా చూట్టం నేర్పింది. భరించలేనంత దగ్గరగా. నాకు డైరీ ఎలా రాసుకోవాలో కూడా నేర్పింది. పొద్దున్నే లేచి గుర్తున్న కలల్ని రాసుకునేవాడ్ని. డైరీని ఇదివరకట్లా మళ్ళీ ఎప్పుడో చదివే నా భవిష్యత్తు వెర్షనుకి గుర్తుండాలన్నట్టు రాయటం కాక, అప్పటికప్పుడు ఇంప్రెషన్స్ లాగా రాసుకోవటం అలవాటైంది. ఆ ప్రభావంలో నేను రాసుకున్న డైరీ నాకెంత ఇష్టమంటే ఓ మూడేళ్ళు కలిపి రాసుకున్న అదొక్క డైరీనే ఇప్పటికీ దాచుకున్నాను. అలాగే కాఫ్కా తన డైరీల్లో చాలా రైటింగ్ ఎక్సర్సయిజుల్లా రాసుకుంటాడు. ఒక్కోసారి ఏవి డైరీ ఎంట్రీలో, ఏవి రైటింగ్ ఎక్సర్సయిజులో కూడా తెలీవు. నేనూ ఆ కోవలో ఏం తడితే అది రఫ్ నోటు పుస్తకాల్లో రాసేవాడిని. అంటే ఒక ఊహలో నిన్ను నువ్వు నిలుపుకొని ఇక అది నిన్ను ఎటు తీసుకెళ్తే అటు ముందేముందో తెలీకుండా వెళ్ళిపోవటం. ఇలా ఆఫీసులో ఖాళీ దొరికినప్పుడూ, లోకల్ రైలు కోసం ఎదురు చూస్తున్నప్పుడూ, రాత్రుళ్లు నిద్రపట్టనప్పుడూ… ఇలా ఎప్పుడు పడితే అప్పుడు ఎక్కడ పడితే అక్కడ రాస్తూనే ఉండేవాడిని. అలా ఓ నాలుగైదు రఫ్ నోట్స్ బుక్స్ ఖర్చయ్యాయి ఈ రాతలతో. కాఫ్కా డైరీస్ నన్ను సినిమా పిచ్చి నుంచి కూడా క్యూర్ చేసేసింది (నా సాహిత్యం పిచ్చికి సమాంతరంగా సాగిన సినిమా పిచ్చి గురించి రాస్తే ఇంకో ఇంత పోస్టవుతుంది). ప్రపంచ సాహిత్యం ఇలా నా ముందు తెరుచుకున్నాక తెలుగు సాహిత్యం జోలికి దాదాపు వెళ్ళలేదు. కాఫ్కా, దాస్తోయెవస్కీ తోపాటు, నబొకొవ్, చెస్టర్టన్, బోర్హెస్, ఫ్లాబెర్ట్… వీళ్లవే గాక వీళ్ల గురించి రాసినవి కూడా విపరీతంగా చదివేవాడ్ని. వీళ్లతో పాటు తర్వాత చదివిన టాలుస్టాయి, చెఖోవ్, బెకెట్, ప్రూస్ట్, శాలింజర్ లాంటివాళ్లు నా చేతనాకాశంలో మెగాస్టార్లు. నేను చదువుకున్నదంతా దాదాపు ఇలా కథలే అయినా– సైన్సు కానీ, ఫిలాసఫీ కానీ, చరిత్ర కానీ, సోషియాలజీ కానీ చదువుకోని లోటు నాకెప్పుడూ తెలియలేదు. నిజానికి ఆయా శాస్త్రాల్లో గొప్పవనే పుస్తకాలు ఎప్పుడు తెరిచి చదవబోయినా, నాకు ఈ రచయితల కథలు కలిగించిన జీవిత స్పృహ ముందు ఆ పుస్తకాల్లో జ్ఞానం తీసికట్టుగా కనిపించేది. ఈ రచయితలు వాళ్ల కథల ద్వారా శాస్త్రీయ, చారిత్రక, సామాజిక, సైద్ధాంతిక సత్యాలకు మించిన సత్యాలను నాకు ఇచ్చారు. వీళ్లల్లో నబొకొవ్ నాకు రచయిత అంటే ఒక sovereign being అన్నది నేర్పాడు. నబొకొవ్ ఇంకా చాలా నేర్పాడు: పాటించలేనివి, ఆయన్ని మోడలుగా పెట్టుకుని అనుసరించటానికి అసాధ్యమైనవి. నా డీటెయిల్స్ పిచ్చి నబొకొవ్ ని చదివాకా మరింత ముదిరిపోయింది. అది నా మొదటి ముద్రిత కథలో కనిపిస్తుంది. ‘‘ముద్రిత’’ కథ అంటే బ్లాగులో నేనే పోస్టు చేసిన కథ. నాకు 2007లో తెలిసింది తెలుగులో బ్లాగులు రాయొచ్చని. ఇంటర్నెట్ సెంటరుకి వెళ్లి నాకూ ఒక బ్లాగు పెట్టేసుకున్నాను ‘నా గొడవ’ అని. మొదలుపెట్టిన మూడో నెలకి ఒక కథ రాశాను. ఎప్పుడో పదో తరగతిలో రాసినంత, ఈనాడుకి పంపటానికి డిగ్రీ చివర్లో రాసినంత, తర్వాత నా డైరీల్లో రాసుకున్నంత సులువు కాలేదు– ఈసారి కథ రాయటం. దీనికి కారణం నబొకోవే. ఆయన్ని చదివిన తర్వాత రాయటం ఒక టార్చరస్ యవ్వారం అయిపోంది. ఆ కథ ఒక భార్యాభర్తల గురించి. నాకు అప్పటికి పెళ్లి కాలేదు. పెళ్లిలో ఉండటం అంటే ఏంటో తెలీదు. తెలీని అనుభవాన్ని నిర్మించటానికి నేను డీటెయిల్స్ మీద ఆధార పడ్డాను. రాయటమన్నది నిర్మించటం లాగా తయారయ్యింది. ప్రతీ రెండో వాక్యం ఒక నిర్మాణమే. చాలామంది నచ్చిందన్నారు. కానీ ఈ యాతన తర్వాత నాకు రెండో కథ రాయటానికి భయమేసింది. కథని ప్రయత్నపూర్వకంగా నా అనుభవానికి దూరంగా, నా నుంచి స్వతంత్రంగా నిలబెట్టే ఈ ప్రయాస నుంచి విడుదలవటానికీ, మళ్లీ రాయటం గురించి ఏమీ తెలియకముందున్న ఒక అలవోకడని వెనక్కి తెచ్చుకోవటానికీ నాకు చాన్నాళ్లు పట్టింది.  ఇదంతా ఒక కొలిక్కి వచ్చింది మాత్రం త్రిపురని చదివాకే. రచనలో డీటెయిల్స్ ముఖ్యమే కానీ– ఎందుకు ముఖ్యమన్నదీ, ఎంతవరకూ ముఖ్యమన్నదీ ఆయన్ని చదివాకా తెలిసింది. అది తెలిసాక, రాయటం మళ్లీ ఒక ఆనందపెట్టే పని అయ్యింది. కథ రాయటమంటే బ్లూ ప్రింట్ ఆధారంగా ఇల్లు కట్టడం లాంటిది గాక, తెలీని దారుల్లో ఇంకా రూపించని దేన్నో వెతుక్కోవటం లాంటిదని అర్థమైంది. రాస్తూనే రచనని వెతుక్కోవటం అన్న ఈ పద్ధతిలో నేను రాసిన మొదటి కథ ‘లోయల్లో ఊయల’ (2014). ఆ తర్వాతి కథల్లో పైన చెప్పిన రెండు పద్ధతులూ వేర్వేరు లెవెల్స్‌లో ఉన్నాయి. అంటే ఒక్కో కథని ఒక్కో పద్ధతి డామినేట్ చేసింది. కానీ పూర్తిగా రెండో పద్ధతిలో రాసింది ‘ముక్కు’ (2019). నా కథల్లో నా ఫేవరెట్. పదోతరగతిలో నా మొదటి కథ రాసినప్పుడు ఏ కిక్కు గురించి చెప్పానో అలాంటిది ఈ కథ రాసే ఆద్యంతం అనుభవించాను. నా కథలు చూట్టానికి పెర్సనల్ అనుభవాల్ని బయటకి చెప్పుకోవటమే పనిగా రాసినట్టుంటాయి. కానీ నన్ను ఎక్సైట్ చేసిన వేర్వేరు వ్యక్తీకరణ విధానాల్ని కాయితం మీద పెట్టి టెస్టు చేసుకోవటం కూడా నాకు ముఖ్యం. అలా టెస్టు చేసుకోవటానికి ఒక ఇతివృత్తం అంటూ ఉండాలి గనక, అది సిద్ధంగా దొరికేది నా అనుభవంలోనే గనుక, అవి పెర్సనల్ కథలయ్యాయి.

2007 నుంచి 2012 దాకా బ్లాగుని చాలా శ్రద్ధగా రాశాను. అది నేను నడిపే నా పత్రిక అన్నట్టు ఫీలయ్యేవాడిని. అస్తమానూ కథలే అంటే రాయటం అంటే కష్టం కాబట్టి, చదివేవాళ్లకి బ్లాగులో తరచూ ఏదన్నా కొత్త విషయం కనిపించాలి కాబట్టి, కేవలం ఆ రీజన్ కోసమే, వ్యాసాలు, అనువాదాలు మొదలుపెట్టాను. వ్యాసాలు రాయటం మొదలుపెట్టగానే నా గురించి నాకొక భయంకరమైన నిజం తెలిసింది. ఎయిడ్సు కాదు. నేను ఒక పుస్తకాన్ని/ రచయితని అయితే ఇష్టపడతాను, లేదంటే తీసిపారేస్తాను. నాకు మిడిల్ గ్రౌండ్ అంటూ లేదు. అందరూ నెత్తికెక్కించుకునే రచయితలు చాలామంది నాకు ఎక్కరు. బ్లాగులో నా మొదటి వ్యాసంలోనే అయాన్ రాండ్ నాకు ఎంత నచ్చదో రాశాను. ఇప్పటికీ తెలుగులో గొప్పవాళ్లనబడే రచయితల్లో చాలామంది రచనలు నాకు నచ్చవు. గోపీచంద్, చాసో, రావిశాస్త్రి, కాళీపట్నం, కేశవరెడ్డి.. వీళ్ల రచనల మీడియోకర్ క్వాలిటీకి, గొప్ప రచయితలుగా వీళ్లకున్న పేరుకీ మధ్య నాకు పొంతన కనపడదు. అండర్రేటెడ్ జీనియస్సులని చెప్పబడే చండీదాస్, సి.రామచంద్రరావు లాంటి వాళ్ల రచనలు పరమ చప్పగా కనిపిస్తాయి. వీళ్లందరికంటే, అరివీర ఇడియోసింక్రాటిక్గా రాసిన, కవికొండల లాంటి వాళ్ల కథలే బాగుంటాయి. మామూలుగా ఇలాంటి అభిప్రాయాలు అందరు పాఠకులకూ ఉంటాయి. కానీ ఆ పాఠకులు రచయితలు కూడా అయినప్పుడు ఇలాంటి అభిప్రాయాలని ప్రకటించటంలో కొంచెం మితం పాటిస్తారు. బహుశా ఎందుకంటే– రచయితలు స్వయంగా ఇలాంటి అభిప్రాయాలు ప్రకటించినప్పుడు చూసేవాళ్లు దాన్ని ఒక చదువరి అభిప్రాయంగా కన్నా, వృత్తిపరమైన స్పర్థగా చూసే అవకాశం ఉంది కాబట్టి, లేదంటే ‘‘నువ్వు వాళ్లకంటే గొప్పగా రాస్తావా?’’ లాంటి ఎత్తిపొడుపులు ఎదుర్కోవాల్సి వస్తుంది కాబట్టి. అయితే స్వయంగా ముద్రిస్తున్న నా పత్రిక లాంటి బ్లాగులో మొహమాటం ఏముంది. బ్లాగు రాయటంలో అలవాటైన ఈ నిర్మొహమాటం నాకు తర్వాత కూడా కొనసాగుతూనే వచ్చింది. నేను గొప్పగా రాస్తానో లేదో నాకు తెలీదు (తెలీనక్కర్లేదు, నాకు రాయటం సంతోషమిచ్చినంతవరకూ) కానీ, నేను గొప్ప రచయితల్ని చదివే గొప్ప చదువరిని. ఆంటన్ చెహోవుని చదివిన చూపుతోనే చాగంటి సోమయాజుల్నీ చదువుతాను. ఈయన తెలుగోడని డిస్కౌంటు ఇవ్వలేను. త్రిపురని గొప్పోడన్నానంటే మరి తెలుగోడన్న డిస్కౌంటిచ్చి అనటం లేదు. సెలీన్నో, జాక్ కురవాక్నో చదివిన చూపుతోనే ఆ మాట అంటాను. ప్రతిభకి నా మనసులో ఉండే కొలమానం ప్రపంచవ్యాప్తంగా ఏ రచయితకైనా సమానంగా అన్వయించాలి కదా. వీటిని ప్రమాణాలుగా తీసుకోమని ఎవ్వర్నీ అడగటం లేదు. ఇవ్వన్నీ సాహిత్యమనే వ్యవస్థలో రికార్డు అవ్వాలని లేదు. కానీ నా అభిరుచులే నన్ను మలిచేవి. వాటి విషయంలో దాపరికం అనవసరం. అవి ఇంకెవరి అభిరుచులతోనో కలవటం లేదని కుక్కజెట్టీలు ఇంకా అనవసరం. వ్యాసాలు రాయటం ఒకవిధంగా నా అభిరుచిని నాకు స్పష్టం చేసింది. ఆలోచన ప్రధానమైన ఇలాంటి రచనల్లోనూ ఒక ఆనందం ఉంటుంది. ఆలోచన  వాక్యం నుంచి వాక్యానికి ఎలా ప్రసారమవుతుంది, ఎక్కడ ఒక ఆలోచన చక్కగా ముగిసి దాని అనివార్య పర్యవసానమైన రెండో ఆలోచన వైపు మరుసటి పేరాతో ఏ తీరున మొదలవుతుందీ… ఇలాంటి నిర్వహణను గమనించటం… వ్యాసాలు చదువుతున్నప్పుడూ, రాస్తున్నప్పుడూ ఆనందాన్నిస్తుంది. I have had this pleasure–plenty of it.

అనువాదాలు చేసేటప్పుడు నాకు దొరికే ఆనందం వేరు. అనువాదం వెనుక నా ఉద్దేశం చాలావరకూ– ఈ ఫలానా రచయిత ఎక్స్‌ప్రెషన్ తెలుగులో ఎలా ఉంటుందీ అన్న కుతూహలమో, ఈ ఫలానా రచయిత కోసం తెలుగుని ఎలాంటి కొత్త దారుల్లో నడపవచ్చోననే ఉత్సాహమో. అంతేగాక, అనువాదం అంటే మనం అభిమానించిన రచనని అత్యంత దగ్గరగా వెళ్లి చదవటం. అనువాదం కంటే దగ్గరి పఠనం ఇంకేమీ ఉండదు. మొన్నామధ్య యూరీ ఓలేషా కథ ‘ల్యోంపా’ని నేను ఎంతో సంతోషంతో అనువదించాను. ఆ కథని నా అంత దగ్గరగా ఓలేషా కాలంలోనైనా ఎవరైనా చదివుంటారా అన్నది అనుమానమే! బ్లాగులో నా మొదటి అనువాదం ఎడ్గార్ అలెన్ పో ‘టెల్ టేల్ హార్ట్’కి చేశాను. దానికి నేను పూర్తిగా డిక్షనరీ మీద ఆధారపడ్డాను. ఒక్క పదం కూడా వదలకుండా చేద్దామని ప్రయత్నించాను. ఇలా లిటరల్‌గా అనువాదం చేయటంలో అస్సలు ఆనందం లేదు. కథల విషయంలో నా ప్రయాణం కాన్షస్ కనస్ట్రక్షన్ నుంచి స్పాంటేనియిటీ వైపు ఎలా మళ్లిందో, అనువాదాల విషయంలో కూడా అలా లిటరల్ అనువాద పద్ధతి నుంచి స్వేచ్ఛానువాద పద్ధతికి మళ్లటానికి కొంచెం సమయం పట్టింది. నా కాఫ్కా అనువాదాలవన్నీ సక్సెస్ అని చెప్పను. నా శక్తి మేరకు చేశాను. అవి సక్సెస్ కావటం కంటే నాకు ముఖ్యమైనది, ఇందాకే చెప్పినట్టు, అనువాదం సాకుతో కాఫ్కాని అత్యంత దగ్గరగా చదవటం. కాఫ్కా పేజీలని నీళ్లల్లో నాన్చి ముద్దచేసి మింగటమొక్కటే తరువాయి! 

బ్లాగు రాయటం అంటే ఏదో నేనున్న నా గూటి నుంచి శూన్యంలోకి కొన్ని కూతలు కూయటం అనుకున్నానంతే. మళ్లీ అక్కడ ఒక బ్లాగింగ్ కమ్యూనిటీ ఉందని మెల్లగా తెలిసింది. కొంతమంది బయట కలిసి మీటింగులు కూడా పెట్టుకునేవాళ్లు. అప్పట్లో బ్లాగులు రాసినవాళ్లల్లో ఎక్కువమంది కంప్యూటర్ని ఇళ్లల్లో వాడే వీలున్నవాళ్లు–అంటే ఎక్కువగా ఎన్నారైలు, టెకీలు. నేను ఈ రెండు విభాగాలకీ చెందను. బ్లాగులున్నాయి కాబట్టి నేను రాయటం మొదలుపెట్టలేదు. అప్పటికే పుస్తకాలకి పుస్తకాలే రాతలతో నింపేస్తున్నాను. పత్రికలకంటే ఎక్కువ స్వేచ్ఛనిచ్చే మాధ్యమం కోసం ఎదురుచూస్తున్నాను. ఎన్నారైలు తెలుగు ప్రాంతం నుంచి దూరం వచ్చేసిన వాళ్లు. టెకీలు అంతకుముందులేని క్యుబికల్స్ ప్రపంచంలోకి అడుగుపెట్టిన తొలి తరంవాళ్లు. బ్లాగుల్లో అటు ఎన్నారైలు, ఇటు టెకీలు ఇద్దరూ వేర్వేరు కారణాల వల్ల ఇంగ్లీషు ప్రభావంలేని అచ్చ తెలుగులోనే రాయాలన్న పట్టుదలతో ఉండేవారు. పరమ కృతకమైన, వెగటైన ‘అంతర్జాలం’, ‘జాలగూడు’ లాంటి పదాలు అప్పట్లోనే పుట్టాయి. ఒక కమ్యూనిటీలో మసులుతున్నప్పుడు తెలీకుండానే మనమీద ఆ ప్రభావం పడుతుంది. నా మొదటి కథలో భాష చూస్తే నాకే ఎంతో ఎబ్బెట్టుగా ఉంటుంది. మెల్లగా ఆ కృతకత్వం నుంచి దూరం వచ్చి, కాస్త సాహిత్య పరంపర అయిన భాష వైపు, ఇంకా సాధ్యమైతే నా నోటి నుంచి వచ్చేలాంటి భాష వైపు రావటానికి సమయం పట్టింది. అలాగే బ్లాగుల్లో కొంతమంది ఎన్నారైలు తెలుగు సంస్కృతి మీద బెంగతో మరీ వెనక్కి ప్రాచీన సాహిత్యం దాకా వెళ్లిపోయేవారు. అప్పట్లో నేనూ కొన్ని కావ్యాలు కొన్నాను. చదివే ప్రయత్నం చేశాను. నా ఈ కుతూహలం చూసి నా కొలీగైన శ్రీరమణగారు ‘‘ఒక చోట ఆగితే బాగుంటుంది’’ అని సలహా ఇచ్చారు. అందుకని కాదు కానీ, ఆ పాత సాహిత్యం నా ఉద్దేశాలకి ఎందుకూ పనికి రానిదని అర్థమైంది. ఆ సాహిత్యంలోని ప్రపంచాలూ మనుషులూ నా ఆవరణకి చాలా దూరమని అనిపించింది. రాసేవాడిగా నాకు ఇప్పుడు నా చుట్టూ ఉన్న జీవితం ముఖ్యం, నన్ను రోడ్డుమీద రాసుకుంటూ పోయే మనుషులు ముఖ్యం. నేను సృష్టించాల్సింది ఈ ప్రపంచాన్ని, ఈ మనుషుల్ని, అందుకు వాడాల్సింది నా చుట్టూ వినపడే భాషని. నాకు తిక్కనైనా, పోతనైనా పూర్తిగా అనవసరం. ఎక్కడో ఇరవయ్యో శతాబ్దం జపనీస్ రచయిత షిగా వీళ్లందరికంటే ప్రాచీనుడిగా అనిపిస్తాడు. వీళ్లందరికంటే దగ్గరగా నా అనుభవాల గురించి నాతో మాట్లాడతాడు. ఈ సాహిత్య వ్యవస్థ ఎంత ఘనమైనదైనా, నాతో మాట్లాడిందాకానే నాకు దానితో నిమిత్తం. ఈ నిర్ణయానికి వచ్చాకా, నా పరిధిలో నాకు ముఖ్యమైనవే మిగిలాయి. సమయం ఆదా అయ్యింది.

నా బ్లాగులో పోస్టు చేసిన ‘రంగువెలిసిన రాజుగారి మేడ’ అన్న కథని నరేష్ నున్నా ‘పాలపిట్ట’కి పంపాడు. అలాగే సాక్షి సాహిత్యం పేజీలో కొత్తగా రాస్తున్నవాళ్లంటూ నన్నూ పరిచయం చేశాడు. అలా కంటెంపరరీ తెలుగు సాహిత్యంలో ఉన్నవాళ్లకి నేనొకడ్ని తెలిశాననుకుంటాను. ఆ కథ పడినప్పుడు కేశవరెడ్డి నుంచి లక్ష్మీపార్వతి దాకా నాకు ఫోన్లు చేశారు. అప్పుడే ఒక ప్రేమలో తలమునకలై ఉంటంతో నాకు సంబరపడేంత తీరిక లేదు. నాకు కొన్ని రచయితల సమావేశాలకి రమ్మని ఆహ్వానాలందాయి. భుజం తట్టడానికి కొన్ని చేతులు పైకి లేచాయి. నాకు దారి చూపటానికి వాళ్ళ వాళ్ళ దారుల్లోంచి పిలుపులు వినపడ్డాయి. రచన నచ్చిందని రచయిత మీద ఇష్టంతో కలవటం వేరు. కేవలం వాళ్లూ రచయితలన్న కారణాన ఆ గుంపులో భాగంగా కలవటం వేరు. ఆ కథ వల్ల వచ్చిన అలాంటి ఆహ్వానాలన్నీ కాదన్నాను. చాలామంది రాయటం మొదలుపెడుతూనే ‘‘రచయిత’’లన్న సమూహంలో భాగమనే ధోరణిలోకి వెళ్ళిపోతారు. వాళ్ల వ్యక్తిత్వానికి ముఖ్యమైన ఐడెంటిటీ ‘‘రచయిత’’ అన్నదే అవుతుంది. కానీ నాకు అది ఒప్పలేదు. ‘‘రచయిత’’ అన్నదే నా ముఖ్యమైన ఐడెంటిటీ అయితే, రాస్తున్నవాళ్లతో రోజల్లా కలబోసుకోవటమే నా పని అయితే, మరి ఏదన్నా రాయటానికి నన్ను జీవితమెలా సోకుతుంది, నాదాకా రావటానికి జీవితానికి సందెక్కడ దొరుకుతుంది? నేను కొడుకుని, అన్నయ్యని, భర్తని, తండ్రిని, స్నేహితుడిని, మోహితుడిని, మా ఓనరు ఇంట్లో అద్దెకుండేవాడ్ని, మా పాలవాడికి ఖాతావున్నవాడిని, ఒక పరిచయస్థుడికి తీర్చలేనంత అప్పున్నవాడిని, రోడ్డు మీద నా బండి గుద్ది రచ్చపెట్టుకున్నవాడికి అపరిచిత కోపధారి మనిషిని, ఇన్ని దినాల జీవితం పన్నిన వ్యూహంలో అనుభవాల మలుపుల్లో చిక్కుకుని దారీతెన్నూ తెలియకుండా గమిస్తున్నవాడిని… ఇవన్నీ నాకు రాసేవాడిగా చాలా ముఖ్యమైన ఐడెంటిటీలు. నేను వీటన్నిటినీ నిలుపుకోవాలి. ‘‘రచయిత’’ అనే తొక్కలో ఐడెంటిటీ కంటే ఇవి వందరెట్లు ముఖ్యం. నాకు వీటితో పరిచయం పోతే– ఇక ‘‘రచయిత’’ అన్న ఐడెంటిటీ ఉన్నా ఒకటే ఊడినా ఒకటే. ఎందుకంటే ఇక ఆ తర్వాత రాసేదంతా డొల్ల అక్షరమే. కాబట్టి ‘‘రచయిత’’ అన్న ఐడెంటిటీ వైపు నన్ను గుంజాల్సింది నా రాత మాత్రమే. దానికి అతీతంగా ప్రతి ఆహ్వానాన్నీ, ప్రతిపాదననీ కాదన్నాను. ఒకసారి ఒక తోటి రచయిత నాకు ఫోన్ చేసి కలుస్తా అన్నాడు. ఇంటికి రమ్మన్నాను. అతను చౌరస్తాకి వస్తే వెళ్లి రిసీవ్ చేసుకున్నాను. ఇంటికి వచ్చాక అతను: ‘‘మీరు రిక్లూసివ్ అనీ, ఎవ్వర్నీ కలవరనీ నాతో ఒకరు చెప్పారు. మీరు బానే రిసీవ్ చేసుకున్నారు’’ అన్నాడు. ఈ ‘‘రిక్లూజివ్’’ అన్న విశేషణం సంపాదించటానికి శాలింజర్ అన్న రచయిత ఎవరికీ తెలియని ఒక ఊరికి పోవాల్సి వచ్చింది, ఇంటి చుట్టూ పెద్ద కంచె కట్టుకోవాల్సి వచ్చింది, ఏవో అత్యవసరాలకి తప్ప బైటకి రాకుండా దశాబ్దాలపాటు జర్నలిస్టుల నుంచీ ఫొటోగ్రాఫర్ల నుంచీ దాక్కోవాల్సి వచ్చింది– నాకు మాత్రం సాహిత్య సమావేశాలకి వెళ్లకపోవటం ఒక్కటీ సరిపోయింది. నేను సాహిత్యమనే వ్యవస్థలో భాగం కాదల్చుకోలేదే తప్ప, ఏ స్నేహ ప్రతిపాదననీ ఎప్పుడూ తిరస్కరించలేదు. ఆ స్నేహం ‘‘రచయిత’’ అన్న ఐడెంటిటీని దాటి ఉండాలని కోరుకున్నానంతే. అలాంటి స్నేహాలు కొన్ని ఏరుకున్నాను, కొన్ని కలిసి వచ్చాయి. కొన్ని మాటలు బాల్య స్నేహితుల దగ్గరే వెళ్లబోసుకోగలను, కొన్ని నా రాతలు పునాదిగా కలిసిన స్నేహాల దగ్గర మాత్రమే వెళ్లబోసుకోగలను.

సాహిత్య వ్యవస్థకు అతీతంగా, దాన్ని ఆధారంగా చేసుకొని కొన్ని కార్యక్షేత్రాలుంటాయి. సమాజాన్ని మార్పు వైపు జరిపేందుకు కావాల్సిన సామూహిక యత్నాలుంటాయి. ఇక్కడ పనిచేసేవాళ్ల వల్ల ముఖ్యమైన పనులు జరుగుతాయి. అవేవీ నా కార్యక్షేత్రం కాదు. ఇక్కడ మొదలవుతోన్న ఈ వాక్యం చివర్న రాబోయే పదానికి నికరమైన అర్థం కూడా ఇచ్చుకోకుండానే– నేను ఇండివిడ్యువలిస్టుని. వ్యక్తి నాకు ముఖ్యం. వ్యక్తిగా ఇక్కడ నేను ఆక్రమించుకున్న, నా చేత నిండిన పరివలయం నాకు ముఖ్యం. ఇది నా అస్తిత్వం. పుట్టి పోయేలోగా నాకు ఇవ్వబడిన కాలం. నా చేతనలోకి ప్రవహిస్తోన్న ఈ స్థల కాలాల అనుభవాన్ని అథెంటిక్గా, నిస్సిగ్గుగా, నిజాయితీగా వెలిబుచ్చుకోవటమన్నది నాకు నేను అప్పజెప్పుకున్న పని. నేను విపరీతంగా ప్రేమించిన, పైన ప్రస్తావించిన నా మెగాస్టార్లు కూడా ఇదే పనిని ఎవరికి వాళ్లు అప్పజెప్పుకున్నారు. జీవితాలు వెచ్చించి రాశారు. చదివిన నాకెంతో ఇచ్చారు: వ్యక్తిగా నా జీవితాన్ని మరింత ఎరుకతో చూసేలా చేశారు, నన్ను తాకే సమాజం పట్ల మరింత సున్నితంగా మనగలిగే మనిషిగా తయారు చేశారు. ఇదే అనుభవాన్ని నా రాతలు ఇంకొరికి ఇవ్వటం ఇవ్వలేకపోవటం అన్నది నా పనిలో నా నేర్పుకి సంబంధించినది. నా ఉద్దేశం మాత్రం అది కాదు. నేను చెప్పిన మెగాస్టార్ల ఉద్దేశమూ అది కాదు. రచన ఒక సహజాతం. అప్పగించబడిన డెస్టినీ. అది పాటించాలి, అంతే. ఇలాంటి నిర్వచనం ఇవ్వటం ద్వారా నేను వందలాది ఇతర రకం రచయితల్ని, ఇతర రకం రచనల్నీ వెలి వేస్తున్నానని తెలుసు. ఈ పరిమితమైన అర్థంలో మాత్రమే నన్ను నేను రచయితగా చూసుకుంటాను. కానీ మరి ఈ పరిమిత వలయంలో కొన్ని పాలపుంతలే తిరుగాడుతున్నాయి. లెక్కపెడితే జీవితం చాలనన్ని నక్షత్రాలున్నాయి.

ఎవరి కోసం రాస్తున్నారూ అనే ప్రశ్న ఒకటి ఉంది. ‘‘నా కోసం నేను రాసుకుంటున్నాను’’ అన్న సమాధానం పట్ల విపరీతమైన నిరసన కనపడుతుంది. ‘‘నీ కోసం నువ్వు రాసుకుంటే రాసి నీ సొరుగులోనే పెట్టుకోవచ్చు కదా’’ అనబుద్ధవుతుంది. కానీ ఇది ఆ సమాధానాన్ని సరిగ్గా అర్థం చేసుకోలేక అనే మాట. నబొకొవ్‍ని ఒక ఇంటర్వ్యూలో ‘‘మీ ఆదర్శ పాఠకులు ఎవరు?’’ అని అడిగారు. ఆయన సమాధానం: ‘‘నేను నా పాఠకులెవరూ అని ఊహించుకున్నప్పుడల్లా ఓ గది నిండా నా ముసుగులే తొడుక్కున్న మనుషులు కనిపిస్తారు’’ అని. దానర్థం ఆయన తన కోసమే రాసుకుంటాడు, కానీ తన కోసమే రాసుకోడు. తన లాంటి మనుషులు ఉన్నారన్న నమ్మకంతో రాస్తాడు. నబొకొవ్‍ని నేను ప్రేమించానంటే నాలో ఎక్కడో నబొకొవ్ ఉన్నట్టే. కాఫ్కాని నేను ప్రేమించానంటే కాఫ్కాలో ఎక్కడో నేను ఉన్నట్టే. త్రిపురని నేను ప్రేమించిన క్షణంలో త్రిపురా నేనూ ఒక్కటే. ఇలాంటి క్షణం కోసమే ఇలాంటి రచయిత రాసేది. ఈ ఒక సర్క్యూట్ పూర్తవటం కోసమే అతని రచన అచ్చయ్యేది, పుస్తకంగా వచ్చేది. నా పుస్తకం వేయటం ప్లెజంట్ అనుభవం అని చెప్పను. ఒక చోట ఇరుక్కుని విసిగించి ఇంకో చోట నుంచి ఎలాగో బైటపడింది. పుస్తకంగా చూసుకున్నప్పుడు మాత్రం బావుంది. ‘‘ఇవి ఎన్నో నేనుల్లో కొన్ని నేనులు కాగితం దాకా వచ్చే ధైర్యం చేస్తే పుట్టిన కథలు’’ అని ముందుమాటలో రాశాను. అవును, ‘చేదుపూలు’ కథలన్నీ కూడినా నేను రాను. ‘చేదుపూలు’ కథలన్నీ నాలోంచి తీసేస్తే మాత్రం చాలా కోల్పోయిన శేషాన్ని అవుతాను.  అందుకే ఆ పుస్తకానికి ముఖచిత్రంగా ఏం బొమ్మ వేయిద్దాం అని ఆలోచిస్తుంటే ఒక బోర్హెస్ మాట గుర్తొచ్చింది:

“A man sets out to draw the world. As the years go by, he peoples a space with images of provinces, kingdoms, mountains, bays, ships, islands, fishes, rooms, instruments, stars, horses, and individuals. A short time before he dies, he discovers that the patient labyrinth of lines traces the lineaments of his own face.”

అందుకే ఆ కథలకి నా ముఖం తప్ప మరింకేమీ నప్పదనిపించింది. ‘చేదుపూలు’ పుస్తకం వచ్చి రెండేళ్లవుతోంది. ఆ పుస్తకానికి వెనక మాత్రం ఇప్పుడు చెప్పుకున్న చరిత్రంతా ఉంది. ఈ పనిని చిన్నప్పుడు ఏ అమాయకత్వంలో నాకు నేను అప్పజెప్పుకున్నానో తెలీదు. పని మొదలుపెట్టాకా మాత్రం సగంలో వదిలేసిపోలేను. వాక్యం చివరన్న ఒక చుక్క అద్దనిదే వదిలేయాలనిపించదు. ‘చేదుపూలు’ పుస్తకం నాకు చుక్కో, కామానో తెలీదు. ఒక రిలీఫ్ ఖచ్చితంగా. ఏదో పెద్ద కథ ముగిస్తే వచ్చే రిలీఫ్!


January 15, 2021

‘‘మంచి కథ అంటే’’

(‘సారంగ’ వెబ్ మేగజైన్ లో ‘మంచి కథ అంటే’ అన్న శీర్షికకు రాయమని అడిగినప్పుడు రాసింది)

అమీబా పటము గీచి భాగాలు గుర్తించుము అన్నట్టే ఉంది నా ప్రాణానికి- ‘‘మంచి కథ అంటే" అన్న ప్రశ్న. ఆబ్జెక్టివ్‌ సమాధానమంటూ ఒకటుంటే- అది నాకు తెలియదు. ‘‘నీ దృష్టిలో మంచి కథ ఏంటి’’ అని ప్రశ్నని కొంచెం మోడిఫై చేసుకుంటున్నాను. చాలామంది ‘‘మంచి కథ’’ ఇదంటూ చెప్పిన ఆబ్జెక్టివ్‍ ప్రమాణాలు పాఠకుల సౌకర్యాన్ని దృష్టిలో పెట్టుకుని చెప్పినవనిపిస్తాయి. క్లుప్తత, ఒకే సంఘటన, చెప్పకుండా చూపించటం, చదివేవాడు మద్దతిచ్చేకనీసం ఒక పాత్ర, కథని ముందుకు నడిపే ప్రతి ఒక్క వాక్యమూ... ఇట్లాంటి సూత్రాలన్నీ నాకు consumerist in essence అనిపిస్తాయి. అంటే కళని కూడా దాని వినియోగదారులకు తగినట్టు ease of utilityతో మలవడం అన్నమాట. మనం ఏ సూపర్ మార్కెట్‍కి వెళ్లినా- వుమన్ హార్లిక్స్, మదర్ హార్లిక్స్, కిడ్స్ హార్లిక్స్ ఇలా అరలన్నీ వినియోగదారుడి అటెన్షన్ కోసం ఆత్రపడుతూ ఉంటాయి కదా, అలాగ. మంచి కథ గురించి ఆబ్జెక్టివ్‍గా చెప్పగలిగిందేమన్నా ఉంటే- ‘‘మంచి కథ టెంప్లేట్‍ని పాటించదు’’ అన్న ఒక్క ముక్క చెప్పవచ్చు. కానీ ఇది చాలా shallow marker. ఇంకా లోపలికి వెళ్లేకొద్దీ చీకటి.... Murky waters. ఆ లోతుల్లోకి మునుగీతకొట్టి, సబ్‌కాన్షస్ చీకట్లలోకి పోయి, ఏ చట్రానికీ ఇమడనీ ఏ చట్రంలోనూ పట్టనీ మనదైనతనం కోసం, మన హ్యూమన్ కండిషన్ కోసం, ప్రపంచం మీదకి ప్రసరించే మనకే ప్రత్యేకమైన గమనింపు కోసం వెతుక్కోవాలి. నిద్రలేచిన దగ్గర్నుంచి మనకి ప్రపంచం surfaces మాత్రమే చూపిస్తుంది. సమస్త మానవ వ్యాపారాల పైపొరే మనకి కనిపిస్తుంది. చొచ్చుకుపోయి ఇంటీరియర్స్‌ లోకి చొరబడే కథ మొత్తం సమాజానికి కూడా మంచిది. ఐతే రాసేవాడు అంతరంగపు పెక్యులియర్ రంగుల్ని ఉన్నదున్నట్టు ఫాలో కావాలి. ప్రపంచాన్ని తాను ఎలా లోపలికి తీసుకుంటున్నాడు అన్నదే వాడికి ప్రమాణం కావాలి. సాహిత్య వ్యవస్థలో చెల్లుబాటైన కథన రీతుల్ని గానీ, ఆ కథలలో ఒప్పుకోబడిన ఇతివృత్తాల పంథా గానీ, ఆ ఇతివృత్తాలలో వెల్లడవుతున్న నైతిక వ్యవస్థలుగానీ... ఇవేమీ ప్రమాణం కాకూడదు. "మంచి నీతిని చెప్పేది మంచి కథ" అన్న ప్రిమిటివ్ వాదనని తిరస్కరించేవాళ్లు కూడా నీతిగా నడిచే ఆలోచనల్నీ, మర్యాదపూర్వకమైన జీవితాల్నీ చిత్రించే కథల్ని మాత్రమే మనస్ఫూర్తిగా ఒప్పుకోగలరు. ఇది మన తెలుగులోని all pervasive middle-class mentalityకి తార్కాణం. చెలామణీలో ఉన్న ప్రతి నీతికీ శాశ్వతమైన చెల్లుబాటు ఉందని నమ్మి నడిచే కథలూ, ప్రపంచం కౌగిలిలో సభా మర్యాద పాటించే రచయితలూ మానవానుభవం గురించి చెప్పగలిగేది పెద్దగా ఏం ఉండదు.    

మనం పూర్తి రాజకీయమనుకునే అంశాలకి వేరే డైమెన్షన్లు కూడా ఉంటాయి. సిరియా ఒక్క రాజకీయ సమస్యే కాదు. నవ నాగరికత ముందు వెక్కిరింత. మనం నమ్మి నడయాడే నేలల డొల్లతనాన్ని ఋజువుచేసే నిజం. మానవ జన్మ మూలంలోనే ఉన్న భయానక నిష్ఫలత్వానికి తార్కాణం. Syria is one great reason for you to not to take any happiness for granted, ever. రచన రాజకీయసమస్యలోని ఎటర్నల్ అంశాలని ఇతివృత్తంగా తీసుకున్నప్పుడు దాని శక్తి మరింత పెరుగుతుంది. ఎందుకంటే చరిత్రలో చాలా సిరియాలు ఉన్నాయి, ఇక ముందు కూడా ఉంటాయి. రాజకీయ సమస్యని నేరుగా ఎడ్రస్ చేసేవాటికంటే, అందులో అంతర్లీనంగా ఉండే కాలాతీతమైన అంశాల్ని ఎడ్రస్ చేసేవి, అవి more powerful. కాఫ్కా ఏ రాజకీయ సమస్యనీ నేరుగా కథల్లోకి తీసుకోకపోయినా, తన ఇంటీరియర్ లాండ్ స్కేప్‍ని మాత్రమే ఇతివృత్తంగా తీసుకున్నా, ఆధునిక రాజకీయ సంక్షోభాలకు చాలా రిలెవెంట్ అయిన texts రాయగలిగాడు. మనిషి మీద వ్యవస్థల అజమాయిషీ గురించి, వాటి క్రమబద్ధమైన మోహరింపు గురించి... చాలా స్పష్టంగా రాశాడు.

"Craft is dangerous" అంటాడు చార్లీ కాఫ్మన్. సాధనమున పనులు సమకూరు ధరలోన అన్నట్టు క్రాఫ్ట్ త్వరగానే పట్టుబడిపోతుంది. ఇక దానితో దేన్నైనా కిట్టించేస్తారు. ఒక ఆదివారం కులాసాగా కూర్చుని కథ రాసేస్తారు. ఇలా కిటుకు తెలిసిపోయిన వాళ్ళని చేయితిరిగిన రచయితలంటారు. ఇలా తయారైతే కష్టం. రాయటం ఎప్పుడూ భయోద్విగ్నమోహం లాగే ఉండాలి. అన్‌సెర్టెనిటీ ఉండాలి. చేయి చీకట్లో తడుముకోవాలి, అది ఎన్నో కథ ఐనా సరే. ఈమధ్య ఇంకెవరో చెప్పిన పోలిక కూడా బాగా నచ్చింది. నాక్కూడా గుర్తుంటుందని ఇక్కడ పెడుతున్నాను. సముద్రంలోకి నడుచుకుంటూ పోతున్నప్పుడు ఒక దశ దాటాకా కాళ్ల కింద భూమి తగలటం మానేస్తుంది. అలాంటి స్థితిలో, అసలు రాయటం మొదలవుతుంది.


September 23, 2020

ఎ పెర్ఫెక్ట్ డే ఫర్ బనానా ఫిష్

 - జె.డి. శాలింజర్ 


అడ్వర్టయిజింగ్ ఫీల్డులో పనిచేసే తొంభై ఏడుమంది న్యూయార్క్ వాళ్ళు ఆ హోటల్లోనే మకాంవేసి, లాంగ్ డిస్టాన్స్ లైన్స్ అన్నీ వాళ్ళే కబ్జా చేసేయటంతో, 507 నంబరు గదిలో ఉన్న అమ్మాయికి మధ్యాహ్నం పన్నెండు నుంచి రెండున్నర దాకా ఎదురుచూస్తే తప్ప లైన్ దొరక లేదు. ఆ సమయాన్ని ఆమె ఊరికే పోనీయలేదు. పాకెట్ సైజు మహిళల పత్రికలో “సెక్స్ స్వర్గమా నరకమా” అన్న ఆర్టికల్ చదివింది. తన దువ్వెననీ, బ్రష్షునీ శుభ్రంగా కడిగింది. బీజ్ కోటు స్కర్టుకి అంటుకున్న మరక తుడిచింది. బ్లౌజుకి బొత్తం మార్చింది. పుట్టుమచ్చ మీద కొత్తగా మొలిచిన రెండు వెంట్రుకల్ని పెరికింది. ఆపరేటర్ ఎప్పటికో ఆమె గదికి ఫోన్ కలిపే సమయానికి, ఆమె కిటికీ గూట్లో కూర్చుని ఎడమచేతి గోళ్ళకి రంగు పూస్తోంది.  

ఫోన్ మోగితే అన్నీ వదిలేసి పరిగేత్తే అమ్మాయి కాదామె. ఆ ఫోను తను పెద్దమనిషైన దగ్గర్నుంచీ మోగుతూనే వున్నట్టు చూసింది దాని వంక. 

అది మోగుతూనే ఉంది, ఆమె చిన్న బ్రష్షుతో చిటికెనవేలి గోరు మీద చంద్రవంకలు పేర్చుకుంటూ పోయింది. గోళ్ళరంగు మూత పెట్టి, లేచి నుంచొని, తన తడి—ఎడమ—చేతిని గాల్లో అటూయిటూ ఊపింది. పొడి చేత్తో, కిటికీ అంచున కిక్కిరిసిపోయున్న ఆష్ ట్రే అందుకొని, తనతోపాటు తీసుకెళ్ళి, మంచం పక్కన ఫోన్ మోగుతున్న టేబిల్ మీద పెట్టింది. శుభ్రంగా పక్కేసివున్న డబల్ బెడ్ మీద కూర్చొని—ఐదో రింగుకో, ఆరో రింగుకో—ఫోన్ ఎత్తింది. 

“హెలో,” అంది. ఎడమ చేతి వేళ్ళను విప్పారదీసి, తన సిల్కు డ్రస్సింగ్ గౌనుకి అంటుకోకుండా దూరంగా ఉంచింది. చెప్పులుగాక ఆమె ఒంటి మీదున్నది ఆ గౌను ఒక్కటే, ఉంగరాలు బాత్రూములో ఉన్నాయి. 

“మిసెస్ గ్లాస్, మీ ఫోన్ న్యూయార్కుకి కలుపుతున్నాను,” అన్నాడు ఆపరేటర్.

“థాంక్యూ,” అంది అమ్మాయి. ఆష్ ట్రేని టేబిల్ మీద సర్దింది. 

అటువైపు నుంచి ఒక ఆడ గొంతు “మ్యురియెల్? నువ్వేనా?” అంది.

 అమ్మాయి ఫోన్ రిసీవర్ ను చెవికి దూరంగా జరిపింది. “అమ్మా, అవును, నేనే. ఎలా వున్నావు?” 

“ఎంత కంగారు పడ్డానో తెలుసా నీ గురించి. ఎందుకు ఫోన్ చేయలేదు? బానే ఉన్నావా?”

“నీకు ఫోన్ చేద్దామని నిన్న రాత్రీ మొన్న రాత్రీ కూడా ట్రై చేశాను. కానీ ఇక్కడ ఫోన్లున్నాయే—’’

“మ్యురియెల్, నువ్వు బానే ఉన్నావు కదా?”

అమ్మాయి రిసీవర్ ని చెవికి ఇంకా దూరంగా జరిపింది. “బావున్నానులేవే. కానీ తెగ ఉక్కపోసేస్తోంది. ఇక్కడ జనం చెప్పుకుంటున్నారు, ఫ్లోరిడాలో ఇంత వేడి—" 

“ఎందుకు ఫోన్ చేయలేదు. నాకెంత కంగారుగా—"

“అమ్మా, తల్లీ! అలా అరవకు. బానే వినపడుతుంది నువ్వు మాట్లాడేది. నిన్న రాత్రి రెండు సార్లు ఫోన్ చేశాను. ఒకసారేమో సరిగ్గా—"

“మీ నాన్నతో అంటూనే ఉన్నాను, ఫోన్ చేస్తావని. కానీ ఆయనగారేమో— ఇంతకీ నువ్వు బానే ఉన్నావా మ్యురియెల్? నిజం చెప్పు.”

“బానే ఉన్నాను. అలా అడగటం ఆపుతావా, దయచేసి.”

“ఎప్పటికి చేరావు అక్కడికి?”

“బుధవారం, తెల్లవారజామున.”

“ఎవరు డ్రైవ్ చేశారు?”

“తనే డ్రైవ్ చేశాడు. కంగారుపడకు. చక్కగా నడిపాడు. ఆశ్చర్యమేసింది.” 

“తను నడిపాడా? మ్యురియెల్, నా మీద ఒట్టేయలేదూ నువ్వు—’’

అమ్మాయి మధ్యలో అడ్డొచ్చింది, “అమ్మా! చెప్పాను కదా, చక్కగా నడిపాడు. ఎక్కడా యాభై కూడా దాటించలేదు, నిజానికి.”

“చెట్ల మీదకి పోనివ్వటం... అలాంటి వేషాలేమీ వేయలేదు కదా?”

“అమ్మా, బాగానే నడిపాడని చెప్తున్నాను కదే. తెల్లగీతకి దగ్గరలోనే నడపమనీ, అదనీ ఇదనీ జాగ్రత్తలు చెప్పాను, అర్థం చేసుకున్నాడు, అలాగే నడిపాడు. చెట్ల వైపు తల కూడా తిప్పిచూడలేదు. ఇంతకీ నాన్న ఆ కారు బాగు చేయించాడా?”

“ఇంకా లేదు, వాళ్ళు ఆ ఒక్క కారుకి ఏకంగా నాలుగు వందల డాలర్లు అడుగుతున్నారు.’’

“అమ్మా... సేమోర్ నాన్నతో చెప్పాడు కదా, ఆ ఖర్చంతా తనే పెట్టుకుంటానని. ఎందుకంత కంగారు’’

“సరేలే చూద్దాం. ఇంతకీ ఎలా ఉన్నాడు?—కారులోనూ, కారు దిగాక?”

“ఫర్లేదు” అంది ఆ అమ్మాయి. 

“నిన్నింకా ఆ పేరు, ఆ చెత్త పేరుతోనే—’’

“లేదు. ఇప్పుడు ఇంకో కొత్త పేరు.”

“ఏంటది?”

“ఏదైతే ఏమయిందిలేవే.”

“మ్యురియెల్, నాకు తెలియాలి. మీ నాన్న ఎంత—’’

“సరే, సరే. ‘మిస్ స్పిరిచ్యువల్ ట్రాంప్ ఆఫ్ 1948’ అని పిలుస్తున్నాడు,” అంటూ పకపకా నవ్వింది. 

“నవ్వులాట కాదు, మ్యురియెల్. నవ్వులాట కాదు. ఘోరం. బాధేస్తుంది కూడా, ఆలోచిస్తే—’’

ఆ మాటకు అమ్మాయి అడ్డుపడింది: “అమ్మా, చెప్పేది విను. తను నాకు జర్మనీ నుంచి పంపిన కవితల పుస్తకం గుర్తుందా? అదే, ఆ జర్మన్ కవితలు. ఎక్కడ పెట్టానవీ. ఎంత గుర్తు తెచ్చుకున్నా—’’

“నీ దగ్గరే ఉంది.”

“అవునా?”

“అవునే. అంటే ఇప్పుడు నా దగ్గరుంది. ఫ్రెడీ గదిలో. ఇక్కడే వదిలేశావు. లగేజిలో సర్దుదామంటే చోటు లేదు-- ఐనా ఎందుకు? కావలంటనా?”

“లేదు. ఊరికే అడిగాడు, కారు నడుపుతున్నప్పుడు. నేను చదివానా లేదా అని అడిగాడు.”

“అది జర్మన్ భాషలో ఉంది కదే!”

అమ్మాయి కాలు మీద కాలేసుకుంది, “అవును లేవే, అయినా అది కాదు విషయం. ఈ శతాబ్దంలో ఉన్న ఒకేఒక్క గొప్ప కవి రాసిన కవితలట అవి. కనీసం అనువాదమేదైనా కొనుక్కోవాల్సిందన్నాడు. భాష నేర్చుకుంటే ఇంకా మంచిదన్నాడు.”

“ఘోరం... ఘోరమే తల్లీ. జాలేస్తుంది కూడాను. మీ నాన్న అంటున్నాడు రాత్రి—’’

“అమ్మా ఒక్కసారుండు,” అంది అమ్మాయి. లేచి కిటికీ గూట్లో ఉన్న సిగరెట్ల దగ్గరకు వెళ్ళింది, ఒకటి తీసి వెలిగించింది, మళ్ళీ వచ్చి మంచం మీద కూర్చుంది. “అమ్మా?” అంది, పొగ వదులుతూ. 

“మ్యురియెల్, చెప్పేది విను.”

“చెప్పు”

“మీ నాన్న డాక్టర్ సివెట్ స్కీ తో మాట్లాడాడు.”

“అవునా?” అంది అమ్మాయి.

“అవును. ఆయనతో అంతా వివరంగా చెప్పాడట. చెప్పానన్నాడు మరి—నీకు తెలిసిందేగా మీ నాన్న సంగతి. ఆ చెట్ల గొడవా, ఆ కిటికీ గొడవా, నానమ్మ తదనంతరం చేసుకున్న ఏర్పాట్ల గురించి అతనేమన్నాడో అదీ, ఆ అందమైన బెర్ముడా ఫొటోలని ఏం చేశాడో అదీ—అంతా చెప్పాడట.”

“ఓకే?” అంది అమ్మాయి.

“ఓకే ఏంటి! అసలు అతన్ని సైన్యం ఆసుపత్రి నుంచి రిలీజ్ చేయటమే పెద్ద తప్పన్నాడట ఆయన-- ప్రమాణపూర్తిగా చెబుతున్నా. సేమోర్ ఏ క్షణమైనా అదుపు తప్పే అవకాశం, చాలా పెద్ద అవకాశం, వుందని ఖరాఖండీగా చెప్పాడట. ప్రమాణపూర్తిగా చెబుతున్నా.”

“ఇక్కడ హోటల్లో ఒక సైకియాట్రిస్టు ఉన్నాడు,” అంది అమ్మాయి.

“ఎవరు? పేరేంటి?”

“ఏమో ఏదో ఉంది. రీజర్ అనో ఏదో. మంచి పేరున్నవాడే అంటున్నారు.”

“నేనెప్పుడూ వినలేదే.”

“ఇక్కడైతే అలా అంటున్నారు లేవే.”

“మ్యురియెల్ నిర్లక్ష్యంగా మాట్లాడకు దయచేసి. మేం చాలా కంగారు పడుతున్నాం నీ గురించి. మీ నాన్న నిన్న రాత్రైతే నిన్ను ఇంటికొచ్చేయమని టెలీగ్రాం ఇద్దామనుకున్నాడు, తెలుసా—"

“అమ్మా, ఇప్పుడు ఇంటికి వచ్చే సమస్యే లేదు. కాస్త తగ్గు.”

“మ్యురియెల్. ప్రమాణపూర్తిగా చెబుతున్నాను. డాక్టర్ సివెట్ స్కీ చెప్పటమైతే సేమోర్ పూర్తిగా అదుపు తప్పే అవకాశం—’’

“అమ్మా, నేను వచ్చిందే ఇప్పుడు. ఎన్నేళ్ళ తర్వాత కుదిరిందో ఇలా బైటికి రావటం. ఇంతలోనే అంతా సర్దేసుకుని ఇంటికొచ్చేయమంటే నా వల్ల కాదు. పైగా ఇక్కడ ఎండకి నా చర్మమంతా కమిలిపోయింది, అసలు కదిలే పరిస్థితే లేదు. ఇప్పుడు ప్రయాణం నా వల్ల కాదు,” అంది అమ్మాయి.

“బాగా కమిలిందా? నీ బాగ్ లో పెట్టిన ఆ ‘బ్రాంజ్’ జాడీ వాడలేదా? సంచిలోనే పెట్టాను చూడొకసారి—’’

“వాడాను. అయినా కమిలింది.”

“అయ్యో, ఎక్కడ?”

“మొత్తం అమ్మా, మొత్తమంతా.”

“అయ్యయ్యో!”

“ఫర్లేదు, బతుకుతాన్లే.”

“ముందిది చెప్పు, ఆ సైకియాట్రిస్టుకి విషయం చెప్పావా?”

“ఆ, కొద్దిగా...”

“ఏం అన్నాడు. నువ్వతనితో మాట్లాడేటప్పుడు సేమోర్ ఎక్కడున్నాడు?”

“ఓషన్ రూములో పియానో వాయిస్తున్నాడు. మేం ఇక్కడవున్న రెండు రాత్రులూ పియానో వాయించాడు.”

“ఇంతకీ సైకియాట్రిస్టు ఏం చెప్పాడు?”

“పెద్దగా ఏం చెప్పలేదు. ఆయనే తనంతట తను పలకరించాడు. ‘బింగో’ ఆడేటప్పుడు నాపక్కనే కూర్చున్నాడు. ‘పక్క గదిలో పియానో వాయిస్తున్నది మీ వారా’ అని అడిగాడు. అవునన్నాను. సేమోర్ కి వొంట్లో ఏమన్నా బాగుండటం లేదా అని అడిగాడు. అప్పుడు చెప్పాను విషయం—’’

“ఎందుకలా అడిగాడంటావ్?”

“తెలీదమ్మా. బాగా పాలిపోయినట్టున్నాడు కదా అందుకడిగాడేమో. సరే, విను. బింగో ఆటయ్యాకా, ఆయనా, ఆయన భార్యా- ‘మాతో కూర్చుంటారా’ అని అడిగారు. వెళ్ళాను. మనం బోన్విట్ షాపు విండోలో చూశాం కదా ఆ ఘోరమైన డిన్నర్ డ్రెస్సు, గుర్తుందా? నువ్వన్నావు కదా అది వేసుకోవాలంటే చాలా చిన్న చిన్న—’’

“పచ్చదా?”

“ఆ... ఆవిడ అది వేసుకుంది. పిర్రలే పిర్రలనుకో. ఆవిడ ఆ మాడిసెన్ అవెన్యూలో షాపు నడిపే సుజన్నే గ్లాస్ కీ సేమోర్ కీ ఏమన్నా చుట్టరికముందా అని పదే పదే అడిగింది.”

“ఇంతకీ ఆయనేం చెప్పాడు? ఆ డాక్టరు.”

“పెద్దగా ఏం చెప్పలేదు. మేం బారులో ఉన్నాం కదా. అక్కడంతా గోల గోల.”

“సర్లే, పోనీ నానమ్మ కుర్చీని అతనేం చేశాడో అదైనా చెప్పావా?”

“లేదమ్మా. అంత వివరాల్లోకి వెళ్ళలేదు. మళ్ళీ మాట్లాడే అవకాశం వస్తుందిలే బహుశా. ఆయనెప్పుడూ బారులోనే కూర్చుంటాడు.”

“ఒకవేళ, ఆయనేమన్నా, అతను తేడాగా ప్రవర్తించే అవకాశం ఉందనేమైనా చెప్పాడా? నిన్ను ఏమైనా చేయొచ్చనిగానీ?” 

“లేదు. అవన్నీ చెప్పాలంటే ఆయనకింకా వివరాలు తెలియాలి కదా. చిన్నప్పుడెలా ఉండేవాడూ... అలాంటి వివరాలన్నీ తెలియాలి వాళ్ళకి. చెప్పాను కదా, అక్కడ మాట్లాడటమే కష్టమైంది, గోల గోలగా వుంది,” అంది అమ్మాయి.

“సర్లే. నీ నీలం కోటెలా ఉంది?”

“ఫర్లేదు. కొన్ని చోట్ల పాడింగ్ తీసేశాను.”

“ఈ ఏడాది డ్రెస్సులెలా ఉన్నాయేం అక్కడ”

“వేరే లోకానివేమో అన్నట్టున్నాయి. ఎక్కడ చూసినా జిలుగులే...” అంది అమ్మాయి.

“మీ గది ఎలా ఉంది?”

“బానే ఉంది. ఓ మోస్తరంతే. యుద్ధానికి ముందు దిగామే- ఆ గది దొరకలేదు. జనం కూడా బీభత్సంగా ఉన్నారులే ఈసారి. డైనింగ్ రూములో పక్కన కూర్చున్న వాళ్ళనో, పక్క టేబిల్ వాళ్ళనో చూడాలి...  అందరూ ట్రక్కుల్లోంచి దిగి వచ్చినట్టున్నారు,” అంది అమ్మాయి.

“అన్నిచోట్లా అలాగే ఉందిలేవే. ఇంతకీ నీ బల్లెరినా డ్రెస్ ఎలా ఉంది?”

“మరీ పొడవైంది. నీకు చెప్పానుగా మరీ పొడవని.”

“మ్యురియెల్, ఇంకొక్క సారి అడుగుతున్నాను— నువ్వు బానే ఉన్నావు కదూ?”

“అమ్మా, తొ౦భయ్యోసారి చెప్తున్నాను, బానే వున్నానూ!”

“ఇంటికి రావాలనిపించటం లేదా అయితే?”

“లేదు.”

“నిన్న రాత్రి మీ నాన్న అంటున్నాడు— నువ్వొక్కదానివే ఎక్కడికైనా వెళ్ళిపోయి, కాస్త ప్రశాంతంగా పరిస్థితి గురించి ఇంకోమాటు ఆలోచించుకునే పళమైతే, ప్రయాణం ఖర్చులు ఆయన పెట్టుకుంటాడట. నువ్వు చక్కా ఎక్కడికైనా ఓడలో వెళ్ళవచ్చు. మేమిద్దరం అనుకోవటమైతే—’’

అమ్మాయి కాలి మీద కాలు మార్చుకుంది, “వద్దు. అమ్మా, నీకు తెలీటం లేదు ఇప్పుడీ ఫోన్ కాల్ ఖర్చు ఈ పాటికి—’’

“ఈ కుర్రాడి కోసం నువ్వు యుద్ధం పూర్తయ్యేవరకూ ఎలా ఎదురుచూసావో తల్చుకుంటే, మిగతా వాళ్ళతో పోలిస్తే, అంటే ఆ పిచ్చి పెళ్ళాలున్నారే, వాళ్ళు ఎలా—’’

“అమ్మా, ఇక ఫోన్ పెట్టేస్తే మంచిది. సేమోర్ ఏ క్షణమైనా రావొచ్చు,’’ అంది అమ్మాయి.

“ఎక్కడున్నాడేవిటి ఇప్పుడు?”

“బీచ్ లో.”

“బీచ్ లోనా? ఒక్కడేనా? తిన్నగా ఉంటాడంటావా?”

“అమ్మా, నువ్వు తనేదో పెద్ద ఉన్మాది అన్నట్టు మాట్లాడుతున్నావు.”

“నేను అలా అనలేదు, మ్యురియెల్.”

“నాకలాగే వినపడుతోంది. అక్కడ తను చేసేదేం లేదు. పడుకుంటాడంతే. బాత్ రోబ్ కూడా విప్పడు.”

“బాత్ రోబ్ విప్పడా? ఎందుకు?”

“ఏమో, బాగా పాలిపోయి వున్నాడు కదా, అందుకేమో.”

“దేవుడా! ఎండ తగలటమే మంచిది అతనికి. చెప్పకపోయావా?”

“నీకు తెలుసుగా సేమోర్ సంగతి, అడ్డమైనవాళ్ళంతా తన పచ్చబొట్టు చూడటం తనకిష్టం లేదంటాడు,” అంటూ అమ్మాయి మళ్ళీ కాలు మీద కాలు మార్చుకుంది.

“తనకి పచ్చబొట్టు ఏం ఉన్నట్టు గుర్తు లేదే? సైన్యంలో ఉన్నప్పుడేమైనా పొడిపించుకున్నాడా?”

అమ్మాయి లేచి నిల్చుంది, “కాదులేమ్మా, ఇదిగో, నేను నీకు రేపు కాల్ చేస్తాను, వీలైతే.”

“మ్యురియెల్, నేను చెప్పేది విను.”

“చెప్పు,” అంది అమ్మాయి, బరువుని కుడి కాలు మీదకి మార్చుకుంది. 

“అతనేమన్నా తేడాగా ప్రవర్తించినా, తేడాగా మాట్లాడినా, నీకు అర్థమవుతోందిగా, మరుక్షణం నాకు కాల్ చేయాలి. సరేనా?”

“అమ్మా, నాకు సేమోర్ గురించి భయమేమీ లేదు.”

“మ్యురియెల్, ముందు నాకు మాటియ్యి.”

“సరే, మాటిస్తున్నా. ఉంటా ఇక. నాన్నని అడిగానని చెప్పు,” అని ఫోన్ పెట్టేసింది. 

* * *

“సీ - మోర్ - గ్లాస్, డిడ్ యు సీ మోర్ గ్లాస్?” అంది సిబిల్ కార్పెంటర్. ఆమె అదే హోటల్లో వాళ్ళమ్మతో ఉంటోంది.

“ఏయ్ బుజ్జమ్మా, ఆపింక సోది. అమ్మకి కోపం తెప్పిస్తున్నావ్. కదలకు, ప్లీజ్.” 

మిసెస్ కార్పెంటర్ సిబిల్ భుజాల మీద sun-tan ఆయిల్ పోసి, సున్నితమైన, పక్షి రెక్కల్లాంటి భుజం ఎముకలపైన రుద్దుతోంది. సిబిల్ పూర్తిగా ఊదిన పెద్ద బీచ్ బంతి మీద పడిపోతుందేమో అన్నట్టు కూచుంది, సముద్రం వైపు ముఖంపెట్టి. పసుపు రంగు టూ-పీస్ బాతింగ్ సూటు వేసుకుంది. నిజానికి ఆ రెండు ముక్కల్లో ఒక ముక్క ఆమెకి ఇంకో తొమ్మిది పదేళ్ళ దాకా అవసరం పడదు.

“దగ్గరకెళ్ళి చూస్తే ఇంతాజేసి సిల్కు హాండ్ కర్చీఫ్ అంతే. ఎలా కట్టుకుందో తెలిస్తే బావుండును. ఎంత ముచ్చటగా ఉందో,” అంది మిస్ కార్పెంటర్ పక్కన బీచ్ కుర్చీలో కూర్చున్నావిడ. 

“వినటానికైతే ముచ్చటగానే ఉంది. సిబిల్, కదలకు నాన్నా,” అంది మిసెస్ కార్పెంటర్. 

“డిడ్ యు సీ మోర్ గ్లాస్?” అంది సిబిల్. 

మిసెస్ కార్పెంటర్ నిట్టూర్చింది. “అయిపోయింది,” అంటూ సన్-టాన్ ఆయిల్ సీసాకి మూత పెట్టింది. “సరే, బుజ్జమ్మా, పో పరిగెత్తు. అమ్మ కాసేపు హోటల్ లోకి వెళ్ళి మిసెస్ హబ్బెల్ తో మార్టీనీ తాగుతుంది సరేనా. నీకు ఆలివ్ తీసుకొస్తాను.”

ఇలా అదను దొరకగానే సిబిల్ బీచ్ సమంగావున్న చోటు నుంచి కిందకు పరిగెత్తింది, తర్వాత చేపలవాళ్లుండే వైపుకి నడిచింది. మధ్యలో ఒకచోట సగంకూలిన మెత్తటి కోటలోకి కాలు దించటానికి ఆగింది. కాసేపట్లోనే హోటల్లో ఉండేవాళ్ల కోసం కేటాయించిన చోటు నుంచి దూరంగా వచ్చేసింది. 

అలా ఒక పావు మైలు నడిచాక, మళ్ళీ బీచ్ మెత్తటి భాగం వైపు పైకి పరిగెత్తింది. అక్కడ వెల్లకిలా పడుకున్న ఒక అబ్బాయి ముందుకి వచ్చి ఆగింది. 

“నీళ్ళల్లోకి వెళ్తున్నావా, సీ మోర్ గ్లాస్?” అంది. 

ఆ అబ్బాయి ఉలిక్కిపడ్డాడు, చేయి బాత్ రోబ్ కాలర్ లోకి వెళ్ళింది. బోర్లా తిరిగి, కళ్ళని కప్పిన రుమాలుని కిందపడనిచ్చి, కళ్ళు చికిలిస్తూ సిబిల్ వైపు చూశాడు.

“హే, హెల్లో, సిబిల్.”

“నీళ్ళల్లోకి వెళ్తున్నావా?”

“నీకోసమే ఎదురు చూస్తున్నాను. ఏంటి విశేషాలు?” అన్నాడు.

“ఏంటీ?” అంది సిబిల్.

“విశేషాలేంటీ అంటున్నాను? ఏం జరుగుతోంది ఇవాళ?”

“మా నాన్న రేపు ఇమానం మీద వస్తున్నాడు,” అంది సిబిల్, కాళ్లతో ఇసుక తన్నుతూ.

 “పిల్లా, మొహం మీదకి తంతున్నావ్,” అంటూ, సిబిల్ పాదం మీద చేయి వేశాడు. “హ్మ్.. ఇక మీ నాన్న రావాల్సిన టైమేలే. ఎప్పుడొస్తాడాని ఎదురుచూస్తున్నా,” అన్నాడు.

“ఆవిడేది?” అంది సిబిల్. 

“ఆవిడా?” జుట్టులోంచి ఇసుక దులుపుకున్నాడు, “ఏమో ఎవరికి తెలుసు సిబిల్. వంద చోట్లలో ఎక్కడో ఒక చోట ఉండొచ్చు. హెయిర్ డ్రెస్సర్ దగ్గర జుట్టు ‘మింక్’ డై చేయించుకుంటుండొచ్చు. పేద పిల్లల కోసం గదిలో కూర్చొని బొమ్మలు తయారు చేస్తూండొచ్చు.” తన రెండు గుప్పిళ్ళను ఒకదాని మీద ఒకటి పేర్చి పైగుప్పిట మీద చుబుకం ఆన్చాడు. “ఆ సంగతొదిలేయ్, ఇంకేదన్నా అడుగు సిబిల్. నీ బాతింగ్ సూట్ భలే ఉందే. నాకీ ప్రపంచంలోకెల్లా బాగా నచ్చిందేమన్నా ఉంటే అది నీలం రంగు బాతింగ్ సూటు.”

సిబిల్ అతని వైపు అలాగే చూసింది, తర్వాత ముందుకొచ్చిన తన బొజ్జ వైపు చూసుకుంది. “ఇది పసుపు,” అంది. 

“అవునా...? దగ్గరకు రా కాస్త.” సిబిల్ ఒక అడుగు ముందుకేసింది. “చూసావా, నాకు కళ్లానటం లేదు! నువ్వే కరెక్టు.”

“నీళ్ళల్లోకి వెళ్తున్నావా?”

“వెళ్దామా వద్దా అని ఆలోచిస్తున్నాను. తీవ్రంగానే ఆలోచిస్తున్నాను సిబిల్, నమ్మూ నమ్మకపో.”

అతను అప్పుడప్పుడూ తలగడలా వాడే రబ్బరు తెప్పని సిబిల్ కాలితో పొడిచింది. “ఇందులో గాలి తగ్గిపోయింది,” అంది. 

“అవును, ఎవరొప్పుకున్నా ఒప్పుకోకపోయినా, అందులో గాలి తగ్గిపోయింది.” అతను గుప్పిళ్ళు తీసేసి చుబుకాన్ని ఇసుకమీద ఉంచాడు, “సిబిల్, ఎలా ఉన్నావు? నీ గురించేదన్నా చెప్పు,” అన్నాడు. తన రెండు చేతుల్నీ ముందుకు చాపి సిబిల్ పాదాల్ని అరిచేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు, “నా రాశి మకరం. మరి నీదేంటి?” అన్నాడు. 

“షరోన్ లిప్షుజ్ ని నీ పియానో సీటు మీద కూర్చోపెట్టుకున్నావంట కదా, అది చెప్తుంది?” అంది సిబిల్. 

“షరోన్ లిప్షుజ్ అలా చెప్పిందా నీకు?”

సిబిల్ గబగబా తలాడించింది. 

అతను ఆ పిల్ల పాదాలను విడిచిపెట్టాడు, చేతులు దగ్గరకు లాక్కున్నాడు, ముఖాన్ని కుడి ముంజేతి మీద పక్కకు వాల్చాడు. “ఒక్కోసారి తప్పదని నీకూ తెలుసు కదా సిబిల్. నేను అక్కడ పియానో వాయిస్తున్నాను. నువ్వెక్కడా కనిపించ లేదు. అప్పుడు షరోన్ లిప్షుజ్ వచ్చి నా పక్కన కూర్చుంది. వచ్చి కూర్చుంటే ఏం చేయను చెప్పు, తోసేయమంటావా?”

“అవును.”

“అమ్మో, అలా చేయలేం గానీ..., అదిగాక ఇంకేం చేశానో చెప్తాను.”

“ఏంటి?”

“తను నువ్వే అనుకున్నాను.”

సిబిల్ వెంటనే తల వొంచుకుని ఇసుక తవ్వుతోంది. “నీళ్ళల్లోకి వెళ్దాం,” అంది. 

“సరే, నీ మాట కాదనలేను,” అన్నాడు.

“ఈసారి తోసేయ్,” అంది సిబిల్.

“తోసేయనా, దేన్ని?” 

“షరోన్ లిప్షుజ్.”

“ఆహ్, షరోన్ లిప్షుజ్నా? ... మళ్ళీ మళ్ళీ ఎలా పైకి తేలుతుందో కదా ఆ పేరు... జ్ఞాపకాల్నీ కోరికల్నీ కలగలిపేస్తూ,” అన్నాడు. చప్పున పైకి లేచాడు. సముద్రం వైపు చూశాడు. “సిబిల్, మనం ఒక పని చేద్దాం. మనకి బనానా ఫిష్ దొరుకుతాయేమో చూద్దాం.”

“ఏంటీ?”

“అరిటిపండు చేపలు..” అంటూ, తన బాత్ రోబ్ ముడి తీశాడు. రోబ్ విప్పాడు. అతని భుజాలు తెల్లగా సన్నగా వున్నాయి. చెడ్డీ రంగు రాయల్ బ్లూ. బాత్ రోబ్ ను నిలువుగా ఒక మడతపెట్టి, తర్వాత అడ్డంగా మూడు మడతలు పెట్టాడు. ఇందాక కంటి మీద కప్పుకున్న రుమాలు తీసి ఇసక మీద పరిచాడు. మడిచిన బాత్ రోబ్ ను దాని మీద పెట్టాడు. వొంగి, రబ్బరు తెప్పని తీసుకుని, కుడి చంకలో దోపుకున్నాడు. ఎడమ చేత్తో సిబిల్ చేయి అందుకున్నాడు. 

ఇద్దరూ సముద్రం వైపు దిగటం మొదలుపెట్టారు.

“నీ సుదీర్ఘ జీవితంలో-- చాలా అరటిపండు చేపలూ చూసే ఉంటావనుకున్నానే,” అన్నాడు. 

సిబిల్ తల అడ్డంగా ఊపింది.

“చూడలేదూ? అసలెక్కడ నువ్వు ఉండేది?”

“తెలీదు,” అంది సిబిల్.

“ఎందుకు తెలీదు, తెలిసే ఉంటుంది, తెలిసి తీరాలి. షరాన్ లిప్షుజ్ కి తను ఎక్కడ ఉంటుందో తెలుసు, తెలుసా? ఇంతాజేసి ఆ పిల్లకి మూడున్నరేళ్ళే.”

సిబిల్ నడవటం మానేసి, తన చేతిని అతని చేతిలోంచి లాక్కుంది. ఇసుక లోంచి ఒక మామూలు నత్తగుల్ల తీసుకుని అతిశ్రద్ధగా చూడటం మొదలుపెట్టింది. తర్వాత కింద పారేసింది. “విర్లీవుడ్, కనెక్టికట్,” అని, మళ్ళీ నడవటం మొదలుపెట్టింది, బొజ్జ ముందుకిపెట్టి.

“విర్లీవుడ్, కనెక్టికట్.... అంటే విర్లీవుడ్, కనెక్టికట్ కి దగ్గర్లో ఉంటుంది ఆ ఊరేనా?” అన్నాడు. 

సిబిల్ అతని వైపు చూసింది. “అక్కడే ఉంటా నేను, విర్లీవుడ్, కనెక్టికట్” అంది విసుగ్గా. అతనికంటే ముందు పరిగెత్తింది, తన ఎడమ కాలిని ఎడమ చేత్తో పట్టుకుని మూడుసార్లు గెంతింది. 

“ఎంత సులువుగా తేల్చేశావ్,” అన్నాడు. 

సిబిల్ కాలు వదిలేసింది. “నువ్వు ‘లిటిల్ బ్లాక్ సాంబో’ చదివావా?” అంది.

“భలే అడిగావే, నిన్న రాత్రే దాన్ని చదవటం పూర్తి చేశాను.” కిందకి వొంగి సిబిల్ చేయి చేత్తో అందుకుని, “నీకేమనిపించింది చదివాక?” అన్నాడు.

“పులులు ఆ చెట్టు చుట్టూ తిరిగాయా?”

“తిరిగాయా! ఇక అసలు ఆగవేమో అనుకున్నాను. అన్ని పులుల్ని నేనెప్పుడూ చూడలేదు.”

“ఆరు పులులే కదా,” అంది సిబిల్.

“ఆరు పులులే కదానా! ఆరంటే తక్కువా?” అన్నాడు.

“నీకు మైనం అంటే ఇష్టమేనా?” అని అడిగింది.

“ఏంటీ?” 

“మైనం.”

“చాలా ఇష్టం, నీకు?”

సిబిల్ తలూపింది. “నీకు ఆలివ్స్ అంటే ఇష్టమేనా?” అని అడిగింది.

“ఆలివ్స్, అవును. ఆలివ్సూ, మైనమూ. ఆ రెండూ లేకుండా బైటకు అడుగు కూడా పెట్టను.” 

“నీకు షరాన్ లిప్షుజ్ అంటే ఇష్టమా?” అనడిగింది సిబిల్.

“అవునవును. ఇష్టమే. ఆ పిల్లలో నాకు బాగా నచ్చేదేమిటంటే, తను ఎప్పుడూ లాబీలో ఉండే కుక్కపిల్లల్ని ఏడిపించదు. ఆ కెనడా ఆవిడతో ఉంటుందే ఒక టాయ్ బుల్ డాగ్, దాన్ని ఎప్పుడూ ఏడిపించదు. నువ్వు నమ్మవేమో కానీ, కొంతమంది పిల్లలు ఆ కుక్కని బుడగలు కట్టే పుల్లలతో పొడుస్తున్నారు. షరాన్ అలా ఎప్పుడూ చేయదు. అందుకే తనంటే నాకు బాగా ఇష్టం.” అన్నాడు.

సిబిల్ మాట్లాడలేదు. 

“నాకు మైనం నమిలితే బాగుంటుంది,” అంది చివరికి.

“ఎవరికి బాగోదు,” కాళ్లను నీట్లో తడవనిచ్చాడు. “అమ్మో! చాలా చల్లగా ఉంది,” అన్నాడు. తన రబ్బరు తెప్పని నీళ్ళల్లో విడిచిపెట్టాడు. “ఆగాగు, సిబిల్. కాస్త ముందుకెళ్దాం, అప్పుడూ,” అన్నాడు.

సిబిల్ నడుంలోతుకి వచ్చేదాకా ఇద్దరూ నీళ్లల్లో నడిచారు. యువకుడు ఆ పిల్లని చేతుల్లోకి ఎత్తుకొని బుడగతెప్ప మీద బోర్లా పడుకోబెట్టాడు. 

“నువ్వెప్పుడూ బాతింగ్ కాప్ పెట్టుకోవా?” అని అడిగాడు.

“వదలకు, పట్టుకో, గట్టిగా,” గదమాయించింది సిబిల్. 

“మిస్ కార్పెంటర్. నేనేం చేయాలో నాకు తెలుసు. మీరు చెప్పనక్కర్లేదు. కాస్త కళ్ళు తెరిచి అరటిపండు చేపలు ఏమన్నా ఇటు వస్తున్నాయేమో చూడండి చాలు. దిసీజ్ ఎ పెర్ఫెక్ట్ డే ఫర్ బనానా ఫిష్,” అన్నాడు. 

“నాకేం కనిపించటం లేదు,” అంది సిబిల్. 

“కనపడవు మరి. అవీ, వాటి అలవాట్లూ చాలా చిత్రంగా ఉంటాయి.” అతను తెప్పని ఇంకా ముందుకు తోస్తున్నాడు. నీళ్ళు ఇప్పుడు దాదాపు అతని ఛాతీదాకా వచ్చాయి. “పాపం వాటి జీవితం చాలా కష్టంగా గడుస్తుంది. నీకు తెలుసా సిబిల్, అవేం చేస్తాయో?”

సిబిల్ తల అడ్డంగా ఊపింది.

“చెప్తాను విను. అవి ఈదుకుంటూ ఈదుకుంటూ బోలెడు అరటిపళ్ళు ఉండే ఒక కలుగులోకి పోతాయి. లోపలికి ఈదుకెళ్ళే ముందు చూట్టానికి మామూలు చేపల్లాగే ఉంటాయి. కానీ ఒక్కసారి లోపలకి దూరాకా, అవి పందుల్లాగే బిహేవ్ చేస్తాయి. నీకు తెలుసా, కొన్ని అరటిపండు చేపలైతే ఆ అరటిపళ్ళ కలుగులోకి దూరి ఏకంగా డెబ్బై ఎనిమిది అరటిపళ్ళ దాకా తినేస్తాయి.” అతను తెప్పనూ, దాని మీదున్న ప్రయాణికురాలిని సముద్రమధ్యం వైపు ఒక్కో అడుగు ముందుకు జరుపుతూ మాట్లాడుతున్నాడు, “అంత లావైపోయాకా అవి ఇక ఆ కలుగులోంచి బైటకి రాలేవు, గుమ్మంలోంచి పట్టవు.”

“ఎక్కువ దూరం వద్దు. వాటికి ఏమవుతుంది?” అంది సిబిల్.

“వేటికి ఏమవుతుంది?”

“అరటిపండు చేపలు.”

“ఎప్పుడూ..? అవి అరటిపళ్లు ఎక్కువ తినేసి ఇక అరటిపళ్ళ కలుగులోంచి బైటకి రాలేనప్పుడా?”

“అవును.”

“చెప్పటానికి మనసొప్పటం లేదు సిబిల్, కానీ, చెప్తాను. అవి చచ్చిపోతాయి.” 

“ఎందుకూ?”

“ఎందుకంటే, వాటికి అరటిపండు జ్వరం వస్తుంది. అది చాలా భయంకరమైన జబ్బు.”

“అల వస్తుంది,” అంది సిబిల్ బెరుగ్గా. 

“మనం దాన్ని అస్సలు పట్టించుకోవద్దు. లెక్కే చేయొద్దు. ఫోజు కొడదాం ఇద్దరం,” అన్నాడు. అతను సిబిల్ అరికాళ్ళను తన చేతుల్తో కిందకి నొక్కి ముందుకి తోశాడు. ఆ తెప్ప అలను పైనుంచి దాటుతూ పోయింది. నీళ్ళు సిబిల్ బంగారు రంగు జుట్టుని తడిపాయి, కానీ ఆమె అరుపులో ఉప్పొంగిందంతా ఆనందమే. 

తెప్ప మళ్ళీ సమంగా సర్దుకోగానే, సిబిల్ తడిగా తప్పడగా అంటుకున్న ఒక జుట్టు పాయని కంటి మీంచి తుడుచుకుని, “ఒకటి చూశాను,” అంది. 

“ఏం చూశావు, బంగారం?”

“అరటిపండు చేప”

“మైగాడ్, నిజమా! దానికి నోట్లో అరటిపళ్ళేమన్నా ఉన్నాయా?”

“అవును. ఆరున్నాయి,” అంది సిబిల్.

అతను ఉన్నట్టుండి సిబిల్ తడి కాళ్ళలో ఒకదాన్ని, తెప్ప మీంచి వేలాడుతున్నదాన్ని, ఎత్తిపట్టుకుని అరికాలి వొంపులో ముద్దుపెట్టుకున్నాడు.

“ఓయ్!” అంది ఆ అరికాలి యజమాని, వెనక్కి తిరిగి. 

“నువ్వే ఓయ్! పద వెనక్కి పోదాం. చాలా ఇక?”

“చాల్లేదు!”

“తప్పదు,” అంటూ, ఆ తెప్పను ఒడ్డు వైపు, సిబిల్ దిగిపోయేవరకూ, లాక్కువెళ్ళాడు. తర్వాత దాన్ని మోసుకెళ్ళాడు. 

“గుడ్ బై,” అంది సిబిల్, ఏ చింతా లేకుండా హోటల్ వైపు పరిగెత్తింది. 

 * * *

అతను బాత్ రోబ్ తొడుక్కుని, గట్టిగా ముడివేసి, రుమాలు జేబులో దోపుకున్నాడు. బందగా, బరువుగా వున్న రబ్బరుతెప్పని చంకలో దోపుకున్నాడు. ఒక్కడే ఆ మెత్తటి వేడి ఇసుకలో కాళ్ళీడ్చుకుంటూ హోటల్ వైపు నడిచాడు. 

సముద్ర స్నానాలు చేసొచ్చేవాళ్ళకోసం హోటల్ మేనేజ్మెంటు కేటాయించిన సబ్ మెయిన్ ఫ్లోరులో, ముక్కుకి జింక్ ఆయింట్మెంటు పూసుకున్న ఒకామె అతనితో పాటు లిఫ్టులోకి వచ్చింది. 

లిఫ్టు కదలటం ప్రారంభించాక, అతను, “నా పాదాల వంక చూస్తున్నట్టున్నారు,” అన్నాడు. 

“ఏంటీ?” అందామె. 

“మీరు నా పాదాల వంక చూస్తున్నట్టున్నారూ అన్నాను.”

“కాదు, నేల వంక,” అని, లిఫ్టు తలుపుల వైపు ముఖం తిప్పుకుంది.

 “నా పాదాల వంక చూడాలనిపిస్తే చూడాలనిపించిందని ఒప్పుకోవచ్చు. అలా నక్కి దొంగ చూపులు చూడాల్సిన పన్లేదు.”

“త్వరగా తెరవండి ప్లీజ్,” అందామె, లిఫ్ట్ ఆపరేట్ చేస్తున్న అమ్మాయితో. 

లిఫ్టు తలుపులు తెరుచుకున్నాయి, ఆమె వెనక్కి చూడకుండా బైటకి వెళ్ళిపోయింది.

“నా పాదాలు అందరి పాదాల్లాగే ఉన్నాయి. ఎందుకు వాటిని గుడ్లప్పగించి చూడాలో నాకర్థం కాలేదు,” అని, “ఫైవ్ ప్లీజ్,” అన్నాడు. రోబ్ జేబులోంచి తన గది తాళం తీశాడు.

ఐదో అంతస్తులో లిఫ్ట్ నుంచి బైటికి వచ్చాడు, వరండాలో నడిచాడు, 507 నంబరు గదిలోకి వెళ్ళాడు. గదంతా కొత్త లెదర్ లగేజీ, గోళ్ళ రంగు రిమూవర్ వాసన.

అతను డబల్ బెడ్ లో ఒకదాని మీద నిద్రపోతున్న అమ్మాయి వంక చూశాడు. తర్వాత అక్కడున్న రెండు లగేజీల్లో ఒకదాని దగ్గరకు వెళ్ళి, దాన్ని తెరిచి, అందులో నిక్కర్లూ బనీన్ల కింద నుంచి ఒక ఆర్టుగీస్ కాలిబర్ 7.65 ఆటోమాటిక్ పిస్టల్ తీశాడు. మేగజైన్ బైటకి వదిలాడు, దాని వంక చూశాడు, మళ్ళీ లోపలికి దోపాడు. పిస్టల్ కాక్ చేశాడు. తర్వాత డబల్ బెడ్ లో ఖాళీగా వున్న వైపు వెళ్ళి కూర్చున్నాడు, అమ్మాయి వైపు చూశాడు, పిస్తోలు గురి పెట్టుకుని, తన కుడి కణతల్లోంచి తూటా దూసుకుపోయేట్టు కాల్చుకున్నాడు.

(1948లో ‘న్యూయార్కర్’లో పబ్లిష్ అయింది)